1975

Delen S

M'n beste vriendin

De volgende single M'n beste vriendin vinden wij in het najaar van 1975 op twaalf terug in de Top Veertig en hij geraakt in de Top Dertig in ons land de dertiende december tot op de vijfentwintigste plaats en zal daarmee de hoogste notering worden die Mieke voor de rest van haar carrière in die hitlijst zal scoren. Iets voordien heeft zij samen met Vader Abraham in Oostenrijk een kerstspecial ingeblikt, die niet alleen op tv maar ook op elpee een groot succes wordt en haar volgende gouden plaat. Dat jaar is er ook succes weggelegd voor haar album "Nu ik weet wat liefde is" met daarop naast haar hitsingles liedjes als Is er 'n kans, Alles slijt behalve eenzaamheid, Onbekende jongen en Zusje droog je tranen vlug. Ook op dit album heeft Pierre Kartner de touwtjes stevig in handen.

Kristel Verbeke

Kristel Verbeke werd de tiende december 1975 in Hamme geboren in een gezin van vier kinderen. Zij heeft hard gestudeerd om haar diploma te behalen. Zij stond in het begin als lerares een tijdje voor de klas, maar ze wou iets anders en kwam terecht als bediende bij een bank in Laarne. Haar muzikale ambities kon ze botvieren in een funkgroepje en in een project rond Ann Christy , samen met Kathleen Vandenhoudt, Pascale Michiels, Andrea Croonenberghs en Robert Mosuse. Zij gaat een tijdje in het achtergrondkoortje van Niels William zingen, de man die iets later met het project K3 van start zal gaan.

Jaren 70

De eenendertigste maart 1974 gaat voor Will alweer een droom in vervulling. Hij treedt als eerste Vlaamse zanger op in Vorst Nationaal. Het jaar nadien, de eenentwintigste november, wordt zijn dochter Sandy geboren (16 oktober 1974 was haar broer David al geboren). Omdat Will Tura altijd oog en oor heeft gehad voor nieuw talent organiseert hij samen met BRT 2 West-Vlaanderen in 1975 de zangwedstrijd Tura’s talententocht. Voor zijn sociale inzet als zanger ontvangt Will vier jaar later de Dag Hammerskjöldprijs.

Will mocht ook vaker in Londen opnemen en werd daar overweldigd door de enorme vooruitgang die er op dat terrein werd geboekt. Hij sluit de jaren zeventig af met onvervalste Turahits zoals: Huisje in Montmartre, In mijn caravan en het intussen haast onsterfelijk geworden Zij gelooft in mij.

Mini-comeback

Gelukkig voor hem komt hij in die tijd de Marokkaanse arts en kruidendokter Johnny Larbie Khetouta tegen. Salim had in die tijd veel last van zenuwen aan de maag en op advies van zijn moeder komt Salim in contact met die dokter. Die schrijft in zijn vrije tijd, ook al is hij nog niet vlot Nederlandstalig, toneelstukken en blijkt ook perfect te kunnen verwoorden wat Salim qua gevoelens in zijn liedjes wil laten horen. Johnny hanteert een andere woordkeuze en zo klinken de liedjes van Salim tekstueel ook plots anders dan voordien.

In de Franse hitlijsten gaat Johnny kijken hoe de Fransen hun gevoelens verwoorden en hoe ze hun chansons arrangeren. Hij en Salim zullen samen een viertal elpees afleveren. Eén van hun eerste liedjes wordt in 1975 Beloof niet te veel dat je al een soort comeback mag noemen. Hij zal met dat nummer drie weken na mekaar de Vlaamse Top Tien aanvoeren. Dat liedje wordt ook de titel van de elpee die een jaar later gereleaset wordt met daarop ook de volgende single Jij en ik.

Rode rozen in de sneeuw

Jaren na mekaar staat Marva tot haar eigen verbazing bovenaan Humo’s Pop Poll, onafgebroken zelfs van 1968 tot en met 1973 wanneer zij door Ann Christy wordt voorbijgestoken. Tijdens de jaren zeventig zet Marva volgens velen haar mooiste liedjes op de plaat ‘t Is zo goed in Vlaanderen waarmee zij nochtans in april 1974 slechts de achtste plaats in de Vlaamse Top Tien bereikt.

Haar klassieker zet zij in de winter van 1975 neer met Rode rozen in de sneeuw. Nelly Byl, die veel voor Jean Klüger schreef, had de tekst al eerder neergepend van Rozen voor Sandra voor Jimmy Frey . Het liedje wordt in de studio zo goed als live opgenomen: stem en orkest in één take, wat gezien de tempowisselingen, voor Marva niet zo'n eenvoudige klus was.

