Wim De Craene

Delen S
Geboren in Gent
op 30 juli 1950
14 september 1990
Willem De Craene
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Wim was een goeie en warme mens. Maar niet geboren om tussen de lijnen te lopen.
een muzikale Che Guevara

Tim in De Lage Landen Lijst

Radio 1 organiseerde inde maand oktober van 2016 samen met het Nederlandse Radio 5 en de Taalunie "De Lage Landenlijst". Deze gemeenschappelijke muzieklijst met de beste nummers uit Vlaanderen en Nederland is een primeur in de radiogeschiedenis. Sinds maandag 3 oktober konden luisteraars uit Vlaanderen en Nederland hun stem uitbrengen op een suggestielijst van 100 nummers. Op zaterdag 15 oktober presenteerde Jan Hautekiet samen met Hans Schiffers van Radio 5 van 9.00 u. tot 18.00 u. de radiouitzending vanuit Baarle-Nassau, pal op de grens van Vlaanderen en Nederland. De luisteraars van Radio 1 en de Nederlandse zender NPO Radio 5 verkozen "Pastorale" van Ramses Shaffy en Liesbeth List tot het mooiste nummer van "De Lage Landen". "Tim" van Wim De Craene belandde op de negende plaats.

Rode Heuvel

Een liedje dat vaak opdook tijdens de live-optredens van Wim was De Rode Heuvel, terug te vinden op zijn eerste album "Wim De Craene" in 1973 uitgebracht op het Fonior-label. Wim zal er toen in de verste verte niet aan hebben durven denken, maar op de gemeenteraad van 25 augustus 2016 gaf Wetteren zijn goedkeuring aan "Rode Heuvel" als naam voor een nieuw pleintje in het grote W2O-project. Het W2O-project is gelegen achter de centrumkerk aan de markt en omvat het nieuwe gemeentelijk administratief centrum, woongelegenheden en parking. De Nederlandse cabaretier en tekstschrijver Jaap van de Merwe (1924-1989) vertaalde en bewerkte de oorspronkelijk tekst La butte rouge van de hand van Gaston Montéhus op muziek van Georges Krier. De grote verdienste van Wim De Craene is dat hij het lied muzikaal herschreef en het zijn eigen eigentijdse melodieuze tint gaf.

Rozane in De Eregalerij

Op donderdag 4 februari 2016 had in het "Kursaal" van Oostende tijdens een feestelijke en muzikale avond "De Eregalerij" van Radio 2 en Sabam for Culture plaats. 4 nummers kregen die avond een plaats in De Eregalerij: I Lie And I Cheat van Won Ton Ton, Mad About You van Hooverphonic, Waarom van Jacques Raymond en Rozane van Wim De Craene, dat die avond werd gezongen door Sioen. De prijs werd door zijn zoon Ramses in ontvangst genomen.

Belpop

Belpop-aflevering rond Wim De Craene

Hommages in Wetteren

Op vrijdagavond 17 september 2010 heeft in het Cultureel Centrum "Nova" te Wetteren de première plaats van de theatertournee gewijd aan de carrière van Wim De Craene die twintig jaar voordien overleed. Zoon Ramses verzamelt voor deze theatertour vijf zangers en zangeressen: Andrea Croonenberghs, Mira, Della Bosiers, Lander en Tom Van Landuyt. Die brengen afzonderlijk , soms in duet of allemaal samen, een zeer gevarieerd overzicht van het werk van De Craene. De theatershow tourt tot half december langs dertig culturele centra in Vlaanderen met daarin niet minder dan vijfentwintig songs die de veelzijdigheid van De Craene weerspiegelden. Op zaterdag 5 september 2015 treden tijdens het kermisweekend in Wetteren een rist artiesten op op het pleintje tussen de Moerstraat en de Hoenderstraat, daar waar vroeger het legendarische bruine café "De Kneut", later omgedoopt tot "De Zot'n Hond", stond. De voorgevel siert trouwens de hoes van De Craenes elpee "Alles is nog bij het oude". Een select gezelschap van voornamelijk Wetterse zangeressen, zangers én muzikanten brengt er 25 jaar na zijn overlijden een schitterende hommage aan Wim die er vele dagen sleet. Rozane, Tim, Kristien en Mensen van 18, ze passeren allemaal de revue.

Hommage Wim De Craene

Reportage van het eerbetoon aan Wim De Craene in het Cultuur Centrum in Wetteren.

