Willem Vermandere

Naar het klooster

In 1959 kan Willem zijn humaniora afronden. Hij gaat meteen nadien naar het klooster in Korbeek-Lo. Een jaar later verhuist hij naar het klooster in Gijzegem. Hij zal al die tijd een pij dragen. Toen Walter De Buck en Wannes Van de Velde al druk in de weer waren met optredens in jazzkroegen en zo, koos Willem dus de weg van de Heer te volgen. Hij wou God koste wat het kost een plaats geven in zijn leven, maar die God zag geen discipel in hem. "Ik dacht dat dat na de retorica mijn weg was. Ik wil niet het woord roeping gebruiken. Ik kan daar nu niet op ingaan, dat is te complex. Je zit daar in een soort cocon, afgesloten van de buitenwereld. De enige berichten die we van de buitenwereld hoorden, kwamen uit de mond van paters die niet uit de missies terugkeerden of uit hun brieven die luidop werden voorgelezen. Ik voelde wel dat God in elk mens aanwezig is, dat je moet gebruikmaken van je talenten, de zogeheten kostbare parel in jezelf vinden: vinden waarvoor je geboren bent." Aan auteur Renild Wouters vertelt hij jaren later over die periode: "Ik heb na een tijdje ingezien dat die geleerde traktaten over de goddelijke voorzienigheid en de maagdelijkheid van Maria aan mij niet besteed waren en ben dan uit het klooster gestapt."