The Radios

Delen S
Bekijk DiscografiesLees Biografie
"Er zit in mijn hoofd nog altijd een geheim kamertje waar in stilte Radios-songs tot stand komen." Bart Peeters
Een kleurrijke verzameling van muzikanten

De groepsnaam "De Radio's"

Het was Bart die de naam De Radio's verzon. "We hadden aanvankelijk een rist nietszeggende namen. Omdat ik in die tijd voortdurend met televisie bezig was, wilde ik me met onze groep op het medium radio richten. Lekker in het gehoor liggende liedjes maken. Voordien had ik zelfs in punkgroepen meegespeeld en die geluiden klonken op de radio onaangenaam. Dus als een soort reactie daarop wilde ik eens muziek maken die op de radio aangenaam in de oren klonk. Vandaar De Radio's."

'I'm into folk' in De Eregalerij

In 2006 vertaalt Bart I'm into folk voor zijn solo-cd "Slimmer dan de zanger". Op dit album zet hij een laaiende liveversie neer Ik hou meer van folk. Dat liedje wordt in 2009 gelauwerd tijdens de tiende editie van "De Eregalerij' van Radio 2 en Sabam for Culture in het Kursaal van Oostende. Bart staat die avond op het ereschavot samen met onder meer What's another woman van Vaya Con Dios en Pump up the jam van Technotronic.

Ode aan Robert

Na de dood van zijn broer Robert in 2000 heeft Ronny Mosuse overduidelijk geen tijd meer voor poses of andere bullshit. Hij heeft het beschermende masker van lollige Ronny in de radiostudio achter zich gelaten. Op de cd Stronger hoor je uitsluitend in passionele melodieën gevatte bittere ernst en de melancholische ziel die Mosuse lang achter slot en grendel heeft gehouden, omdat de buitenwereld er geen zaken mee had. Als ode aan zijn broer Robert brengt Ronny in 2002 de cd "Stronger" op de markt

Robert Mosuse is niet meer

Robert overlijdt de twintigste april 2000 te Wilrijk. Tijdens zijn begrafenis in de kathedraal van Antwerpen, die Robert voordien zelf had voorbereid, houdt Bart Peeters eraan het volgende te zeggen: "Robert kon de sterren van de hemel zingen en sinds donderdagavond kent hij ze persoonlijk." Zijn kist wordt naar buiten gedragen op de tonen van Teardrops.

Robert Mosuse na The Radios

Robert toerde meteen na The Radios samen met Hervé Martens en Paul Michiels door het land als The Big M's. Hij bracht als Robbie Crown in 1997 een soloalbum op de markt, "Sacred memories". Het merendeel van de nummers, soulgetint, schreef hij samen met Mark Vanhie en Esuso Minor. Het jaar voordien had hij al de single Roseline uitgebracht. Vanaf 1997 trad Robert ook vaak op samen met Mark Vanhie en Vincent Goeminne in de groep Plane Vanilla. Hij trad ook op in de concertversie van de musical "Jesus Christ Superstar". Maar zijn gezondheid blijft hem parten spelen. Daarover manager Rick Tubbax: "Zijn epilepsieaanvallen waren een symptoom van de hersentumor die hij toen al een jaar of tien had, een gezwel dat niet te opereren bleek. Wanneer het steeds slechter met hem begon te gaan, hebben de dokters het nog geprobeerd, maar tevergeefs. Robert wist dat hij zou sterven, maar we zijn er gelukkig in geslaagd dat voor het grote publiek verborgen te houden. Hij heeft heel rustig afscheid kunnen nemen."

Ronny Mosuse na The Radios

Ronny zien we regelmatig opduiken aan de zijde van Bart Peeters en Hugo Matthysen in The Clement Peerens Explosition. In 1994 horen we hem als Ronny Mo' aan het werk. Soul is wat Ronny Mosuse 55 minuten lang laat horen op zijn cd "Stronger". Soul zit hem in zijn stem gebakken: in het timbre, in de frasering, en in de doorleefde manier waarop hij in duet gaat met zichzelf.

The Radios stoppen

1994 is dus het jaar dat The Radios beslissen er na een ongelooflijk succesvolle periode definitief een punt achter te zetten. Ieder van hen gaat zijn eigen weg. Bart zal de komende jaren vaak op televisie en radio te zien en te horen zijn in programma's als "De Droomfabriek", "De Vliegende Doos", "Het Leugenpaleis" en als presentator en gangmaker van "Eurosong". Ronny zien we regelmatig opduiken aan de zijde van Bart Peeters en Hugo Matthysen in The Clement Peerens Explosition. In 1994 horen we hem als Ronny Mo' aan het werk. Soul is wat Ronny Mosuse 55 minuten lang laat horen op zijn cd "Stronger". Soul zit hem in zijn stem gebakken: in het timbre, in de frasering, en in de doorleefde manier waarop hij in duet gaat met zichzelf.