Covers

Na zijn dood werd Wim vaak gecoverd. Een greep uit het rijke aanbod: in 1992 Rozane op het album "Vlaamse Helden" van Hans de Booy, in 1997 Ik wil van je houden op de cd "Prêt à porter" van Yasmine, in 1998 op het album "Hommages II" van Mama's Jasje Kristien, in 2001 Sabien Tiels met Tante Emma uit haar album "Optie adoratie", een jaar later hetzelfde nummer op het album "De zotte avond" van Bart Van den Bossche, in 2005 Maarten Cox met Breek uit jezelf uit zijn debuutplaat "Terugblik" en tot slot in 2011 Familie Segers met Rikky uit hun cd "Over andere mensen".

Hommages

In 1992 schrijft Dimitri van Toren als hommage aan Wim "Wim De Craene...is ook nooit weg". In 1995 zet Rocco Granata op de cd "Buona Sera M'n Vlaanderen" het nummer Bij Helene, dat hij voordien ook samen met Wim had geschreven. Op 7 juli 1995 heeft tijdens "Boterhammen in het park" een huldebetoon plaats aan Wim De Craene. Het is een gratis festival, georganiseerd door de AB. Datzelfde jaar wordt Wim op 23 september in Wetteren muzikaal gehuldigd. Dat gebeurt daar eveneens op 7 en 8 januari 2000. In 2000 brengt Marijn Devalck de single Lied voor Wim op de markt. Op 9 november 2004 wordt de song Kristien vereeuwigd tijdens "De Eregalerij" van Radio 2 en Sabam. In 2007 zingt Andrea Croonenberghs haar versie van Rozane tijdens "Zo is er maar één" op Eén en wint daarmee in de categorie "Mooiste lied over vrouwen". Twee jaar later brengt hiphopper Maesland tijdens datzelfde programma een opvallende versie van Tim in de categorie "Er was eens".

Wim stapt uit het leven

Op 14 september 1990 pleegt Wim op zijn appartement op de Frère Orbanlaan in Gent zelfmoord door het innemen van een overdosis geneesmiddelen.

Enkel in een broekje

Uit het programma 'Margriet'. Eén van de laatste televisie-optredens van Wim De Craene.

Neem je tijd

Radio 1 brengt het album "Neem je tijd - zestien covers" op de markt met daarop een pak vertalingen door onder anderen Kris De Bruyne , Jan De Wilde en De Nieuwe Snaar. De hoes is volledig gebaseerd op "Sergeant Pepper's Lonely Hearts Club Band" van The Beatles. Wim covert Lied van Azima van France Gall en Onderweg naar Kerstmis van Chris Rea dat in 1989 op single verschijnt.

Hoger

Uit het programma '3 uur Jessie'

Onderweg naar kerstmis

Uit het programma 'Pak de poen-show'

Buurman

Uit het programma 'Moet kunnen'

Tien om te zien

1989 is het jaar dat VTM zijn entree in de wereld van de commerciële televisie maakt . "Tien om te Zien" is bij hen onder meer een schot in de roos, maar ook door hen voelt Wim zich gepasseerd. Hij brengt het nummer (Alleen= maar alleen) Leen uit. Gus Roan vertelde ons iets later dat Wim dat goedkope succes van VTM niet zinde. Bij de VRT was hij al jaren een vaste waarde. Bij VTM zag hij dat zelfs de zingende bakker uit de buurt aan bod kwam. Dat kon volgens hem niet door de beugel. Het non-talent kreeg een open doekje en dat kon De Craene moeilijk verwerken. Toch doet hij een knieval en neemt in 1990 het luchtige Enkel in een broekje op.

Koen Crucke - Lied voor dit moment

Voor het programma Coda zingt Koen Crucke 'Lied voor dit moment', een liedje van Wim De Craene.

Levenslang

Uit het programma 'Vlaanderen erger je niet'

Kiezen is delen

Wim De Craene en Leen Persijn zingen het liedje 'Kiezen is delen' voor de generiek van het programma 'Kiezen voor leefbaarheid'.

Helemaal vrijwillig

In opdracht van Tele-Onthaal Limburg vzw zingt en schrijft Wim in 1988 voor het album "Helemaal vrijwillig" het nummer Vrijwillig.