De tweeëntwintigste november 2001 werd Rode rozen in de sneeuw terecht genomineerd tijdens het gala van De Eregalerij in het Casino van Knokke.

Danny & Johnny

Platenfirma BASF beslist midden de jaren zeventig te stoppen met Vlaamse artiesten op te nemen. Gelukkig krijgt Danny in 1975 een telefoontje van Johnny Hoes die vraagt of hij naar diens platenfirma Telstar wilt overstappen. Een niet zo goede keuze blijkt achteraf, want hier verzuipt Danny tussen een massa andere zangers. Hoes beslist het met Danny over een typisch Hollandse boeg te gooien en dat voelt Danny meteen aan als een soort keurslijf, maar hij waagt zijn kansen. Hij zal bij Hoes echter niet lang blijven, al is die periode toch goed voor enkele singles waarvan wij vooral Juanita onthouden, de vijfde oktober 1975 goed voor een derde plaats in de Vlaamse Top Tien.

In 1975 scheidt Danny van zijn eerste vrouw. Hij houdt aan dat huwelijk één zoon over, Danny Fabry Junior. Tussen zijn eerste hit bij Hoes en eind 1977 zal Danny nog een aantal keren in de Vlaamse Top Tien opduiken met achtereenvolgens: Oh Carole, Op een warme zomernacht senorita, Meisje met je treurige ogen en Ik ben zo eenzaam zonder jou.

Naar Canada

Zij krijgt een voorstel van de artistieke directeur van het "Casino van Knokke", Staf Knop, om in Parijs deel te nemen aan een auditie georganiseerd door de Franse impresario Bernard Hilda met het oog op enkele optredens in het Canadese Montreal. "Staf vroeg of mij dat interesseerde, maar dan moest ik in Parijs een auditie gaan doen. Ik zag dat niet zo zitten, maar hij drong aan omdat hij dat met mij wel zag zitten. Ik met knikkende knieën en in het gezelschap van Staf naar Parijs om die auditie bij te wonen. Wij arriveren daar in het restaurant 'Domino'. Ik zal het nooit vergeten, want ik ben er nadien nog een paar maal terug geweest. Ze organiseerden daar dîners spectacles. 's Namiddags had daar dus die auditie plaats. We ontmoetten daar onder anderen Line Renaud en Nicole Croisille, grote namen dus. Ik wou meteen opstappen, want als die voor een contract kwamen auditeren, dan kon ik beter mijn biezen pakken. Maar wat blijkt? Ondanks die concurrentie heb ik daar toch een aanbieding in de wacht gesleept." Rita krijgt in eerste instantie een contract voor één maand en trekt in de maand oktober 1975 naar het internationale hotel "Château Champlain Place du Canada" in Montreal samen met een rist artiesten en vijftien dansers. "Ik moet daar zo goed in de smaak zijn gevallen dat ik twee weken later de opmerking krijg: '_we gonna keep you till the end of the show'. In dat hotel werden dus diners georganiseerd en op het einde daarvan werden er koffie en zoetigheden geserveerd met daarop aansluitend een grootse show: vijftien balletdansers, goochelaars enzovoort, en als attractie, the head of the show, een zangeres. Ik zong dan door de band Engelse en Franse liedjes. Opgelet, dat mag je niet onderschatten, want dat had elke avond plaats, behalve op de zondag._" Rita blijft dus in Montreal tot de maand maart 1976. Haar zus is zo lief met haar vijfjarige dochter Tina (zoonlief blijft thuis) naar Montreal over te vliegen, want zonder haar kinderen houdt Rita het niet vol. Zij blijven tijdens de maand november drie weken bij Rita. Het afscheid valt zwaar en na vijf maanden keert Rita terug. Na anderhalve maand in Vlaanderen te hebben vertoefd, pakt zij tegen de zomer van 1976 opnieuw haar koffers en trekt op vraag van diezelfde impresario richting Caïro. Wanneer Rita nadien wordt aangeboden om voor zes maanden in Las Vegas te gaan optreden, twijfelt zij. Zij ziet het wél zitten als zij haar kinderen mag meenemen samen met haar man Sylvain. Maar daar wringt het schoentje, want Sylvain wil zijn werk bij het orkest van de Opera niet opgeven en ook haar ouders zien het niet zitten. Dus gaat die deal niet door.

