Wallace Collection

Manager Jean Martin

Sylvain gaat op zoek naar een nieuwe manager. "Ik was dat smeken en bedelen bij de platenfirma's méér dan beu. Ik vond dat we maar meteen via de grote deur moesten binnenstappen. Ik had Engeland voor ogen. Het was dat of niets. Het mag nu pretentieus klinken, maar ik vond in die tijd dat we de beste groep van de wereld waren. Ik stond op ontploffen qua ambitie." Uiteindelijk valt de keuze op Jean Martin. Jean had in 1961 samen met Stéphane Steeman en Jean-Claude Ménessier het Sécrétariat des Artistes opgericht en ontfermde zich over de carrières van onder anderen Robert Cogoi, Les Sunlights, Tonia en Marc Aryan. Na een eerste luisterbeurt hoeft Jean met zijn vele jaren ervaring niet lang na te denken. Hij zegt ja en de groep mag vragen wat ze wil, hij zal het invullen, al vond hij dat achteraf beschouwd de grootste fout van zijn leven. Jean laat de groep een demo opnemen en trekt ermee naar de directeur van EMI in België, Emile Garin. Bij hem dringt Jean aan om de demo voor te leggen aan Harry Flower in Londen, de directeur van EMI Engeland die zich bezighoudt met de internationale promotie. Jean poetst zijn Engels wat op en steekt het Kanaal over. Hij trekt zijn stoutste schoenen aan en klopt, zonder vooraf een afspraak te hebben gemaakt, na lang wachten aan bij platenfirma EMI, in die tijd groot geworden door onder meer The Beatles en hun producer George Martin. "Ik sprak weinig Engels, dus ik heb me met handen en voeten proberen uit te drukken. Die methode en het demobandje sloegen blijkbaar aan, want ik werd meteen voorgesteld aan producer David Mackay", dixit Jean Martin.