1967

Delen S

De Strangers + 1

Eind 1967 ligt er opnieuw een langspeler in de rekken: "De Strangers + 1". De fans zijn er tuk op, maar de pers kan het ook nu niet laten hen op de vingers te tikken. "Ook nu weer een schitterende samenzang, maar... de teksten. Laag-bij-de-grondse teksten zoals in Miljarde... da goot." Zelfs producer van dienst Al Van Dam moet het ontgelden. Maar zowel hij als De Strangers lachen in hun vuistje, want diezelfde week duiken ze de Top Twintig binnen. Uit handen van de voorzitter van het Rode Kruis, Frédéric Osterrieth, krijgen ze een soort erekonde omdat zij zich al vijftien jaar inzetten voor de sociale dienst van de organisatie.

Corbeau en Renard

Uit Echo

Jos en Jos

Wel niet uit het oog verliezen dat een groot deel van het Vlaamse publiek De Strangers wel kon verteren, maar dat de VRT er in die tijd niet zo tuk op was om De Strangers in haar playlist op te nemen, behalve dan Radio 2-producers als Jos Ghysen bij Omroep Limburg en Jos Baudewijn bij Omroep Antwerpen. In die Eurovisiesfeer brengen De Strangers, in een productie van Al Vam Dam, in 1967 het nummer Een paljaske van ne vent uit, een vertaling door Nini Warty van de hit Puppet on a string waarmee Sandie Shaw in Wenen dat jaar blootsvoets de twaalfde editie van het Eurovisiesongfestival wint. Met behoorlijk wat bijval zetten ze dat jaar ook Als 'k 10 miljoen had op plaat, een bewerking van If I were a rich man uit de musical "Fiddler on the roof".

Boekenbeurs 1967

Reportage Boekenbeurs 1967 n.a.v. het boek Ferre Grignard door Walter Roland.

Nog 20 minuten geduld

Uit Tienerklanken

Ray Franky in Echo

Het populaire televisieprogramma Echo gaat op bezoek bij Ray Franky.

Zo mooi, zo blond en zo alleen

In 1967 mag Jimmy samen met Lucky Jones, Marva , Claudia Sylva en Ann Soetaert deelnemen aan de Europese beker voor zangvoordracht in Knokke. Hij staat met bekende artiesten als Roger Whittaker, Patricia Paay en Reinhard Mey op het podium.

Dat jaar is het in Vlaanderen pas echt raak met de single Zo mooi, zo blond en zo alleen een nummer van de toen heel bekende popgroep Jess and James, uitgebracht de zesde juni. Jimmy had dit liedje trouwens voor de eerste maal al gezongen tijdens de Europese Beker voor zangvoordracht in Knokke. Volgens "Het Belgisch Hitboek" van Robert Collin bereikt dit nummer de zesde juli 1968 de tweede plaats. In de Vlaamse Top Tien staat Jimmy die week op één. Deze gouden hit wordt niet voor niets gelauwerd in de Eregalerij van Radio 2 en Sabam tijdens het gala in het Casino van Knokke. Er gingen in 1967 meer dan vijftigduizend exemplaren van over de toonbank.

En de hittrein was niet meer te stoppen. Ook al zijn het regelrechte concurrenten in die tijd, toch schrijft Will Tura samen met Nelly Byl voor Jimmy Als het ware rozen zijn. De teller staat op zestigduizend exemplaren voor Als een kus naar tranen smaakt. Frey belandt er in 1968 mee op tweede stek in de Vlaamse Top Tien. In het kielzog daarvan levert hij singletjes af als: Goodbye my love, Hier is mijn hart en Het meisje zonder naam.

Al Van Dam

Naar aanleiding van hun vijftienjarige bestaan mogen zij hun eerste volwaardige tv-show op het getouw zetten en zij maken er van dan af ook een gewoonte van ieder jaar een parodie op het winnende Eurovisielied af te leveren. Dat was vooral een idee van hun vaste producer Al Van Dam, die als een kloek over zijn kuikens waakte wanneer het over zijn troetelkinderen De Strangers ging. Zij zullen hem later vergelijken met de Britse producer George Martin, ook wel de vijfde Beatle genoemd. Voor hen zal Al de vijfde Stranger worden. Als geen ander had Al - Fons voor zijn vrienden - een neus om internationale hits zoals hij dat noemde te "verstrangeren". In het totaal zullen De Strangers tweeëndertig covers van winnende Eurosongliedjes inblikken. Bob herinnert zich nog dat die formule een schot in de roos was: "Dat heeft jaren goed gewerkt. Onze fans stonden meteen na een nieuwe editie van het Eurovisiesongfestival al klaar om onze nieuwe plaat te kopen, want ze wisten op voorhand dat we een week later in de winkel zouden liggen met een vertaling. Daar zat aanvankelijk geen echte strategie achter. Dat was gewoon omdat Non ho l'età en Merci chérie ons als nummer aanstonden. Het succes achteraf was natuurlijk meegenomen en een aansporing om met die formule de jaren nadien door te gaan."