Via Doloroza

Via Marc Malyster leert Wim De Craene Gus Roan kennen. Marc en Gus maakten ooit deel uit van The Veterans. Gus wordt gitarist bij De Craene en in de slipstream daarvan ook een trouwe vriend. Die samenwerking klikt zo goed dat Gus de producer wordt van wat later Wims laatste album zal blijken te zijn. Wim was in die periode verzot op het repertoire van France Gall en daardoor ook op de man die voor haar repertoire zorgde, haar echtgenoot Michel Berger. Wim kocht ook al haar platen en werd willens nillens door die stijl beïnvloed. Hij luisterde haast elke week naar een nummer als Débranche en was daar zo kapot van dat hij dat als muzikale leest gebruikt voor Breek uit jezelf. Wim wil voor zijn volgende single geen risico nemen en gaat op zoek naar een ritme dat zeker zal aanslaan. Vandaar die blauwdrukkeuze. Het nummer is terug te vinden op de elpee "Via Dolorosa" die in 1988 verschijnt. 10 songs in het totaal. Gus pusht Wim verder in de richting van de pop: méér synthesizers en artificiële drums. Marc schrijft samen met Wim de titelsong. Die kiest ervoor de rest van de songs zelf te schrijven en het coveren deze keer aan de kant te laten. Het moet uit zijn eigen koker komen. Hij vertelde ons dat hij qua stijl een voorbeeld nam aan populaire Franse jongens die het klappen van de commerciële zweep kenden. Julien Clerc was zo iemand in die Franse jaren tachtig en niet te vergeten Michel Sardou. Tekstueel schijnt de zon niet zo in zijn toenmalige liedjes. Vrienden hadden al gemerkt dat Wim vaak zat te piekeren, in zijn geest eerder de nacht dan de dag opzocht. Ondanks het succes van Breek uit jezelf wordt het album geen hoogvlieger. Critici vinden de plaat door het overmatige gebruik van synthesizers en computerdrums té koud, té steriel.

Loop door

In het programma 'Chansongala' zingt Wim De Craene het liedje 'Loop door' van Ramses Shaffy.

Vrijwillig

Uit het programma 'Pak de poen-show'

Terugblik Wim De Craene

In 'Terugblik' praat Kathy Lindekens over de carrière van Wim De Craene. Interviews en liedjes illustreren het programma.

Breek uit jezelf

Uit het programma 'Mike'

Als je een miljoen had

Uit het programma 'Pak de poen-show'

Chansongala

Tijdens het programma 'Chansongala' zingt Wim De Craene de liedjes 'Vijf uur', 'Levenslang', La belle Americaine' en 'Rozanne'.

Mijn grote liefde heet muziek

Special rond Wim De Craene. Wim zingt 'Later op de avond', Alles is nog bij het oude', 'Tim', 'Rozanne', 'Recht naar de kroegen en de wijven', 'Gisteren', 'Kraaknet', 'Rikky', 'Jan', 'Kristien', 'Ik wil wel van je houden'.

Mijn grote liefde heet muziek

De VRT is erg gul voor hem en gunt hem in 1986 vijftig minuten zendtijd tijdens een televisiespecial Mijn grote liefde heet muziek rond Wim De Craene. Hij laat al zijn bekende liedjes, van Rozane en Tim tot en met Recht naar de kroegen en de wijven, de revue passeren. Tussendoor neemt Wim rustig de tijd om met het publiek te praten.

Jan

Uit het programma 'Sjo Bis Time'

Over jou

In 1985 jaar zingt Wim De Craene voor het album "Jan Puimège Hommage" het nummer Over jou.

De blauwe olifant

Raar maar waar, de periode die volgt na de release van "Kraaknet" en het scoren van een paar hits, blijkt Wim almaar meer uit de belangstelling te verdwijnen. De pers en de mediamensen zijn unaniem lovend, maar Jan Publiek drukt hem niet echt aan het hart. Zijn platenfirma laat hem weten dat er amper vijfduizend exemplaren van "Kraaknet" over de toonbank zijn gegaan. Wie hem altijd erg op handen is blijven dragen, zeker toen, is de VRT, vooral Radio 1 in het bijzonder. Samen met Linda Lepomme, Marijn Devalck en Leen Persijn neemt Wim voor de VRT in 1985 de kinderelpee "De blauwe olifant" op. Wim neemt onder meer de titelsong voor zijn rekening.

Zonder benzine

Uit de muzikale show 'Met de vlam in de pijp' met als thema 'Vrachtwagenchauffeurs'

Ze staat voor niets

Uit het programma 'Hotel Americain - oudjaar'

Ze staat voor niets

Uit het programma 'Hotel Americain'

Ze staat voor niets

Uit het programma 'Met Mike in zee'

Rikky

Uit het programma 'Hotel Americain'.

