Willem Vermandere

Runeke's litanie

"De dood van Runeke was moeilijk te aanvaarden, maar je leert dat een plaats geven, je leert ermee leven. Je moet trachten dat een nieuwe inhoud te geven. Kijk, dat is het domein van de mystiek. Ik geloof niet meer zozeer in de theologie en de dogma's, maar ik geloof wel in de mystiek, in de verbeeldingskracht van de mens. Ik kan dat gestorven kind terugvinden in het diepste van mezelf en in de natuur om hem heen. Op de dag van zijn begrafenis in Lampernisse stond er na een zware regenbui, pal achter de kerk, rond een uur of vier in de namiddag, een immense regenboog aan de hemel. Het regende zo hard dat we met z'n allen snel moesten gaan schuilen. Aan tafel zei iemands dat volgens de Noren een regenboog staat voor de 'glimlach van God'. Dat raakt me diep, op zulke momenten ga je door de knieën. In die dagen ben je trouwens voor dergelijke uitspraken hypergevoelig. Je begint ook op tekens te letten. Ik zat te schrijven en er kwam een vogeltje op de vensterbank zitten. Op die momenten durf je daar een teken in te zien. Je bent zo kwetsbaar dat je nadien terugverlangt naar die momenten van intense droefenis, dat je zelfs niet weet waar je tranen vandaan blijven komen. Dat overkwam me de weken na de dood van Runeke in de auto als ik alleen wegreed van huis. Ik schreef in die periode Runeke's litanie. Na mijn optreden kwamen de mensen vragen waar ik de moed vandaan haalde om dat te zingen, de sterkte om dat met zoveel overgave te brengen. Ik haalde daar veel kracht uit, dat gaf me extra energie. Veel mensen in het publiek vinden in die litanie troost bij het wegvallen van een van hun kleinkinderen. Dat vind ik net het mystieke aan dit lied, dat telkens als ik het zing, Runeke een beetje opnieuw tot leven wordt gewekt", aldus Vermandere. "Runeke kon nie meer leven... Runeke in nood... Runeke, ons engeltje... Runeke is dood... Runeke onze tranen… Runeke ons verdriet... Rune kropt in mijn keele... voor Runeke dit nieuw lied... Runeke lachend ventje... Runeke deugeniet... Runeke zotte mutse... Runeke suskewiet." We vinden dat lied terug op de eind 1997 uitgebrachte cd "In de donkerste dagen", een cd vol winterse sferen en met een knipoog naar kerst. Kyrie Eleison, Sneeuwland en Kerstdag sieren de plaat.