Muzikale weerspiegeling van de emoties

Privé heeft Ann het niet zo gemakkelijk. Zij wil die situaties in haar liedjes verwoorden en speelt die thema's door aan haar tekstschrijvers: Ik mis hem zo in 1975, Ann is dan net dertig, geschreven door Nelly Byl op muziek van Tony Romeo met arrangementen van Ralph Benatar en John Sluszny in een productie van Roland Klüger, en In rook vergaan, een hit van ABBA My love, my life, in 1976 vertaald door Penny Els. De inhoud liegt er telkens niet om. Aan Story vertelt Ann een jaar later dat zij, ondanks alle teleurstellingen in haar leven, blijft vechten. Zij wil haar teleurstellingen in haar liedjes blijven verwoorden.

Festival van de Gouden Leeuwen

De 23ste juli 1975 wordt Wally in de bloemen gezet tijdens het Festival van de Gouden Leeuwen te Blankenberge. Hij ontvangt er een award voor zijn verdiensten voor het Vlaamse levenslied. Ann Christy wordt gelauwerd als meest verdienstelijke Vlaamse zangeres en Willy Sommers als meest verdienstelijke zanger. De Strangers worden gelauwerd voor hun verdiensten in het humoristische genre.

Drukke concertagenda

De periode tussen 1975 en 1977 gaat Wim met zijn band intens optreden. Niet alleen in jeugdclubs, maar ook in de theaterzalen van diverse Vlaamse culturele centra. Dit ligt hem erg goed. Hier kan hij een intieme sfeer oproepen waarin hij als zanger-gitarist centraal staat, omringd door een akoestische gitaar en een bas. Naast deze trio-aanpak, gaat Wim ook optreden met een nieuwe band. Hij komt in contact met de Duitse groep The Headband uit Keulen: pianist en arrangeur Mike Herting, gitarist Jan Reimer en drummer Man Breuer. Luc De Clus blijft van de partij.

Singles bij de vleet

Dankzij die hit wordt Bobby samen met zijn orkest een veel gevraagd artiest. Met Hoes heeft hij een deal gesloten elk jaar twee singles en een elpee uit te brengen. In een productie van Johnny Hoes en arrangeur Jean Kraft brengt Bobby in de loop van de jaren zeventig een rist singletjes op de markt zoals: Bella signorita, De kleine prins, Bianca en in 1977 Toe meisje neem de telefoon.

Speedy King and His Feetwarmers

Hij komt in 1975 al zingend en musicerend stevig aan zijn trekken in het inmiddels door hemzelf opgerichte groepje Speedy King and His Feetwarmers. Het orkestje is zes man sterk met voorop zijn jongere broer Dirk. Omdat de meeste leden in Herentals wonen, wordt dat ook hun oefen- en thuisbasis. Zij voelen zich vooral in het café- en jeugdclubcircuit erg in hun sas. Rock-'n-roll uit de fifties maakt hun repertoire uit. Zij krijgen succes en Guido verliest stilaan zijn schroom tegenover de meisjes. Hij begint hun aandacht te smaken. Een hoogtepunt in hun vierjarig bestaan is het feit dat zij in 1978 de finale bereiken van "Humo's Rock Rally" in de "Beursschouwburg" in Brussel. Zij nemen ook een elpee op, "Breaking Up The House", en nemen 500 persingen mee naar huis. Als Guido er nu naar luistert, schaamt hij zich diep. De plaat klinkt ruw en onaf. Hij compenseert die ontevredenheid met een aantrekkelijk lief, de 24-jarige Annemarie. Hij gaat bij haar inwonen. Hij is vooral geraakt door haar intelligentie. Zij neemt hem mee op reis naar New York en Parijs. Met haar komt zijn seksleven op gang. Zijn echte geaardheid houdt hij angstvallig voor zich. Na vier jaar is Annemarie hun relatie beu en zet er een punt achter. Het duurt even voor Guido zich kan herpakken. De muziek wordt weerom zijn grootste troost.

Gegradueerde in de orthopedagogie

Ondanks al dat aantrekkelijks en die dagelijkse verleidingen behaalt Guido toch zijn diploma van gegradueerde in de orthopedagogie. Hij heeft meteen een job te pakken als opvoeder in het jongenstehuis "Ivo Cornelis" in Weelde-Statie, een stevige steenworp van Turnhout verwijderd. Dat opvoeden houdt hij maar een paar maanden vol, want zijn roeping om zanger te worden is te sterk. Hij betreurt het ook dat hij zijn geliefde stad Antwerpen nogal snel de rug heeft toegekeerd. Maar eerst moet hij onder de wapens. Guido speelt zijn twijfelachtige seksuele geaardheid uit, wat niet lukt, en wordt goedgekeurd. Dan zich maar als gewetensbezwaarde laten registreren. Hij belandt de daaropvolgende 20 maanden in de Belgische Mediatheek in Antwerpen, een uitleendienst voor muziekplaten. Twee vliegen in één klap: hij mag zich met zijn hobby bezighouden en hij mag naar zijn geliefde Antwerpen terugkeren. Guido voelt zich hier de koning te rijk. Voor 1000 frank per maand huurt hij een appartementje op de hoek van de Provinciestraat en de Plantin en Moretuslei. Hij is op dat moment nog vrijgezel en pas 22 jaar.

