Wim De Craene

Via Doloroza

Via Marc Malyster leert Wim De Craene Gus Roan kennen. Marc en Gus maakten ooit deel uit van The Veterans. Gus wordt gitarist bij De Craene en in de slipstream daarvan ook een trouwe vriend. Die samenwerking klikt zo goed dat Gus de producer wordt van wat later Wims laatste album zal blijken te zijn. Wim was in die periode verzot op het repertoire van France Gall en daardoor ook op de man die voor haar repertoire zorgde, haar echtgenoot Michel Berger. Wim kocht ook al haar platen en werd willens nillens door die stijl beïnvloed. Hij luisterde haast elke week naar een nummer als Débranche en was daar zo kapot van dat hij dat als muzikale leest gebruikt voor Breek uit jezelf. Wim wil voor zijn volgende single geen risico nemen en gaat op zoek naar een ritme dat zeker zal aanslaan. Vandaar die blauwdrukkeuze. Het nummer is terug te vinden op de elpee "Via Dolorosa" die in 1988 verschijnt. 10 songs in het totaal. Gus pusht Wim verder in de richting van de pop: méér synthesizers en artificiële drums. Marc schrijft samen met Wim de titelsong. Die kiest ervoor de rest van de songs zelf te schrijven en het coveren deze keer aan de kant te laten. Het moet uit zijn eigen koker komen. Hij vertelde ons dat hij qua stijl een voorbeeld nam aan populaire Franse jongens die het klappen van de commerciële zweep kenden. Julien Clerc was zo iemand in die Franse jaren tachtig en niet te vergeten Michel Sardou. Tekstueel schijnt de zon niet zo in zijn toenmalige liedjes. Vrienden hadden al gemerkt dat Wim vaak zat te piekeren, in zijn geest eerder de nacht dan de dag opzocht. Ondanks het succes van Breek uit jezelf wordt het album geen hoogvlieger. Critici vinden de plaat door het overmatige gebruik van synthesizers en computerdrums té koud, té steriel.