1946

Delen S

Nicole wordt geboren

Nicole Van Palm wordt de eenentwintigste oktober 1946 als enig kind in Wemmel geboren. Papa werkt aan de EG. Hij is een erg strenge man die zijn enige dochter erg kort houdt. Mama is huisvrouw, maar dan wel een vrolijk zingende. Nicoles vader staat erop dat zij studeert, een diploma behaalt, want hij heeft geen hoge hoed op van de Vlaamse showbizz.

Naar de lagere school gaat zij in Laken, nadien naar Brussel, waar zij de opleiding tolk-secretariaat volgt. In haar vrije tijd trekt zij, omdat zij graag met muziek bezig is, naar de muziekacademie én naar de balletschool. Dat dansen zat er vroeg in, want Nicole is nog maar drie en een half wanneer zij al mag optreden in de Folies Bergère in de operette Het Witte Paard.

Veel later is zij te zien als ballerina in operettes in de Ancienne Belgique en de Alhambraschouwburg. In haar laatste jaar ballet doet zij een zware val. Zij weet meteen dat zij als ballerina geen kans meer maakt op een danscarrière. Op de muziekschool volgt zij een degelijke basisopleiding zodat zij achteraf vlot partituren kan lezen en de juiste akkoorden op de piano kan aanslaan. Zij volgt er ook zangles. Dat zingen komt haar van pas wanneer zij in de Folies Bergère als zangeres opduikt in diverse operettes.

Johnny White wordt geboren

Van bij zijn geboorte, de dertiende juni 1946 in Scherpenheuvel, moet Johnny Wittevrouw in de gaten hebben gehad dat je met zo'n naam geen hoge ogen gooit in de showbizz. Maar daar maakte zich toen nog niemand druk om.

Papa, geboren in Scherpenheuvel, kwam aan de bak als mecanicien en was behoorlijk muzikaal onderlegd. Net zoals zijn echtgenote, geboren in het Limburgse Schulen, speelde hij graag accordeon. Zij hadden beiden muziek gestudeerd, konden vlot noten lezen en mama zong daarbij ook nog graag. Muziek klonk er de hele dag in huis, want de radio stond steevast op Radio 2 afgestemd. Er werden ook regelmatig platen gekocht.

In 1958 verhuist de familie Wittevrouw naar Brussel, waar zijn ouders een frituur-restaurant gaan uitbaten. Zij staan erop dat hun zoon perfect tweetalig is en sturen hem naar een Franstalige school. Intussen blijft Johnny thuis meezingen met de platen van de Engelse crooners Tom Jones en Engelbert Humperdinck en daarnaast Shirley Bassey, Gilbert Bécaud en Charles Aznavour.

Bobbejaan Schoepen

In 1946 wordt Toots gitarist bij de amateurband Le Jazz Hot. Hij bespeelt dan al de elektrische gitaar. We vinden hem eenmalig terug in het begeleidingsorkest van Bobbejaan Schoepen voor een gelegenheidsoptreden. Wanneer Bobbejaan jaren later naar Amerika trekt om daar op te treden, zullen hun paden elkaar een aantal keren kruisen. Voor hun concerten in Brussel wordt Toots gevraagd door Franse sterren als Charles Trenet en Edith Piaf.

Wereldoorlog II

Na een poosje blijft alleen Ferry over, maar weet het gezelschap in stand te houden door op zoek te gaan naar nieuw talent. Zij brengen naar Nederlands voorbeeld avondvullende revues. In het ledenblad Katholiek Jonge Wacht van de dertiende januari 1946 lezen wij dat Will Ferry met een nieuwe voorstelling uitpakt Morgen gaat het beter begeleid door het orkest Optimist.

In 1947 neemt Will voor een tijdje afscheid omdat hij onder de wapens moet. Hij had eerder al een paar keer opgetreden in het militair hospitaal van Gent waar een aanwezige kolonel beloofde ervoor te zorgen dat Will tijdens zijn legerdienst bij de Welfare terechtkomt, de culturele ontspanningstroepen van het Belgische leger, waar hij de smaak van het zingen pas echt te pakken krijgt en besluit van zingen zijn beroep te maken. Binnen de Welfare treedt hij vaak op in Duitsland voor de daar verblijvende Belgische militairen en hun families. Hij wordt tijdens zijn optredens begeleid door orkesten bestaande uit muzikanten die op dat moment ook hun dienstplicht volbrengen, onder andere Walter Vandersmissen.

In 1948 zwaait Will af en keert naar het theater terug met Schlagerparade 1948. Will gaat ook gedurende drie maanden aan de slag als presentator-zanger in de Antwerpse Ancienne Belgique. Hij mag daar bekende artiesten aankondigen zoals: Rina Ketty, Line Renaud, André Claveau, Lucienne Boyer én niet te vergeten onze eigen La Esterella die daar zo'n beetje kind aan huis is. Will treedt dus onder de naam Will Ferry op, maar om verwarring met de Nederlandse auteur Ferry te vermijden, noemt hij zich voortaan Will Ferdy.

Op de bühne

Jo denkt dat ze haar liefde voor het zingen van haar moeder heeft geërfd, want die zong graag en vaak. Jo komt ook uit een heel muzikale familie waar 's zondags piano werd gespeeld en gezongen. Haar neef werd later de bekende pianist José Desoleil die een taverne uitbaatte waar nadien La Esterella en Johnny White hun eerste noten zouden zingen.

Zingen maakte haar blij. Ook acteren deed ze graag en zo kwam ze in 1946 terecht bij het amateurgezelschap De Moedertaal in Mechelen. Ze speelden hier onder meer De gebroeders Karamazov van Dostojevski. Voor de andere hoofdrol hadden ze een beroepsacteur nodig en zo kwamen ze terecht bij Marc Leemans in de rol van Dimitri. Ze worden verliefd en trouwen met elkaar.

Op zekere dag komt Marcs collega Jef Burm bij hen thuis langs samen met pianist Jef Trappeniers. Omdat Jo zelf graag wat piano speelt, staat bij hen thuis een buffetpiano. Trappeniers begint te spelen waarop Jo spontaan al zingend inpikt met I'm In The Mood For Love. Omdat ze zo'n goede stem heeft, sporen Burm en Trappeniers haar aan zich in te schrijven voor een auditie bij het N.I.R. (voormalige VRT). Jo slaagt met 18,5 punten op twintig.

Verovering van de wereld

Na de Tweede Wereldoorlog trekt La Esterella naar Nederland, waar ze gedurende drie maanden voor de Engelse soldaten mag optreden. 1946 wordt een succesvol jaar voor haar. Zij treedt op in het Palace Hotel in Brussel, waar ze kennismaakt met Madame Denis, die haar een contract bezorgt in het ABC Théâtre in Parijs.

Tijdens een van haar optredens daar wordt ze opgemerkt door Bengt Sterner, directeur van het China Theater in Stockholm. Zodra ze daar is aanbeland, is het voor haar een kleine stap naar het Casino-Theater in Oslo. Dan is ze voor een volle maand te gast in Noorwegen. Een internationale carrière kondigt zich aan met optredens in Nederland, Duitsland, Frankrijk, Engeland en zelfs de Scandinavische landen. Intussen was ze vanaf het midden van de jaren veertig de populairste zangeres in Vlaanderen.