Tim

Op het album "Alles is nog bij het oude" staat als uitschieter een van zijn meest geliefde nummers Tim, dat hij opdraagt aan zijn pasgeboren zoon Ramses. Die voornaam paste niet zo goed binnen de tekst en daarom gebruikte Wim dan maar de voornaam van de zoon van een van z'n beste vrienden. Dit is een song waar Blaute zijn stempel op heeft gedrukt, net als op Rozane. Blaute is jong en wil wat, zich onder meer bewijzen. Tim valt op door de lengte van de song, bijna zes minuten, reden dat het nadien ook niet op single verscheen. Het was in die jaren zeventig in dat popgroepen hun nummers meer gingen uitspinnen. De tijdsduur deed er haast niet meer toe. Tim werd op dat moment ook niet zo vaak gedraaid op de radio, pas jaren later is het een heuse klassieker geworden

Rozane

Jean Blaute neemt ook de arrangementen van de resterende nummers van het album Brussel voor zijn rekening. Een van de songs is de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Rozane, met op de keerzijde een soort hommage aan een zekere Sara. Sara is eveneens een liedje uit de onafgewerkte opera "Jan de Lichte". Hier hoor je erg goed dat Wim zich voor zijn liedjes graag liet inspireren door mensen die hij vrij goed kende, maar dat hij hen niet altijd met hun echte naam vernoemt.. Zo schreef hij Rozane voor zijn toenmalige vriendin Chris Thys, die we later leren kennen in haar rol van de ex-vrouw van Witse. Rozane is een soort mix van klassieke kleinkunst gekoppeld aan pop. Blaute weet nog goed dat hij tijdens de opname het onderste uit de kan haalde. Wim gunde hem die vrijheid. Als je dit nummer in de context van de rest van de plaat beluistert, dan hoor je dat hier een andere producer aan de knoppen zit. De 10 eerder opgenomen songs werden door Al Van Dam geproduceerd, de overige 3 door Jean en dat is duidelijk te horen ook. Rozane wordt meteen op single uitgebracht, grijsgedraaid, maar niet bekroond met een hitnotering. TBlaute neemt ook de arrangementen van de resterende nummers voor zijn rekening. Een van de songs is de inmiddels tot een klassieker uitgegroeide Rozane, met op de keerzijde een soort hommage aan een zekere Sara. Sara is eveneens een liedje uit de onafgewerkte opera "Jan de Lichte". Hier hoor je erg goed dat Wim zich voor zijn liedjes graag liet inspireren door mensen die hij vrij goed kende, maar dat hij hen niet altijd met hun echte naam vernoemt.. Zo schreef hij Rozane voor zijn toenmalige vriendin Chris Thys, die we later leren kennen in haar rol van de ex-vrouw van Witse. Rozane is een soort mix van klassieke kleinkunst gekoppeld aan pop. Blaute weet nog goed dat hij tijdens de opname het onderste uit de kan haalde. Wim gunde hem die vrijheid. Als je dit nummer in de context van de rest van de plaat beluistert, dan hoor je dat hier een andere producer aan de knoppen zit. De tien eerder opgenomen songs werden door Al Van Dam geproduceerd, de overige drie door Jean en dat is duidelijk te horen ook. Rozane wordt meteen op single uitgebracht, grijsgedraaid, maar niet bekroond met een hitnotering. Tijdens onze babbel, vertelt Ramses dat er volgens officiële cijfers slechts 456 exemplaren van verkocht werden. Maar de naam Wim De Craene krijgt door dit nummer een enorme positieve boost. Wim moet in een hogere versnelling schakelen, want hij rijgt het ene optreden na het andere aan elkaar. Volgens officiële cijfers zijn er slechts 456 exemplaren van verkocht werden. Maar de naam Wim De Craene krijgt door dit nummer een enorme positieve boost. Wim moet in een hogere versnelling schakelen, want hij rijgt het ene optreden na het andere aan elkaar.