Vaya Con Dios

Vaya Con Dios - Memories

De elfde oktober 2012 verschijnt bij uitgeverij "De Bezige Bij" Antwerpen het boek "Vaya Con Dios - Memories", opgetekend door Dani Klein. Op de website van ZiZo Online schrijft Mark Coel hierover: "Het boek leest als een trein. Haar jeugd lijkt door de couleur locale een Brusselse tegenhanger van de Rotterdamse Pietje Bell. Maar Danielle Schoovaerts, zoals Dani echt heet, heeft een passie voor muziek en muzikanten. Dat maakt dat ze vanaf haar tienerjaren getekend wordt door slechte vriendjes, en de al geciteerde seks en drugs. Meer zelfs, ze beschrijft hoe de vader van haar kind dealde in drugs en haar mishandelde. Het succesverhaal van Vaya Con Dios ging ook niet van een leien dakje. Twintig jaar psychoanalyse later probeert ze nog steeds haar demonen van zich af te schudden. De memoires zijn gefractioneerd en anekdotisch. Klein graaft diep in zich en is niet beschaamd om haar kleine kantjes te laten zien. Meestal worden memoires geschreven door uitgerangeerde artiesten, die zichzelf willen verschonen. Dani Klein is noch uitgezongen, noch tracht ze zich schoon te praten. De jaren psychoanalyse laten hun sporen na, en de anekdotes leggen steeds de vinger op de wonde. De muziekliefhebber komt weinig nieuws te weten over de muziek, maar de geïnteresseerde lezer krijgt wel een exclusieve blik in de ziel van een van de grootste muzikale talenten die ons landje rijk is. Respect!" In "De Standaard" lezen we in de weekendeditie van de zesde oktober: "In haar memoires neemt Dani Klein geen blad voor de mond. Haar verhaal is een eerlijke en vaak pijnlijke zelfanalyse van een zoekend leven." In dat interview met Peter Vantyghem geeft Dani eerlijk toe dat ze met dit verhaal gewacht heeft tot haar beide ouders overleden waren: "Ik ben over mijn kinderjaren gaan schrijven toen ze nog leefden, maar al de rest had ik toen niet kunnen schrijven. Het lag te moeilijk. Ik was een beetje beschaamd soms. In het boek spreek ik ook over mijn seksleven en daarover praat je niet met je ouders. Omdat ik zoiets uitbreng, krijg ik de aandacht die een publieke figuur krijgt en zij dus ook een beetje, en dat wilde ik hun niet aandoen. Mijn zoon vindt het mijn ding en hij zal het nooit lezen. Hij wilde er trouwens zo weinig mogelijk in voorkomen. Dus heb ik zijn verhaal tot zijn kinderjaren beperkt."