Rikky

Uit het programma 'Brunch'

Kraaknet

Wim vindt in 1983 de tijd rijp voor zijn 6° album "Kraaknet". Er wordt opgenomen in de "Shiva Studio" met deze keer als producer Dirk Bogaert, die we nog kennen van zijn producties voor de groep Luna Twist. Het lijkt alsof Wim opnieuw een beroep doet op zijn kleinkunstverleden. Marc Malyster neemt samen met Wim vooraf de demoversies op, die nadien in de studio worden afgewerkt. Marc speelt op het klavier en de synthesizer en waar nodig wordt zijn spel aangevuld met blazers enz... Intussen heeft ook de computerdrum zijn plaats opgeëist. De cd zet in met een song die nadien in één adem met Wim vernoemd zal worden, Kristien. Tijdens de opname van de elpee "Kraaknet" liep Wim al met de idee rond er een rist theateroptredens aan te koppelen. Kristien mag daarom inzetten met wat theatereffecten, een donderslag hier en daar. In het totaal worden er tien songs opgenomen. Naast Kristien sieren nog 4 andere voornamen de hoes: Rikky, Jan, Titine en Lizette. Op deze plaat één vertaling, de rest is van de hand van Wim. Kraaknet is oorspronkelijk Mes idées sales van Jacques Dutronc van diens elpee " Guerre et pets" uit 1980, geschreven door Serge Gainsbourg. Kristien wordt de eerste single, gekoppeld aan Matilda. Als tweede single is er Rikky, echte eightiespop. De B-kant is voorbehouden voor een cover van Ramses Shaffy, An en Jan (tot in de dood), dat Shaffy al in 1971 had toevertrouwd aan zijn elpee "Zonder bagage". Met "Kraaknet" gaat Wim op tournee.

Kristien

Uit het programma ' Johan Verminnen - Ik voel me goed'

Eurosong 1983

Met het liedje Kristien had hij behoorlijk goed gescoord tijdens de editie van "Eurosong '83". Er hadden dat jaar drie voorrondes plaats met in de tweede voorronde drie zangers: Gene Summer, Bart Kaëll en Wim De Craene. Daar zong Wim naast Kristien ook het nummer Gisteren. Wim geraakt met Kristien tot in de finale samen met onder meer Sofie, Yvette Ravell en Gene Summer. De overwinning gaat, na heel wat gevit, naar de alternatieve deelname van Pas De Deux met Rendez-Vous.

Eurosong 1983

Tijdens Eurosong 83 zingt Wim De Craene het liedje 'Kristien'. Daarna is er een surrealistisch gesprek met Michel Follet.

Boos blijven

In 1982 is Perte Totale te horen in 2 nummers op de VARA-plaat "Boos Blijven" waaraan ook Bram Vermeulen, Vuile Mong en de Vieze Gasten en Lavvi Ebbel hun medewerking verlenen. Perte Totale brengt Fascisme is Moord en Solidariteitslied.

Ik kan geen kikker van de kant afduwen

In 1982 zingt Wim een cover van Ik kan geen kikker van de kant afduwen van het Nederlandse Lowland Trio, geschreven door Peter Koelewijn. De Craene komt nog maar eens op de proppen met een nieuwe bezetting, met deze keer in de line-up: bassist Erik De Wolf, toetsenist Peter Bauwens die hier en daar Marc Malyster vervangt en drummer Marc Van Herzele, al beslist Wim een tijd later zonder drummer door te gaan. Luc De Clus is niet zo tevreden met de nieuwe draai die Wim nog maar eens aan zijn carrière geeft. Na Ik kan geen kikker van de kant afduwen houdt hij de jarenlange samenwerking, 8 jaar om precies te zijn, voor bekeken. Niet alle fans zijn tuk op die nieuwe aanpak. Dit is té veraf van die prachtige nummers van zijn eigen hand. Verminnen vertelde ons dat hij vermoedt dat dit een soort wanhoopspoging van Wim was. Hij wou meer erkenning krijgen en er was ook de nood en behoefte aan geld. De Craene wou zich losmaken van zijn oude aanhang en mikken op een jonger publiek. Maar die vinden hem te oud, duidelijk passé. Als tegenzet lanceert hij in 1982 de single Hoor waarmee hij een knipoog maakt naar de Britse new wave, maar ook dit blijkt een slag in het hitwater.

Dzjin

'Dzjin' was een programma rond de liedjes van Wim De Craene, Viona Westra presenteert.

Pas op

In 1981 levert Perte Totale tien songs voor "Pas Op", het eindejaarsprogramma van de Socialistische Omroep, onder meer Lege buik, Gebedje, Nooit meer oorlog en Kerelslied. Die liedjes worden een jaar later verzameld op het album "Pas Op" en uitgebracht op het Racoon-label.

Zonder benzine

Uit het programma 'Hitring'

Ding Dong Christmas Song

In 1981 neemt Wim De Craene een kerstsingle op in een gezamenlijke productie van Gus Roan en Marc Malyster Ding Dong Christmas Song. Hij zingt dit samen met Sofie, The Veterans, Venus, Ricky Gordon, Nancy Dee en Perte Totale.

