1977

Delen S

2 nieuwe platenfirma's

In 1977 is er op het Monopole-label de single Ciao, adieu, auf Wiedersehen met op de B-kant L'important c'est d'aimer, de tiende december goed voor een zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Nadien sluit zij een deal met de Antwerpse platenfirma Panky en neemt voor hen enkele liedjes in het Engels op, covers van bekende songs zoals The French Song, I know en Norman. De hitlijsten laten het in dezen afweten.

Duizend soldaten

Uit Dodenherdenking WO I

Help, ik win een miljoen

Wim De Craene werkt ook samen met theatermaker Jan De Vuyst wat resulteert in de kindermusical "Help, ik win een miljoen". De regie is in handen van André Vervaeke. Wim blikt samen met zangeres-actrice Mia Grijp vier liedjes in, waarvan Als je een miljoen had en Flatlied dat jaar op single worden gereleaset. Leuk om naar te luisteren, zeker omdat Wim zich hier aan de in die tijd erg populaire disco waagt. Hier hoor je al een beetje dat Wim de typische kleinkunsttaal achter zich laat en wat losser uit de pols gaat schrijven, wat minder diepgravend. Hij ontpopt zich almaar meer tot een popartiest die veel plezier beleeft aan het schrijven en het uitvoeren van zijn liedjes.

De jeugdjaren

Op zijn zestiende wilde Stef naar de vakschool om goudsmid te worden en de zaak van zijn vader overnemen. Maar er was toen een heftig schandaal aan de gang in die school over het gebruik van heroïne. Vader Bos vond dat hij daar beter mee wachtte. Stefs oudere broer ging akkoord met die overname, op voorwaarde dat Stef hem dan één derde van de waarde zou uitbetalen. Daarop haakte Stef af en trok naar de havo (hoger algemeen voortgezet onderwijs) in Ede. Hier kwam hij terecht in een streng christelijke school waartegen hij zich ging verzetten. Stef trok zich toen al regelmatig terug op zijn kamer om daar iets te schrijven. Hij had intussen de verzen van Erich Kästner ontdekt, die spraken hem wel aan. Hij begon ook de werken van Kurt Tucholsky en Erich Mühsam te lezen. Vader Bos herinnert zich Stef als een jongen die graag zijn eigen gang ging. Een jongen die veel zat te lezen en naar muziek luisterde. Moeder Nel was een vrouw boordevol fantasie, dat moet Stef van haar geërfd hebben. Zij beschouwde vaak de winkel als een soort forum om de klanten het naar hun zin te maken. Toen hij begon op te treden, was zij er graag bij. In de winkel van Stefs vader komt op zekere dag de schrijver Hans Andreus langs en laat daar een kinderboek achter, "Mijnheer Pompelmoes". Dat boek zou de aanzet betekenen tot het schrijverschap van Stef.

Erik Van Neygen

Datzelfde jaar ontmoet hij tijdens "Zomerhit" van Radio 2, Erik Van Neygen . Hij stapt met Erik naar platenfirma Decca die op hun Omega International-label de single Spoedbericht - oorspronkelijk een nummer van Tom Jans en door Erik van een Nederlandstalige tekst voorzien- uitbrengen. Van Neygen tekent zelf voor de B-kant Ik wil je niet storen. In de studio wordt hij onder anderen bijgestaan door Jean-Marie Aerts en producer van dienst Wim De Craene.

De groepsnaam

In de maand augustus 1977 hadden Walter en zijn vrienden in Bilzen een onvergetelijke punkdag meegemaakt met optredens van Elvis Costello, The Damned en The Clash. Ze hadden hun ding gevonden.Op dat moment schrijft Humo een wedstrijd uit voor rockgroepen. Er wordt besloten zich in te schrijven. Dan werd er gezocht naar een naam. Iemand suggereerde Deus Ex, Luc Imants bedacht de naam Tapis Plain, maar na lang discussiëren werd uiteindelijk, op aangeven van Ronny en Luc, geopteerd voor De Kreuners. Met die naam kan je twee kanten uit: kreunen van de pijn, maar ook kreunen van genot.

Wim De Craene ... Is ook Nooit Weg

Met zijn band trekt Wim De Craene in 1977 de studio in voor de opname van het album "Wim De Craene ... Is ook Nooit Weg". Aan de plaat wordt meegewerkt door 3 arrangeurs: Steef Verwee, Mike Herting en Tars Lootens, die ervoor zorgen dat de plaat qua klank rijkelijk varieert. De arrangementen klinken door de bank behoorlijk sober. Wim kiest deze keer voor haast uitsluitend eigen composities. De melodie van Canon schreef hij samen met Jan De Vuyst. Herting is nogal tuk op jazzrock en Wim laat hem dan ook graag zijn gang gaan in de instrumental Call-Out die behoorlijk opvalt tussen de rest. Ook vrij jazzy klinkt het nummer Psilocybe Mexicana. Als je goed de oren spitst, hoor je dat Wim over mushrooms zingt en daar hoeven we geen extra uitleg bij te geven. Veel gedraaid uit deze langspeler is Mensen van achttien dat Wim vol overtuiging samen met Della Bosiers zingt. Als single wordt gekozen voor Marcellino, gekoppeld aan een remake van Stad, dat een heel andere invulling krijgt dan op zijn eerste elpee.

Dure koffie

Op 18 juni 1977 staan De Strangers drie weken op één met de single Dure koffie, hun interpretatie van A million in 1, 2, 3 van Dream Express. Zij hadden daar de maand voordien mee op het podium gestaan van het Eurvisiesongfestival in Londen en waren zevende geëindigd op een deelnemersveld van achttien landen. Dat was het jaar dat Marie Myriam voor Frankrijk scoorde met L'oiseau et l'enfant. Op 21 oktober 1977 klimt de groep naar de eerste plaats van de Vlaamse Top Tien met 'k Heb spijt da'k ik ne vent zen, cover van Sorry I'm a lady van Baccara

Johan Verminnen - eenmalig programma

Eenmalig programma met liedjes van Johan Verminnen. Hij zingt "Kom Jeanine", "Brussel", Medley van "Show me the way to the next whisky-bar" en "Oh moon of Alabama", "Lonesome cowboy, heroes don't cry", "Le piano a soif" en "Zondag was een feest".

Ballerina's

Platenfirma Philips stelt in 1977 voor dat Kris begint aan een nieuwe elpee die als werktitel “Ballerina’s” heet. De broers Koen en Kris zijn laaiend enthousiast. Koen is uiteraard de producer. Ze mikken op de Philips-studio’s in Nederland voor een 3-tal weken. In die periode - ze zitten nu halfweg de opnamen - sterft Koen totaal onverwacht aan een hersenbloeding, 15 maanden nadat hun broer Joost, de kunstschilder, al was gestikt door CO2-vergiftiging in zijn schildersatelier. Kris zit in zak en as, en gaat op zoek naar een andere producer in het land, maar geen van hen durft het aan die verantwoordelijkheid van Koen over te nemen. Hij moet nog alle songs inzingen en staat er moederziel alleen voor. Zeer tegen zijn zin, de lol was er wel af. Dat inzingen, het mixen en de mastering belasten hem zwaar, de emoties zijn te groot, en hij zingt zijn songs totaal neutraal en ongeïnteresseerd. Kris: "De platenfirma verplichtte me om die plaat af te werken, want nadat Koen overleden was, had ik er alle interesse in verloren. Het is en blijft zijn plaat. Ik was alleen maar de zanger van dienst! "

Wie ik nog een jongske was

Uit Hallo met Henk.