Yasmine

"Ironie is een beetje mijn wapen geworden, waarmee ik zonder echt te willen kwetsen, graag duelleer. Ik wil op die manier de hele showbizz relativeren, mezelf incluis. Of ik dat nu wil of niet, ik maak deel uit van dat wereldje. Maar dat geldt voor alle muzikanten, zowel voor Luc Steeno en Stef Bos als Bob Dylan als... Ondanks alle verschillen doen we in wezen allemaal hetzelfde: muziek maken en optreden. Het publiek kan kiezen waar het van houdt en het is maar goed dat iedereen op die manier zijn gading kan vinden."

Yasmine, in het echte leven Hilde Rens, wordt de derde maart 1972 als jongste dochter van Walter Rens en Anita Claes in Kontich geboren met om haar heen nog twee zussen: Anja en Inge. Zij wordt katholiek opgevoed, iets wat haar jaren klein heeft gehouden en waarover zij zingt in haar lied Ik ben liever traag vandaag. Al op de lagere school droomt zij ervan zangeres te worden met Ann Christy als groot voorbeeld. In de lagere school zingt Hilde in het schoolkoor De Konsinjoorkes. Wanneer zij twaalf is, volgt zij notenleer en piano aan de plaatselijke muziekacademie en twee jaar later begint zij aan een klassieke zangopleiding.

De derde mei 1986, de dag waarop Sandra Kim het Eurovisiesongfestival wint, besluit Hilde zangeres te worden. Zij is dan veertien. Aan de middelbare school in Kontich studeert zij moderne talen, maar het zingen krijgt almaar meer voorrang. Zij leert Tom Van Landuyt en Pascale Michiels kennen en sluit zich aan bij hun groepje Precious Limits. Coveren is hun voornaamste bezigheid.

Haar droom zangeres worden, strookt niet met de plannen van papa en mama Rens, want die sturen hun dochter naar de Hogeschool in Mechelen, waar zij zich inschrijft als student communicatiemanagement. Na twee jaar keert ze de school definitief de rug toe. Zij trekt in bij haar zus Anja om thuis conflicten te vermijden. In 1989 duikt Hilde in de "Soundmixshow" van VTM op met de hit Don't cry for me Argentina en presenteert zich een jaar later tijdens de "Golden Voice Soundmix", waar zij ontdekt wordt door manager Frank Arkesteyn, die mee in de organisatie zit en zich een tijdje over haar gaat ontfermen. Hilde wordt voor de buitenwereld Yasmine, naar het schijnt zo genoemd naar Yasmin Parvaneh, de toenmalige vriendin van Simon le Bon van Duran Duran, een van haar lievelingsgroepen. Zij sluit zich aan bij het promotieteam van VTM en haalt in 1991 haar eerste platencontract binnen: een deal bij Antler, dat commerciële Nederlandstalige dance wil uitbrengen. Zij heeft enkele demo's klaar en laat die horen aan Olivier Adams en Maurice Engelen van Lords of Acid, die voor haar nummers gaan schrijven. Dat wordt de single Wie denk jij wel dat je bent met vrij snel als vervolg in 1992 een eerste album "Mooi zo" met daarop het liedje Twijfels, dat het erg goed doet in VTM's "Tien om te Zien". Het is de eerste ballade die ze inblikt, wat twijfelend gezongen, maar achteraf bekeken volgens haar een belangrijk nummer in haar carrière. Een jaar later is er de cd "Als jij dat wil" in een productie van Fred Bekky, die ook heel wat songs voor zijn rekening neemt, met singles als Waar jij gaat en In de regen gedanst.