Ik kan geen kikker van de kant afduwen

Uit het programma 'Hitring'

Complete ravage

Uit het programma 'Hitring'

Tim

Tijdens Mallemunt zingt Wim De Craene het liedje 'Tim'.

De kleine man

Uit het gelegenheidsprogramma '1 mei - Feest te Gent'

Het werkmenskind

Uit het gelegenheidsprogramma '1 mei - Feest te Gent'

Eurosong 1981

Wanneer de VRT in 1981 een preselectie op het getouw zet met het oog op deelname aan het "Eurovisiesongfestival" worden uit 134 inzendingen, 36 kandidaten geselecteerd die tijdens 3 voorronden met telkens 12 kandidaten strijden voor een plaats in de finale. Naast artiesten als Jo Vally , Gene Summer, Cindy, Nancy Dee en Liliane Saint-Pierre neemt ook Perte Totale mee met het door Wim geschreven Compagnie Verliefd. De overwinning gaat uiteindelijk naar Emly Starr met Samson.

Perte Totale

In 1980 mag er weer extra brood en een nieuw album op tafel komen. Steeds maar op zoek naar een nieuwe sound verzamelt hij deze keer bassist Alain Goutier om zich heen samen met drummer Chris De Braekeleer, gitarist Nicolas Fiszman en pianist Marc Malyster. Trouwe man van dienst is en blijft Luc De Clus. Malyster speelde een tijdlang bij de band van Zjef Vanuytsel . Wim had in de studio van Marc in Gent een aantal demootjes opgenomen en van het een kwam het ander. Dat andere was dat Malyster voor Wim de arrangementen uitschreef en bij hem thuis de fundamenten van de nieuwe nummers inblikte. Die worden nadien tijdens de maand september 1980 in de studio verder aangevuld en uitgewerkt. Wim moderniseert. Er wordt tijdens de opnamen gretig gebruikgemaakt van de computer die zijn intrede in de studio heeft gemaakt. Je zou kunnen zeggen dat daardoor zijn muziek een beetje koeler ging klinken zoals een pak van de platen die in de eighties werden opgenomen. Het valt op dat op het album "Perte Totale" meer gerockt wordt dan op de vorige. Je hoort meer rockende gitaren en ook de synthesizers zijn gul aanwezig. De elpee wordt speels ingezet met St.-Tropez "samen in een busje vol naar St.-Tropez, ach wat is dat rijden zo fijn!" Naast de titelsong passeren nog zeven chansons de revue waaronder Zonder benzine, De renner en Auto & garage. De respons op de plaat is oké. De band voelt zich zo in zijn sas dat zij als Perte Totale gaan optreden.

St.Tropez

Uit het programma 'Hitring'.

Vinger in de pap

In navolging van de in die tijd populaire Nederlandse programmareeks "Kinderen voor Kinderen" gaat de VRT van start met de productie "Vinger in de pap" waaraan Wim zijn medewerking verleent. Voor deze reeks schrijft hij liedjes als Ik heb een vinger klaar en Schoolloper.

Help, ik win een miljoen

'Help, ik win een miljoen' is een kindermusical met Wim De Craene, Mia Grijp en Jean-Luc Van Lommel.

Nekka 77

Tijdens Nekka 77 zingt Wim De Craene 'Loop maar even langs' en 'Mensen van 18' samen met Della Bosiers.

Help, ik win een miljoen

Wim De Craene werkt ook samen met theatermaker Jan De Vuyst wat resulteert in de kindermusical "Help, ik win een miljoen". De regie is in handen van André Vervaeke. Wim blikt samen met zangeres-actrice Mia Grijp vier liedjes in, waarvan Als je een miljoen had en Flatlied dat jaar op single worden gereleaset. Leuk om naar te luisteren, zeker omdat Wim zich hier aan de in die tijd erg populaire disco waagt. Hier hoor je al een beetje dat Wim de typische kleinkunsttaal achter zich laat en wat losser uit de pols gaat schrijven, wat minder diepgravend. Hij ontpopt zich almaar meer tot een popartiest die veel plezier beleeft aan het schrijven en het uitvoeren van zijn liedjes.

Erik Van Neygen

Datzelfde jaar ontmoet hij tijdens "Zomerhit" van Radio 2, Erik Van Neygen . Hij stapt met Erik naar platenfirma Decca die op hun Omega International-label de single Spoedbericht - oorspronkelijk een nummer van Tom Jans en door Erik van een Nederlandstalige tekst voorzien- uitbrengen. Van Neygen tekent zelf voor de B-kant Ik wil je niet storen. In de studio wordt hij onder anderen bijgestaan door Jean-Marie Aerts en producer van dienst Wim De Craene.

