1940

Delen S

De eerste stappen in de showbizz

Esther was net eenentwintig geworden toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Madame Raymonde vlucht naar het buitenland en Esther zit zonder werk. Intussen had ze zelf ook wel ontdekt dat ze een aardig stukje kon zingen. Als ze zich nu eens zou inschrijven voor een crochetwedstrijd. In de maand oktober van 1940 zong ze tijdens zo'n wedstrijd het klassieke Ständchen van Franz Schubert. Zij kende dat lied goed omdat ze dat op school had geleerd en de pianist die haar begeleidde, was tuk op die muziek. Toch zat het niet mee, want er was vooraf niet geoefend en het liep tijdens de uitvoering compleet uit de hand.

Achteraf kwam de orkestleider zich bij haar verontschuldigen en wilde haar een nieuwe kans geven tijdens een crochetwedstrijd georganiseerd in Oud-België. Zij durfde het aan de Franse versie te zingen van Lolita, een nummer dat we later leren kennen in de versie van de populaire tenor Mario Lanza. Met die versie krijgt zij toegang tot de finale, die vijf weken later plaatsheeft. Hier pakt ze uit met Une hirondelle a chanté sur mon toit, dat ze kende van de Franse chansonnière Danielle Darrieux. Tot haar eigen verbazing wint Esther die finale.

Daar kreeg haar latere man en manager haar meteen in de gaten. Maar Charly Schleimovitz was zestien jaar ouder en dacht dat ze hem daarom wel niet zou willen. Charly gaat zich wel intens met de zangcarrière van Esther bemoeien. Hij brengt haar in contact met Margaretha Lamm, een Joodse zangpedagoge van Oostenrijkse afkomst. Esther wordt geklasseerd als een dramatische sopraan voor wie aria's uit Carmen, Tosca en Cavalleria rusticana prima zangmateriaal zijn.

Zes maanden lang zou Esther door haar worden gedrild. Margaretha zag voor Esther een carrière weggelegd in de Antwerpse Opera, maar die job werd niet goed betaald, dus ging Charly niet akkoord. Omdat Esther zowel hoge als lage tonen aankon, was ze ook gecharmeerd door de stem van de in die tijd populaire Zarah Leander. Charly werd wat ongeduldig en wilde na dat halfjaar groots uitpakken met Esther. Hij contamineerde haar naam Esther Lambrechts tot La Esterella en van die dag af was een ster geboren. Daar was althans Charly rotsvast van overtuigd.

Will Tura wordt geboren

Will Tura werd de tweede augustus 1940 in Veurne geboren als vierde van vijf kinderen. Niemand kon toen vermoeden dat hij het grootste fenomeen van de Vlaamse muziekwereld zou worden. Als Will naar zijn vader had geluisterd, was hij toneel- of filmacteur geworden. Zijn papa, die overdag schrijnwerker was, speelde in het amateurtoneel en werd de Humphrey Bogart van Veurne genoemd. Zijn droom was niet dat Will een gevierd zanger zou worden, maar wel dat hij ooit zou te zien zijn op het witte doek.

1940

In mei 1940 vlucht het gezin Thielemans naar Frankrijk. Jean is dan achttien. Zij gaan een tijdje in Masseret, in de buurt van Limoges wonen. Daar maakt Jean via een Engelstalige radiozender kennis met Amerikaanse jazz. Jean probeert met die voor hem nieuwe muziek mee te spelen. Eind augustus 1940 keert het gezin naar Brussel terug. Via een middenjury probeert Jean nadien voor zijn examen te slagen, maar hij heeft heel wat leerachterstand opgelopen en zijn interesse gaat ook almaar meer richting muziek.

De jaren 40

In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog moet Godwin zijn orkest opdoeken en gaat Francis met de Zweedse muzikant ¨Boyd Bachman¨ een nieuwe band vormen die in heel Europa bekend zou worden. Vooral Nederland wordt hun werkterrein met een hele rist optreden van de maand november 1939 tot en met de eerste mei 1940 wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Vervolgens ligt Francis Bay in 1943 mee aan de basis van het orkest van ¨Dick Willebrandts¨ en gaat nadien spelen bij de in de jaren veertig en vijftig bekende orkesten. Een van zijn paradepaardjes wordt de in die periode ontzettend populaire band ¨The Ramblers¨. Dat orkest was in 1926 opgericht door Theo Uden Masman, oorspronkelijk een zevenmansformatie. Toen de radio almaar meer een rol ging spelen, gingen The Ramblers voor de AVRO optreden. Stilaan groeit het orkest uit tot een heus dans-en-showorkest. Na de bevrijding gaat Francis een tijdje spelen bij het Nederlandse orkest ¨The Skymasters_ en duikt hij ook op in de band van ¨Pi Scheffer¨.

Willem wordt geboren

Vermandere werd de negende februari 1940 in Lauwe (deelgemeente van Menen) vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog geboren, een oorlogskind dus. "Onze kinderjaren waren de oorlog. Dat is ons ontwaken geweest in de wereld." Dat zal Willem zijn leven lang blijven achtervolgen. Hij bewaart nog scherpe herinneringen aan het feit dat zijn vader hen 's nachts - Willem had nog drie broers - naar de kelder droeg omdat ze sirenes hoorden, dat het huis daverde toen het nabijgelegen Kortrijk zwaar gebombardeerd werd. Vooral de bevrijding staat hem levendig voor de geest: al die Canadese soldaten, dat ze van hen chocolade kregen en bij hen schooiden om boterhammen. Vandaar zijn ode aan de duizenden gesneuvelde soldaten tijdens de Groote Oorlog in de Westhoek. Thuis was de keuken het terrein van moeder. Vader wroette graag met zijn handen. Hij was wagenmaker, een harde stiel. Willems vader was een romantische ziel! Hij was een dromer, een cultuurmens die veel boeken las, en een uitstekend muzikant. Moeder was minder dromerig, een naarstige vrouw, altijd bezig, zeer werklustig. Een drive die Willem van haar geërfd heeft.

De eerste stappen in de showbizz

In 1940 zet Jean schoorvoetend zijn eerste stappen in de richting van de muziek. Hij is dan achttien. Hij is vaak te vinden in het café De Jazzkring in Sint-Niklaas bij de gebroeders Omer, Albert en Marcel De Cock, waar hij uren lang van jazzmuziek kan genieten. Die gebroeders De Cock hadden een eigen orkest The Blue Dandies. In die tijd leert Jean ook Jef Burm en Bob Benny kennen, stadsgenoten van hem.

Hij wordt tijdens de Tweede Wereldoorlog in zijn stad een paar keer door de gestapo opgepakt die hem verplichten in Duitsland te gaan werken. Daar ontdekken zij dat Jean goed kan zingen. Hij komt in 1942 in Duitsland voor de eerste maal in zijn leven in contact met professionele muzikanten en de Duitsers dwingen hem te gaan optreden met een, hoe vreemd het ook mag klinken, joods orkest, het in die tijd populaire orkest van John Witjes. Nooit hebben zij enige hinder ondervonden van de jodenvervolging, alsof hun een speciale status werd toegedicht.