Een enorme switch maakt Yasmine twee jaar later met het album "Portfolio". Ze was het beu in het weekend van discotheek naar discotheek te hollen om daar een paar liedjes te kwelen en hop verder naar de volgende danstempel. Ze hield intussen meer en meer van het repertoire van Daniel Lanois, Emmylou Harris en vooral Joni Mitchell. Yasmine tekent een contract bij Dino en krijgt tijdens de opnamen muzikale steun van onder anderen Eric Melaerts, Jody Pijper en Piet Van den Heuvel. Eric neemt ook de productie voor zijn rekening en schrijft tevens de arrangementen. Er wordt opgenomen in Studio Pyramide in Beersel met muzikale steun van Alain Van Zeveren, Walter Mets en Patrick Mortier. Qua backing vocals horen wij onder meer de stemmen van Jody Pijper, Dany Caen, Piet Van den Heuvel en Linda Williams. Als eerste single uit "Portfolio" wordt een song van John Terra Diep in mij op tekst van Daniel Ditmar gelicht, volgens John een van de mooiste liedjes die hij ooit heeft geschreven. Yasmine was bij John op bezoek en koos uit een hele rist demo's zonder aarzelen Diep in mij, dat ze eerst nog aan haar producer Eric Melaerts wilde voorleggen, die er volgens John een subliem arrangement bij schreef, wat het liedje een extra dimensie gaf. Dat album "Portfolio" leverde nog een grote hit op, een song van Phil Spector, Gerry Goffin en Carole King: Ik was zo graag bij jou gebleven, oorspronkelijk door The Ronettes op plaat gezet als Is that what I get for loving you?. De eerste juli 1995 noteren we een zestiende plaats in de BRT Top Dertig . "Portfolio" wordt iets later met goud bekroond.

Waar Get Ready in die periode compleet onderuitging omdat ze zich weigerden te outen, deed Yasmine daar niet moeilijk over. Integendeel. Rond haar twintigste werd ze voor het eerst verliefd op een vrouw. Persoonlijk had zij enkele jaren nodig om het in haar hoofd te verwerken en die stap te durven zetten, maar zodra de mist was opgetrokken, kon ze er gemakkelijk over praten.

Terug naar de muziek! In 1997 scoort Yasmine opnieuw met een beeld van een nummer: Porselein, dat ook terug te vinden is op de cd "Prêt à porter", ook deze keer in een productie van Eric Melaerts en met muzikanten als Jean Blaute en Evert Verhees. Tekst en muziek worden aangereikt door Stefaan Fernande. In een later interview geeft Stefaan toe dat hij van haar in zijn teksten zijn gang mocht gaan. Alles mocht, er waren zelden grenzen. Ongeveer een op de twee nummers keurde zij uiteindelijk goed. Ze veranderde volgens hem nauwelijks iets aan de nummers. Ze moest er wel meteen verliefd op zijn, anders hoefde het niet. Yasmine had Stefaan leren kennen tijdens een albumvoorstelling van Clouseau in de maand september van 1996. Stefaan had voor hen net Nobelprijs geschreven. Het was Jean Blaute die hem tipte dat Melaerts en Yasmine op zoek waren naar een geschikte tekstschrijver voor haar. Zonder haar ook maar één keer vooraf ontmoet te hebben, schrijft hij voor Yasmine het daarnet al aangehaalde Porselein, een schot in de roos. Het nummer blijft niet voor niets steeds opduiken in de Radio 2 "1000 klassiekers" en in de "MNM Top 1000".

Teksten worden voor Yasmine ook almaar belangrijker, wat ook te horen is op de daaropvolgende succesvolle single Kikkerkoel, eveneens uit het inmiddels met goud bekroonde album "Prêt à porter".

In 1999 is er het album "Blauw". Qua repertoire en muzikale bezetting nog iets steviger, met deze keer als liedjesleveranciers Piet Van den Heuvel van Scooter, Alain Van Zeveren van The Radios, Mark Vanhie van The Bet en opnieuw Eric Melaerts als producer. Hitgevoelige nummers zijn nog steeds aan de orde. Meisjes aan de macht, een song waar Yasmine tijdens haar leven met gemengde gevoelens op terugkeek. Het was niet haar ding. Dat liedje hoorde ze voor het eerst in een demoversie toen ze bij Stefaan Fernande thuis op bezoek was. Volgens Stefaan was ze er toen weg van, maar wanneer ze jaren later meer op een alternatief publiek mikt, zal ze zich op de een of andere manier van deze stijl van liedjes distantiëren. Wel opmerken dat de pure popsongs op "Blauw" achterwege worden gelaten in het voordeel van moderne kleinkunst. De meezingbaarheid wordt stevig teruggeschroefd. Naast Meisjes aan de macht schreef Stefaan Fernande ook de nummers Slaaf, Zachte hypnose en Zorgeloze wereld.

