1969

Delen S

In de koolmijn

Uit Tienerklanken

25 jaar Bob Benny

In het televisieprogramma Echo praat Bob Benny met Jan van Rompaey. Naar aanleiding van de viering 25 jaar Bob Benny in Oostende.

Weisse Perlen

Op dat moment werkt Johnny nauw samen met manager René Ingelberghs, die ook de belangen van zangeres Tonia regelt. Johnny aarzelt niet zijn eigen orkest The Wings op te richten. Na singles als Als ik nou 'ns rijk was en Heel m’n leven bedankt Johnny René voor bewezen diensten en gaat een trapje hogerop samenwerken met Robert Bylois, oprichter van het Benelux Theater en dé manager achter Salvatore Adamo en Robert Cogoi.

Op zekere dag krijgt White het nummer Weisse Perlen in handen, geschreven door Peter Laine, alias Marcel Peeters, en Ke Riema. Decca gaat niet meteen akkoord met die Duitstalige keuze. Maar Johnny dringt aan en trekt naar de studio samen met het orkest van Peter Laine.

Dankzij een tv-optreden van Johnny in het raam van het Radio- en Televisiesalon in Antwerpen waarbij hij begeleid wordt door het orkest van Francis Bay en daar onder andere het nummer Weisse Perlen zingt, is er meteen na die uitzending vraag naar dat nummer. Voor de B-kant wordt gekozen voor het liedje Man muss zum Tanzen gehen. Johnny is de koning te rijk wanneer hij de tweeëntwintigste november 1969 ziet dat zijn single, volgens de gegevens in Het Belgisch Hitboek, tot op de twaalfde plaats in de Top Dertig is geraakt.

LP "Rita Deneve"

In 1969 brengt Rita op het Palette-label de elpee "Rita Deneve" uit, waarop haar grootste hits zijn terug te horen samen met Dans de hele nacht en ook het nummer waarmee zij in de maand februari van 1970 op drie staat in de Vlaamse Top Tien, Aan 't Meer van Lugano, een vertaling van Que viva el amor van Palito Ortega. Op de B-kant klinkt Hoor de fanfare, geschreven door Leo Caerts samen met Nelly Byl. Met deze single wordt er in de Vlaamse Top Tien niet gescoord.

Catharina

Uit Tienerklanken

Langs de schreve

In 1969 is er op het Decca-label, in een productie van Al Van Dam, het album "Langs de schreve". Willem zingt over de gewone dingen van het leven en over zijn habitat. De Schreve is de benaming die in West-Vlaanderen vooral wordt gegeven aan de staatsgrens tussen België en Frankrijk, die dwars door de Westhoek loopt en die streek in tweeën deelt. Etymologisch gezien is schreve een West-Vlaams dialectwoord dat zoveel wil zeggen als een willekeurig getrokken grens. De langspeler opent met De barmhartige Samaritaan, dat hij samen met zijn vriend en heemkundige Roger Rossey schrijft. Voorts Drinkeliejke, De speelman, De student, De wonderbare genezing en De schaoper. Samen met Joris Declercq schrijft hij Amour, amour toujours. Deze plaat wordt in 1972 opnieuw uitgebracht, deze keer als dubbelaar, samen met zijn debuutalbum "Liedjes van de Westhoek".

Helmut Lotti wordt geboren

Helmut werd de tweeëntwintigste oktober 1969 om vijf uur in de ochtend geboren in Sint-Amandsberg als de zoon van Luc Lotigiers en Rita Lagrou. Het was hun eerste zoon. Wanneer hij zes is, scheiden zijn ouders. Mama Rita ontdekt vrij snel dat zoon Helmut erg muzikaal is. Muzikaliteit zit in de familie. Zijn overgrootmoeder van vaderszijde was een mezzosopraan. Zijn grootvader van vaderszijde, Bart Lotigiers, was een sportjournalist die in de jaren vijftig en zestig chef sport was bij Het Volk, en vanwege zijn passie voor muziek (hij had zelf een goede tenorstem) zijn carrière beëindigde om aan de slag te gaan als bestuurder van de Opera van Gent, die hij leidde van 1974 tot 1978. Er wordt beweerd dat Helmuts vader, Luc, nog beter zou zingen dan zijn zoon zelf. Zijn moeder speelt niet onaardig accordeon en piano en moedigt haar zoon aan zijn talenten te benutten.