Wim De Craene ... Is ook Nooit Weg

Met zijn band trekt Wim De Craene in 1977 de studio in voor de opname van het album "Wim De Craene ... Is ook Nooit Weg". Aan de plaat wordt meegewerkt door 3 arrangeurs: Steef Verwee, Mike Herting en Tars Lootens, die ervoor zorgen dat de plaat qua klank rijkelijk varieert. De arrangementen klinken door de bank behoorlijk sober. Wim kiest deze keer voor haast uitsluitend eigen composities. De melodie van Canon schreef hij samen met Jan De Vuyst. Herting is nogal tuk op jazzrock en Wim laat hem dan ook graag zijn gang gaan in de instrumental Call-Out die behoorlijk opvalt tussen de rest. Ook vrij jazzy klinkt het nummer Psilocybe Mexicana. Als je goed de oren spitst, hoor je dat Wim over mushrooms zingt en daar hoeven we geen extra uitleg bij te geven. Veel gedraaid uit deze langspeler is Mensen van achttien dat Wim vol overtuiging samen met Della Bosiers zingt. Als single wordt gekozen voor Marcellino, gekoppeld aan een remake van Stad, dat een heel andere invulling krijgt dan op zijn eerste elpee.

Oogstappel!!! Oogstappel???

Uit het programma Oogstappel!!! Oogstappel???

Drukke concertagenda

De periode tussen 1975 en 1977 gaat Wim met zijn band intens optreden. Niet alleen in jeugdclubs, maar ook in de theaterzalen van diverse Vlaamse culturele centra. Dit ligt hem erg goed. Hier kan hij een intieme sfeer oproepen waarin hij als zanger-gitarist centraal staat, omringd door een akoestische gitaar en een bas. Naast deze trio-aanpak, gaat Wim ook optreden met een nieuwe band. Hij komt in contact met de Duitse groep The Headband uit Keulen: pianist en arrangeur Mike Herting, gitarist Jan Reimer en drummer Man Breuer. Luc De Clus blijft van de partij.

Tim

Op het album "Alles is nog bij het oude" staat als uitschieter een van zijn meest geliefde nummers Tim, dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses. Die voornaam paste niet zo goed binnen de tekst en daarom gebruikte Wim dan maar de voornaam van de zoon van een van z'n beste vrienden. Dit is een song waar Blaute zijn stempel op heeft gedrukt, net als op Rozane. Blaute is jong en wil wat, zich onder meer bewijzen. Tim valt op door de lengte van de song, bijna zes minuten, reden dat het nadien ook niet op single verscheen. Het was in die jaren zeventig in dat popgroepen hun nummers meer gingen uitspinnen. De tijdsduur deed er haast niet meer toe. Tim werd op dat moment ook niet zo vaak gedraaid op de radio, pas jaren later is het een heuse klassieker geworden

Rozane

Jean Blaute neemt ook de arrangementen van de resterende nummers van het album Brussel voor zijn rekening. Een van de songs is de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Rozane, met op de keerzijde een soort hommage aan een zekere Sara. Sara is eveneens een liedje uit de onafgewerkte opera "Jan de Lichte". Hier hoor je erg goed dat Wim zich voor zijn liedjes graag liet inspireren door mensen die hij vrij goed kende, maar dat hij hen niet altijd met hun echte naam vernoemt.. Zo schreef hij Rozane voor zijn toenmalige vriendin Chris Thys, die we later leren kennen in haar rol van de ex-vrouw van Witse. Rozane is een soort mix van klassieke kleinkunst gekoppeld aan pop. Blaute weet nog goed dat hij tijdens de opname het onderste uit de kan haalde. Wim gunde hem die vrijheid. Als je dit nummer in de context van de rest van de plaat beluistert, dan hoor je dat hier een andere producer aan de knoppen zit. De 10 eerder opgenomen songs werden door Al Van Dam geproduceerd, de overige 3 door Jean en dat is duidelijk te horen ook. Rozane wordt meteen op single uitgebracht, grijsgedraaid, maar niet bekroond met een hitnotering. TBlaute neemt ook de arrangementen van de resterende nummers voor zijn rekening. Een van de songs is de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Rozane, met op de keerzijde een soort hommage aan een zekere Sara. Sara is eveneens een liedje uit de onafgewerkte opera "Jan de Lichte". Hier hoor je erg goed dat Wim zich voor zijn liedjes graag liet inspireren door mensen die hij vrij goed kende, maar dat hij hen niet altijd met hun echte naam vernoemt.. Zo schreef hij Rozane voor zijn toenmalige vriendin Chris Thys, die we later leren kennen in haar rol van de ex-vrouw van Witse. Rozane is een soort mix van klassieke kleinkunst gekoppeld aan pop. Blaute weet nog goed dat hij tijdens de opname het onderste uit de kan haalde. Wim gunde hem die vrijheid. Als je dit nummer in de context van de rest van de plaat beluistert, dan hoor je dat hier een andere producer aan de knoppen zit. De tien eerder opgenomen songs werden door Al Van Dam geproduceerd, de overige drie door Jean en dat is duidelijk te horen ook. Rozane wordt meteen op single uitgebracht, grijsgedraaid, maar niet bekroond met een hitnotering. Tijdens onze babbel, vertelt Ramses dat er volgens officiële cijfers slechts 456 exemplaren van verkocht werden. Maar de naam Wim De Craene krijgt door dit nummer een enorme positieve boost. Wim moet in een hogere versnelling schakelen, want hij rijgt het ene optreden na het andere aan elkaar. Volgens officiële cijfers zijn er slechts 456 exemplaren van verkocht werden. Maar de naam Wim De Craene krijgt door dit nummer een enorme positieve boost. Wim moet in een hogere versnelling schakelen, want hij rijgt het ene optreden na het andere aan elkaar.