Verbazingwekkend is in 2000 Yasmines samenwerking met Frank Boeijen, wat hun beiden een grote hit oplevert, namelijk de vertaling van Leonard Cohens Suzanne. Frank en Yasmine waren eerder op een avond lekker doorgezakt wanneer hij iets later contact met haar zoekt. Op een rustige namiddag wanneer ze televisie zit te kijken, rinkelt de telefoon. Het is Frank Boeijen die aangeeft dat hij nog wel eens een single in Vlaanderen wil uitbrengen, een duet met haar, om op die manier ook een jonger publiek aan te spreken en of ze in verband daarmee niet eens wil langskomen. Zij maken een afspraak bij hem thuis in Nijmegen en jammen er daar in zijn homestudio met hun tweetjes leuk op los, zoekend naar het geschikte nummer, tot Frank Suzanne van Leonard Cohen voorstelt, want hij bracht dat al vaak tijdens zijn liveshows. In Vlaanderen wordt deze single een behoorlijke radiohit.

Haar titelloos zesde album dat gewoon als Yasmine in de maand oktober 2001 wordt uitgebracht, gaat niet zo vlot van de hand, maar klinkt dan ook heel anders dan de rest. Voor de songs tekenen heren als Frank Vander linden, Miguel Wiels en Stefaan Fernande. Op het album staat onder meer het liedje Huis, een cover van Lamp, Lazarus en Kris, opgedragen aan haar toenmalige partner Marianne Dupon, winnares van "De Mol" in 2001, met wie ze twee jaar later, de dertigste augustus, in Edegem in het huwelijk treedt. Een bescheiden succesje wordt het door Angelina Bonette en Jean Monsou geschreven Ken je dat gevoel dat de zestiende juni op plaats vier strandt in de Vlaamse Top Tien en de dertigste juni op zestien de BRT Top Dertig. Nadien zal Yasmine in de BRT Top Dertig niet meer opduiken.

Met de cd "Liefde en liedjes" viert Yasmine in 2004 haar tienjarige carrière en begint datzelfde jaar samen met Marc Hendrickx aan het project rond songs van Leonard Cohen dat resulteert in het album "Vandaag, het morgen van gisteren", een conceptalbum met vertalingen door onder meer Kris De Bruyne, Thé Lau en Rick de Leeuw. Yasmine en Leonard Cohen, een verhaal apart. "Dit is mijn persoonlijkste plaat en die breng ik op basis van teksten van iemand anders. Ik had tijdens het vertalen voortdurend het gevoel dat ik mezelf tegenkwam. Het is een zegen om zo te kunnen werken. Uiteraard hebben we de teksten aangepast." Voor de productie tekent Geoffrey Burton, die ook aan haar laatste album "Licht ontvlambaar" meewerkte, zeker niet een commerciële cd en wellicht haar minst toegankelijke. Cohen is ook nu weer haar inspiratiebron. "Hij heeft me doen beseffen dat ik verhalen nodig heb. Ik kan niet meer zo veel met oppervlakkige woorden, ik kan daar als performer niets mee aanvangen. Ik vertel liever een goed zelfgeschreven verhaal. Ik schrijf 's nachts als ik de kaarsen aansteek, een fles wijn opentrek en af en toe een jointje rook." Vooral haar collega's musici geven Yasmine voor deze prestatie een extra klopje op haar gevoelige schouders. Dergelijke bravo's had ze onderweg te weinig gekregen: een goedkeurende blik, respect van de serieuze critici!