Zo vaak hij kan, luistert hij thuis naar de platen van zijn moeder: elpees van Engelbert Humperdinck en de orkesten Bert Kaempfert, The JR7 van Jaques Raymond en Helmut Zacharias. Hoog in het vaandel droeg zijn moeder hét jarenvijftigidool Elvis Presley. Die zou een enorme indruk op Helmut nalaten. Met deze smeltkroes als muzikale bakermat begint Helmut op zijn zesde graag te zingen, de liedjes van bijvoorbeeld Jimmy Frey . Van opa Bart mag hij in de Gentse opera figureren in de operette Friederike van Franz Lehár. Hoe klein zijn bijdrage ook is, Helmut krijgt er de smaak voor het theater en het zingen voor een livepubliek te pakken.

Troubadoursavond - BRT 2 Omroep Brabant

Zjef Vanuytsel zingt 4 liedjes tijdens een Troubadoursavond, georganiseerd door BRT2 Omroep Brabant in een zaal 'Patria'. Zjef zingt 'Wie zijn ze', 'Houten kop', Hop Marlene' en 'Liliane'. Hij zingt tijdens deze opname voor het eerst 'Hop Marlene'.

Peru

Uit Echo. Tijdens de verkiezing van de Schuimwijnprinses in Hoeilaart gaf Wallace Collection een optreden.

Singing Europe '69

Méér dan acht jaar na mekaar zal Rita haar platen dus samen met Nico Gomez inblikken, die een speciale voorliefde voor latinoritmen heeft. Hij is niet zo pro festivals, waar Rita haar kunsten maar al te graag etaleert, wat haar er niet van weerhoudt er met veel animo aan deel te nemen. In 1969 staat zij op de planken tijdens "Singing Europe '69" in het "Kurhaus" van Scheveningen. Dat was een idee van Lou Van Rees waar naar het voorbeeld van de "Europese Zangvoordracht in Knokke" een soortgelijk festival wordt georganiseerd, uitgezonden op de Nederlandse televisie. Hierover komen we van Rita het volgende te weten: "Lou wou, nadat hij met ruzie de 'Knokke Beker' achter zich had gelaten, een eigen festival op het getouw zetten. Ik ben daarnaartoe gegaan samen met Joe Harris en The Wallace Collection. Onze ploegleider was toen Louis Van Rijmenant. Er ontstond op het einde een zware discussie wat de winnaars betreft. Op televisie werd de Spaanse ploeg als overwinnaar uitgeroepen, maar nadien werd achter de schermen de prijzenpot samengevoegd en mochten wij, die in eerste instantie hadden moeten winnen, meedelen in de winst. Voor de media werd het spel gespeeld dat de Spaanse ploeg had gewonnen, maar insiders wisten wel beter, want dat liep toen niet van een leien dakje." Misschien dat daarom na die ene editie dit initiatief werd opgedoekt. Die Spaanse ploeg bestond uit Conchita Bautista, Cristina en Los Mismos. Tijdens dat festival traden ook Katja Ebstein en Maxine Nightingale op.

Joe Harris & The Pink Umbrella's

Joe doet een babbeltje in het televisieprogramma Tienerklanken.

Eerste LP

In 1969 mag Willem trots uitpakken met een eerste elpee, "Liedjes van de Westhoek". Dat album was in één namiddag opgenomen: begonnen om één uur en om zeven klonk de laatste noot. Sommige klinken niet zoals het hoort, maar niemand stoorde zich daaraan. Willem begeleidt zichzelf op de gitaar, daarin bijgestaan door Al Van Dam op de accordeon. Aanvankelijk zijn Willems liedjes nogal heimatgekleurd, streekgericht en in de streektaal gezongen: De zeemeerminne, Hommel, Dromerie, Zilver'n brulofte... Wanneer hij die nu opnieuw beluistert, vindt hij ze qua inhoud en zo erg naïef. Van de linkse rakkers uit de muziekwereld kreeg Willem in die beginjaren stevig op zijn kop. Hij klonk volgens hen te ouderwets, iets wat hij jaren later grif toegeeft. Hij kwam immers uit het klooster, een godsdienstleraar die met een kleine wereld in zijn hoofd rondliep. Hij was tekstueel geen protesterende Boudewijn de Groot, had zeker geen dylaneske trekken.