Alles is nog bij het oude

Met dezelfde muzikanten en producer begint Wim nieuwe songs te schrijven én in te blikken. In de maand juni 1975 verschijnt De Craenes wellicht meest succesvolle langspeler "Alles is nog bij het oude". Er werd, voorafgaand aan de opname van het album, grondig geoefend in een zaaltje vlak tegenover café "De Kneut" in Wetteren. Wim was de dag voor de opname erg rusteloos, heel onzeker, ei zo na in paniek dat het hem niet zou lukken. Maar Jean weet hem op zijn gemak te stellen. Zij nemen op in de bekende "Studio Jet" in Brussel en Wim schrijft samen met Jean Blaute De Gokkers. Op deze plaat covert hij erg opvallend "5 uur" van de hand van zijn mentor Ramses Shaffy. Het is een intimistische versie geworden: de stem van Wim, alleen begeleid door de piano en de bas. Een van de singles uit dit album is Portret van gisteren met op de B-kant Rozerood-oranje, waarbij het aanwezige instrumentarium alle registers mag opentrekken. Iedereen is het erover eens, dit is echte popmuziek die Wim en zijn band neerzetten. Hij wordt door velen van zijn collega's omhelsd als de toonzetter van het toenmalige Nederlandstalig lied. Hij lijkt erin te slagen zich te verzetten tegen het etiket kleinkunstenaar dat hem van in het begin werd opgekleefd.

Jan De Lichte

Wim De Craene en Luc De Clus hadden het plan opgevat een rockopera te schrijven naar het voorbeeld van "Tommy" van The Who, met als titel "Jan de Lichte" maar die geraakt nooit echt van de grond. Het nummer Aram was trouwens bedoeld als ouverture van die opera. Aan de opname van deze plaat is een intriest verhaal verbonden. Op een late novemberavond in 1974 keren Wim en zijn band terug van een optreden in Limburg. De auto van de muzikanten wordt aangereden door een dronken chauffeur waarbij Paul Lambert op slag wordt gedood en Raf Lenssens zwaargewond geraakt. Wim De Craene rijdt met de bestelwagen, waarin de instrumenten en het geluid-en lichtmateriaal zijn opgeborgen, achter hen aan, samen met zijn vriend William Van Keymeulen. Onderweg moeten zij bijtanken zodat ze pas een kwartier na het ongeval ter plaatse aankomen. Omdat de plaatopname sowieso moet worden afgerond, de platenfirma zet Wim zelfs wat onder druk, moet hij dringend op zoek naar nieuwe muzikanten. De Craene stapt op zekere dag de platenwinkel van de familie Blaute in Zottegem binnen en vraagt aan hun zoon Jean recht op de man af of hij zijn nieuwe plaat niet wil producen. Blaute zegt ja en trommelt in allerijl een aantal muzikanten op elkaar vrij goed kenden, want ze speelden in de toenmalige band van Johan Verminnen .

Brussel

In 1974 loopt De Craene, Luc De Clus tegen het lijf die op dat moment in een balorkest speelt en onder meer John Larry begeleidt. Daarnaast speelt Luc ook bij de coverband Irish Coffee. Met enkele leden uit dat orkest richt Wim zijn eerste begeleidingsband op. Wim had op dat moment schoon genoeg van die typisch Vlaamse kleinkunst en gaat samen met zijn band Nederlandstalige pop produceren, in het voetspoor van Johan Verminnen en Zjef Vanuytsel . 6 maanden lang gaan Wim en zijn kompanen intens repeteren. Hij krijgt tijdens het schrijven hier en daar wat steun van Luc De Clus. Dat resulteert in 4 songs: Wat ben ik voor een mens, Lucio, Aram en Brussel dat ook de titelsong wordt van zijn nieuwe elpee die in 1975 verschijnt.