Maar die hadden het dan ook vaak moeilijk met die andere kant van haar. De vlotte presentatrice die haar carrière in 1992 bij Studio Brussel begon, een jaar later naar VTM overstapt, waar ze de "Super 50" presenteert aan de zijde van Erik Goossens. Het hek is helemaal van de dam als zij Bea Van der Maat mag vervangen in "Tien om te Zien". Zij maakt als veejay als eerste deel uit van de TMF-bemanning en stapt in 2000 definitief over naar de VRT met op haar palmares: presentatrice bij Donna, omroepster bij Eén, opvallend lid in het panel van "Het Swingpaleis" en "De Notenclub". Jaren na elkaar presenteert zij "De Rode Loper", jureert tijdens "Eurosong", presenteert "Zo is er maar Eén"…

En toen was het op! Yasmine had behoefte opnieuw gewoon Hilde te mogen zijn, zichzelf dus! Wanneer haar partner het in april 2009 niet meer ziet zitten, gaat Yasmine bij haar zus Inge wonen. Zij wordt depressief en voelt zich diep ongelukkig. Haar vrienden en collega's zien hoe zij van een sterke vrouw verandert in een broos wezen. Zij trekt veel in twijfel, vooral zichzelf. Alles wankelt met de dood als enige verlossing. In een interview met Luk Alloo praatte zij het jaar voordien nog openlijk over de dood. "Ik wil nog niet doodgaan, mijn taak zit er nog niet op. Ik ben nog te jong en wil nog zoveel doen en onze dochter groot zien worden. De dood an sich schrikt me niet af. Ik verkies een plotse dood op mijn zestigste, bij mijn volle verstand. Ik wil een burgerlijke dienst en een crematie. Het afscheid mag groots en sereen zijn, met een traan en een lach. En daarna een geweldig feest met vaten Duvel en lekkere hapjes."

Yasmine overlijdt in Kontich de vijfentwintigste juni 2009. Zij wordt de derde juli gecremeerd in het crematorium Schoonselhof in Wilrijk. Haar testament zijn niet alleen haar albums, maar tevens het boek "Yasmine houdt woord", zo genoemd naar haar laatste theatertournee, waarin vier grote thema's (verlangen, verlies, verwondering en vooruitgang) centraal staan en waarin je haar favoriete gedichten van Herman de Coninck tot Leonard Nolens kunt lezen en horen, voorgedragen op de bijgevoegde cd.

De vijfentwintigste juni 2014 is Radio 2 erbij wanneer Anita Claes, de mama van Yasmine, haar dochter aan haar graf gaat bezoeken. "Het slijt nooit, je kind verliezen!" Die dag zelf trekt zij met tientallen fans naar het graf van haar dochter om haar te herdenken. Aan journalist Zico Saerens laat Eric Melaerts die dag weten: "We konden het heel goed met elkaar vinden. We zeiden 'moeke' en 'vake' tegen elkaar. Ik weet niet meer precies hoe dat gekomen is, maar het stond wel symbool voor onze band. Het klinkt misschien melig, maar er was veel liefde tussen ons. Wij hadden elkaar heel graag. Ik heb het heel lang moeilijk gehad. Ik denk nog heel veel aan haar. Op haar laatste platen leerden wij haar trouwens pas kennen zoals zij echt was. Zij was toen pas sterk genoeg om die stap te zetten. Ik mis ze soms echt. Het was ne schone mens. Dat was echt ne schone mens!" Tekstschrijver Piet Van den Heuvel geeft toe: "Ik heb haar graag gezien als vriendin. Het was een warme vrouw. Telkens als wij elkaar zagen, was het contact intens."

