1963

Delen S

Joachim

Miels Cools zingt het kerstliedje 'Joachim'.

Charlestonnen

Na dus een rist plaatjes in het Algemeen Nederlands wordt unaniem besloten voortaan alleen nog in het dialect te zingen. Sinjorentram wordt dat jaar op het Decca-label ook op hun allereerste ep (een plaatje met vier songs) uitgebracht met daarnaast T.V. Truut, Da's vast de leste keer en De sukkelèr. De eerste juni 1960 staan ze op de negentiende plaats met het door Al Van Dam geschreven T.V. Truut. Die eerste producties van The Strangers zijn in de hitlijsten nochtans geen echte toppers. Een meevaller wordt wel in 1963 hun ep "Charlestonnen", waarin zij bekende standards verwerken zoals Margie, For me and my gal en Yes Sir, that's my baby. Zij worden daarbij in de studio begeleid door het orkest van Jean Vanhoren.

Uit het klooster

Vier jaar lang was hij dus een pater in wording, maar wel eentje die graag boeken van Henry Miller las en "Zuster Virgilia" van Gerard Walschap, liever dan de Bijbel, en graag liedjes schreef. Dat bracht hem op andere ideeën dan de vereiste religieuze. Hij had stilaan de weg naar zichzelf gevonden. De gitaar, de beitel, het potlood: dat waren de dingen die hem in de kern van zijn ziel raakten. Zijn studies konden voor hem de pot op. Hij beslist in 1963 zijn pij aan de wilgen te hangen. Er gaat nadien een heel nieuwe wereld voor hem open. Achteraf beschouwd vormt die periode voor hem een enorme bron van rijkdom, een fase die hij zelfs niet uit zijn leven wil wissen. Hij ligt wel wat in de clinch met de katholieken, want voor hem is de Bijbel een bundeling van sagen, fabeltjes en mythen waar veel mensen troost in vinden. Willem stapt dus uit het klooster en gaat, als een soort verlengstuk van die plots afgebroken roeping, godsdienstwetenschappen aan het Grootseminarie in Gent studeren.

Bij Rocco Granata thuis

Reportage in Tienerklanken. Rocco vertelt over zijn verhuis van Limburg naar Antwerpen, over zijn ouders, over zijn composities en zijn Amerikaans avontuur.

Wenn die Sonne scheint

Buona notte bambino

Waar en wanneer

In 1963 wordt Bob met goud bekroond voor zijn hitsingle Waar en wanneer een bewerking van het lied Ja das alles auf Ehr door Benny Welton en Jenny Dils uit de bekende operette "Der Zigeunerbaron" van Johann Strauss Jr. Het wordt Bobs bekendste en meest geliefde hit met als beloning in de maand juli een eerste plaats in de Vlaamse Top Tien. Hij bereikt er ook, en dat is een opvallende prestatie, de derde plaats mee in de Top Dertig, zoals vermeld in Het Belgisch Hitboek. Op single wordt het gekoppeld aan het al even succesvolle Mijn gitaar zal altijd zingen, geschreven door van Aleda op muziek van Bruno Cherubini.

Datzelfde jaar zal hij nog eens scoren en wel met Alleen Door Jou met op de B-kant Droom van mij en het jaar nadien op het Polydorlabel met Bella Maria, geschreven door Johnny Hoes op een Duitse melodie van Hans Bradtke. Op de ommekant staat het romantische Bij jou. Voor Bob wordt het zijn laatste grote hit, een tweede plaats in de maand april van 1964 in de Vlaamse hitlijsten.

Ik dans op een koord

In 1963 verschijnt er op het Fama-label de ep "Ik dans op een koord", vier liedjes op tekst van Filip Van Bogaert. Filip zal de jaren Miel teksten blijven aanreiken. Een jaar later is er op het Eufoda-label de langspeler "10 suyverlycke minneliedekens", tien liedjes die hij brengt samen met Frida Goethals: Schoon lief, Och Elsje, Te Haarlem in den Houte, Daar was laatst een meisje loos...

Dans tes yeux

In Genk gaat John iets later klassieke gitaar studeren. Hij leert ook als geen ander in ijltempo arrangeren, want het componeren zit hem in het bloed. Hij is amper twaalf wanneer hij al zijn eerste liedje schrijft, in het Frans nog wel, want Salvatore Adamo is op dat moment zijn grootste idool. Dat eerste liedje heet Dans tes yeux. Met dit nummer doet John aan haast elke crochetwestrijd in Limburg mee.

Op aanraden van pastoor Wellens schrijft John zich in voor een wedstrijd georganiseerd in de parochiezaal van zijn gemeente. Dat optreden kent zo'n succes dat John vanaf zijn dertiende aan haast elke wedstrijd meedeed die er in Limburg maar georganiseerd werd. Zijn ouders waren niet zo'n gangmakers van welke ambitie ook. Zij legden nooit druk op hun kinderen, zij lieten eerder hun kinderen hun gang gaan.

Garry Hagger wordt geboren

Garry werd als Gert Vanderhaeghe op 29 april 1963 in Tielrode geboren in een gezin van zes: pa die vertegenwoordiger was bij de firma Van Riet in Temse, een bedrijf in bouwmaterialen, moeder die de teugels strak in handen hield. Gert heeft één broer, Pat, die vijf jaar ouder is. Hij is directeur, programmator en cultuurbeleidscoördinator in het Cultureel Centrum van Hamme. Daarnaast woonden de ouders van mijn moeder bij ons in en bestond het gezin Vanderhaeghe uit zes personen. Gerts moeder stierf toen ze achtenveertig was.

Will is zeer introvert. Hij leeft heel vaak in zijn eigen wereldje, maar daar heb ik me intussen al lang aan aangepast!

Zijn vrouw Jenny over Will

De eerste stappen in de showbizz

De koordirigent, Hilmer Verdin, had al een tijdje door dat Marva een zangcarrière ambieerde en stelt haar voor aan het orkest van Roland Keereman. Een week later wanneer zij in Leuven moeten optreden, krijgt Marva te horen dat de bekende impresario Robert Bylois, manager van onder andere Salvatore Adamo, in de zaal zit en zijn oog op haar heeft laten vallen.

Na een akkoord met haar ouders te hebben gesloten, trekt Bylois met haar naar platenfirma Vogue die beslissen meteen met Marva de studio in te duiken en een eerste single op te nemen. In de lente van 1963 staat Marva op nummer één in de Vlaamse Top Tien met Geef me nog één kans, oorspronkelijk bekend als Too late to worry en in 1962 in de States al op plaat gezet door Babs Tino. De daaropvolgende single Mischka doet helemaal niets en ook de derde single Ik wil je niet meer blijft onaangeroerd in de winkels liggen.

Toch zit Marva niet stil, want Bylois laat haar met diverse orkesten en artiesten optreden, onder andere samen met Maurice Dean, ook in het buitenland, maar al snel laat zij merken dat zij liever in Vlaanderen blijft, want intussen heeft Marva - wij zijn dan de zesde januari 1964 - op het carnavalsbal in Blankenberge, advocaat-notaris Walter Vandenbussche leren kennen. Acht maanden later trouwen zij en nog eens elf maanden later wordt hun zoon geboren. Walter gaat zich van dan af almaar meer met de carrière van Marva bezighouden en weet zelfs haar lopend contract met Robert Bylois open te breken.