De scheiding

Het huwelijk met Ferre was intussen voor Krie geen makkie. "Met de komst van zijn succes ging hij almaar meer drinken en doken er almaar meer vrouwen in zijn leven op. Dat zorgde voor veel spanning tussen ons. Wij besloten in 1969 uit elkaar te gaan. Er was ook vaak geldgebrek waardoor ons huwelijk niet meer leefbaar was." Die scheiding valt de Ferre zwaar. Omdat Ferre zijn zoon na zijn echtscheiding wil blijven zien, wordt er naar een oplossing gezocht. "Na onze scheiding spraken wij om de veertien dagen af bij de grootouders Grignard in Antwerpen. Daar kon Ferre dan zijn zoon ontmoeten. Dat lukte vrij aardig op de momenten dat Ferre nuchter was. Of hij zag zijn zoon tijdens familiefeestjes en vakantieperiodes", aldus zijn ex Krie. Volgens haar was Ferre niet meer dezelfde als toen ze hem in het begin kende: "Hij veranderde door de drank in een wat afwezige, norse, onverschillige en, volgens zijn vriend Wannes van de Velde, weemoedige man." Ferre gaat tussendoor ook wel eens met zijn zoon naar de bioscoop en naar de zoo. Die zoon zal later uitblinken als student. Aan de universiteit van Brussel behaalt hij zijn diploma geneeskunde en wordt nadien radioloog, verbonden aan het ziekenhuis te Zottegem. Intussen telt Ferre Grignard drie kleinkinderen: Amber, Florian Ferre en Aenea. Zij is de meest creatieve van het drietal en droomt ervan in de voetsporen van haar opa te treden. Zij volgt toneel aan het "Ringtheater" te Hamme en nam in 2015 deel aan "De Sterrenstudio", georganiseerd door Studio 100. In dit programma kunnen would-be podiumbeesten, nachtegalen en danstalenten zich helemaal uitleven op het podium.

Riverboat Shuffle

Samen met zijn broer Dirk, die drie jaar jonger is dan hij en wél gitaarles heeft gevolgd, vormt Belcanto een countryduo waarbij de songs van Hank Williams de leidraad worden. Iets later ontmoeten zij Ivo Staes uit Wortel en met hem richten zij het trio Riverboat Shuffle op, waarin zij hun voorliefde voor de muziek van Chuck Berry maar al te graag etaleren in jeugdclubs en cafés in het Turnhoutse. Guido voelt dan al de drang om zijn eigen liedjes te gaan schrijven. Een van zijn eerste songs heet Paperless Toiletblues. Hoe onnozel de titel ook mag klinken, het sterkt hem in de overtuiging dat hij gemakkelijk schrijft en dat voor hem inspiratie voor het grijpen ligt.

Meester Erik

Na zijn middelbare studies trekt Erik naar Sint-Thomas in Brussel waar hij van 1969 tot 1972 de opleiding regent Nederlands-Engels-Duits volgt. Omdat muziek Van Neygen dan al zeer na aan het hart ligt en daar de meeste aandacht naar uitgaat, doet Erik er een jaartje langer over dan gepland.

Erik is erg tuk op countrymuziek zoals wij al vermeldden en vindt tijdens zijn regentaatsopleiding een goede maat in zijn klasgenoot Serge Demol die in 1966 begonnen was bij de coverband Buddy & The Shamrocks. Naast studeren schiet er nog wat tijd over om de vrienden van Serge te ontmoeten en omdat Erik als enige fingerpicking - gitaar en bottleneck kan spelen, wordt hij gevraagd zich bij hun groep Pendulum aan te sluiten.

Die band bestond naast Serge uit Firmin Michiels, die later bij Kris De Bruyne zal spelen, en Louis Van Oost, contrabassist, later vervangen door Mich Verbelen, die nog later bij Raymond Van het Groenewoud zou spelen. Bij Pendulum voelt Erik zich thuis omdat hij in deze periode ook zijn eerste liedjes begint te schrijven. Pendulum krijgt snel een heel eigen geluid en een platendeal bij Philips waar Bart van der Laar hun producer wordt.

Meteen na het behalen van zijn diploma gaat hij aan de slag in het onderwijs, eerst als interimaris voor de klas, maar de meeste jaren op het secretariaat van het Sint-Janshof Buso aan de Sint-Jansstraat in Mechelen, het buitengewoon onderwijs. Dat was makkelijker te combineren met zijn carrière als zanger. Hij hield dit achttien jaar vol tot in 1990 wanneer hij met Veel te mooi hoge ogen zal gooien.