De 25ste juni 2017 is het acht jaar geleden dat Yasmine overleed. Voor haar vriendin en collega Geena Lisa tijd om de liedjes van Yasmine nieuw leven in te blazen. Geena heeft de idee stilaan laten rijpen en wil er nu mee naar de theaters en culturele centra trekken, daarbij geruggensteund door Kate Ryan. Aan de pers laat Geena eind april daarover al weten: "We doen dit samen. Zo heb ik een schouder om soms even mijn hoofd op te leggen. Ik denk dat het soms nog flink pijn zal doen, maar het voelt juist. De tijd is er rijp voor. Eerder was dit niet gelukt." Deze zomer stort Geena zich dus samen met Kate Ryan op de muzikale nalatenschap van haar goede vriendin Yasmine, en zullen de beide dames ook het werk van Ann Christy aanraken. Daarna trekken ze met die show naar de culturele centra. En daar krijgt het optreden nog een extra dimensie. "Kate en ik zijn volop aan het repeteren, en zij heeft Yasmine niet zo goed gekend als ik. Toch is ze altijd erg benieuwd naar de verhalen die ik over haar vertel. Daarom denk ik eraan om dat ook tijdens onze concerten te doen."

Acht jaar na haar dood brengt Yasmine de 8ste augustus 2017 een nieuw nummer uit Kwart voor tijd. Het gaat om een onuitgegeven nummer dat Yasmine zong in 2008 tijdens "Song City", een week waarin artiesten nieuwe nummers maken die aan het einde van de week tijdens een concert worden uitgevoerd. De familie van de zangeres heeft de toestemming gegeven om de geluidsopnames van toen te herwerken en uit te brengen. Het nummer is de 8ste augustus voor het eerst te horen in "Spits" op Radio 2. Later volgde in de uitzending nog een interview met Ronald Van Huffel en Luc Standaert, die aan de single meewerkten. Yasmine nam het nummer destijds op als een demo, nu is het op muziek gezet. Muzikant Eric Melaerts, boezemvriend en producer van Yasmine, werkte eraan mee. Aan "Het Nieuwsblad" vertelde hij: "In de studio was het soms echt happen naar adem. Maar het is wel een sterke song geworden. Donker, heel erg zoals ze was." De opbrengst van het nieuwe nummer gaat naar "Make-A-Wish". De 9de augustus stootte "Kwart voor tijd" in één ruk door naar de eerste plaats in de downloadlijst van iTunes.

Dinsdag 25 juni 2019 brengt Eén de speciale documentaire "Dit was Yasmine" naar aanleiding van haar overlijden, 10 jaar geleden. Hierin blikken haar mama Anita, haar beste vrienden en collega’s terug op haar leven, haar carrière en haar einde. Samen schetsen ze het beeld van een complexe en contradictorische vrouw. Peter Cockx, maker van de documentaire vat hun getuigenissen als volgt samen: “Volgens haar intimi was Yasmine luidruchtig, maar onzeker. Perfectionistisch, maar ook lui. Vrolijk, maar ook heel donker. Een trucker, maar ook sexy. Graag oud, maar helaas veel te jong gestorven. Alles en niets. Een tussenknop bestond er niet.” Waar geen twijfel over bestaat is dat Yasmine wondermooie songs als "Porselein" en "Diep in mij" heeft nagelaten en dat we de speelse manier waarop zij programma’s als "De Rode Loper" en "Zo is er maar één" presenteerde nog zo voor de geest kunnen halen.

Die dag staat ook Radio 2 stil bij haar dood om 10.00 u. in "De Madammen". Andrea Croonenberghs is daarin te gast. Samen met Anja Daems zal zij praten over hun collega en vriendin Hilde. Anja maakte ook een reportage aan het graf van Yasmine waar ze sprak met haar moeder Anita. In De Madammen zal Andrea ook nog live een nummer voor Yasmine brengen. Ze kiest voor 'Diep in mij'. Dat maakt ook deel uit van het eerbetoon "Yasmine, zo was er maar één" op 20 juni in "Theater Elckerlyc" in Antwerpen.

tekst en research: Marc Brillouet © 2019 Daisy Lane & Marc Brillouet