Eerste album

In 1973 is er zijn eerste album "Wim De Craene", 9 liedjes door Wim geschreven en 2 door Jaap van de Merwe, De rode heuvel en 't Is om de poen te doen. Het openingsnummer De Boudewijn de Eerstestraat (Wim neemt hierin de rijkere klasse met graagte op de korrel) doet ons een beetje denken aan Waterloo Sunset van The Kinks. Door de bank wordt de bezetting sober gehouden: drum, piano, bas en akoestische gitaar. Op dit album hoor je heel duidelijk dat Wim nog sterk aanleunt bij de Nederlandse kleinkunst, hier en daar klinkt hij als een volleerd protestzanger.

De kleine man

In 1972 gaat Wim De Craene samenwerken met producer Al Van Dam. Van Dam was toen al bekend van zijn werk met De Strangers en Ivan Heylen. Als eerste single van hun samenwerking is er De kleine man. Het dook in 1929 op in de revue "Lach en Vergeet" van Louis Davids. Uiteraard werd de tekst door Wim wat eigentijdser aangepast. Op de B-kant horen we Tante Emma.

Eerste single

In 1970 brengt Wim onder zijn eigen naam zijn eerste single uit, de tango Recht naar de kroegen en de wijven, met op de B-kant het door hemzelf geschreven Revolutie nr. 2.

Kamiel Pauwels en Louis De Vries

Op zijn negentiende leert Wim Kamiel Pauwels kennen van het Antwerps theaterbureau "Spiraal". Kamiel was een soort doorgeefluik tussen kleinkunstartiesten uit Noord en Zuid. Kamiel onderkent meteen het talent van Wim en stelt hem voor aan Louis De Vries, toenmalig manager van The Pebbles. Die brengt hem in contact met mensen uit het vak.

Ramses Shaffy

Tijdens een bezoek aan de "Muze" in Antwerpen geraakt hij gefascineerd door de sfeer die daar heerst en leert uit gesprekken dat hij zijn heil beter in Amsterdam kan gaan zoeken en zijn kansen gaat wagen. Daar op zijn achttiende aangekomen, zoekt hij contact met Ramses Shaffy die hem de knepen van het vak leert. Shaffy wordt zijn mentor en laat Wim optreden in zijn café chantant " "'t Cloppertjen". Tijdens zijn optredens in Nederland kan Wim zijn eerste liedjes uitproberen en bij het publiek aftasten wat ze lusten en wat niet. Het wordt voor hem een perfecte leerschool.

Folkgroep Ja

Na zijn middelbare studies, begint Wim aan de opleiding van verpleegkundige, maar omdat het podium roept breekt hij die studies vroegtijdig af en gaat zijn zijn kansen wagen in de toneelklas van het conservatorium in Gent. Op school in het gareel lopen, was nooit aan Wim besteed, daarvoor was hij te zeer een rebel. De wil om te studeren is er wel, maar de slaagkans zo goed als nihil. Hij is 18 wanneer hij besluit zanger-gitarist te worden bij de folkgroep Ja uit Wetteren. Dit zou een verhaal van korte adem worden, want Wim was zo begeesterd door de kleinkunst die toen grote sier maakte in Vlaanderen dat hij voor die muzikale richting koos.

De eerste gitaar met Nonkel Bob

Wim De Craene klust tijdens zijn studies her en der wat bij onder meer als schoorsteenveger en biertapper, zodat hij zich op zijn zestiende zijn eerste gitaar kan kopen. Om zich het gitaarspel eigen te maken, schaft hij zich het "Praktisch handboekje voor gitaar en ukulele" van Nonkel Bob aan. Met een aantal akkoorden in de vingers waagt Wim zich aan het zingen van enkele luisterliedjes en neemt deel aan een plaatselijke zangwedstrijd, wat hem iets later de kans biedt op te treden in Heusden in het voorprogramma van zijn toenmalig idool, de Limburgse bard Miel Cools.

Wim wordt geboren

Wim De Craene werd op 30 juli 1950 geboren als Willem, Marcel De Craene te Gent in een groot katholiek gezin: hij was het vierde kind in een kroost van zeven, verdeeld over vier jongens en drie meisjes. Als kind liep hij school in Melle en was een actief lid in de plaatselijke jeugdbeweging.