Robert Mosuse is ongeneeslijk ziek

1994 wordt voor The Radios, ondanks al dat eerbetoon, een jaar met een wrange bijsmaak. Intern wordt almaar vaker de adem ingehouden. Robert blijkt intussen ongeneeslijk ziek. Tijdens optredens had hijzelf al gemerkt dat er iets aan de hand was. Aan "Humo" vertelde hij daarover: "Het was een vreemde ervaring: mijn arm werd plots stijf en stond haaks op mijn lichaam. Ik had geen controle meer over mezelf, ik trilde, ik schokte. Nu ik dat zes, zeven keer heb meegemaakt, weet ik wat mij te wachten staat, maar toch blijft het een lastige bedoening, zeker als het voorvalt tijdens een optreden met The Radios. Ik ben al eens gestopt met spelen en zo onopvallend mogelijk naar de kleedkamer afgedropen. Vijftien minuten later stond ik weer te zingen."

Say a little prayer

Uit Zomer met Twee

Marktrock 1994

In 1994 staan The Radios nog maar eens te glimmen op het podium van Marktrock met deze keer op de affiche onder anderen Pop In Wonderland, Gorki, Ashbury Faith, Primal Scream en The Pretenders. De veertiende augustus wordt er ingeblikt. Vijf van die liedjes verschijnen de zeventiende september in ep-formaat. U kan genieten van onder andere Radiojam-Aica, Twist and shout en I say a little prayer van de hand van Burt Bacharach en Hal David en voordien vereeuwigd door Dionne Warwick. I say a little prayer staat in de versie van The Radios de eerste oktober op de negentiende plaats in de Top 50 en is daarmee het laatste echte wapenfeit van The Radios op het hitfront. Over hits gesproken, in 1994 worden The Radios door Sabam bekroond en beloond met de Hit-Trofee.

Cultureel ambassadeur van Vlaanderen

Vanaf de achttiende juni 1993 starten The Radios met een tournee van zestig liveconcerten in Nederland en België. De zesentwintigste juni zijn ze zowat door het dolle heen, want wat aanvankelijk een moeilijke start betekende bij onze noorderburen, wordt die dag bekroond met een gouden plaat voor 50.000 verkochte exemplaren van She goes nana. Een paar dagen later, begin augustus, mogen ze de EMI-Trofee in ontvangst nemen voor meer dan 250.000 verkochte cd's. Ook vermelden dat ze dat jaar door de Vlaamse regering met de titel van cultureel ambassadeur van Vlaanderen worden gelauwerd, een eer die hen in 1994 opnieuw te beurt valt.

If the sun

Uit Margriet

Baby yes

Uit De Zevende Dag

Move it right now

De negende april 1994 wordt uit "Baby Yes!" het door Bart samen met Alain Van Zeveren en Dany Lademacher geschreven Move it right now gereleaset. Van een echte hit kan je niet spreken, want de single houdt de drieëntwintigste april al halt op de eenentwintigste plaats in de Top 50.

Move it right now

Uit Tartufo

Baby Yes!

De dertigste maart 1994 brengen The Radios bij EMI met de nodige trots het album "Baby Yes!" uit in een productie van The Radios samen met Werner Pensaert. Dit album mag wat kosten. Zonder blikken of blozen wordt er opgenomen met het vermaarde Metropole Orkest o.l.v. Dick Bakker. Twaalf nieuwe nummers sieren het album, waarvan het gros door Bart in zijn eentje werd neergepend. Meteen valt op de hoes op dat de vaste kern Bart, Robert, Ronny en Alain omringd wordt door twee gekleurde dames, met name Maureen Alberg en Loraine Kammeron, die de songs een extra vocale touch geven. Als voorloper van deze nieuwe full-cd wordt de tweeëntwintigste januari 1994 de single Teardrops in de markt gezet. "Ik moet nu nog lachen als ik eraan denk dat toen ik dat nummer schreef, we met ons Ketnet-project "Dag Sinterklaas" bezig waren", herinnert Bart zich meteen. "Ik heb dat tijdens die tv-opnamen achter de schermen verzonnen. Het mag wat vreemd klinken, maar de eerste versie die in mijn hoofd zat, klonk uptempo. Ik had namelijk de hit "Those were the days" van Mary Hopkin in mijn geheugen zitten. Toen ik het aan de jongens liet horen, vonden ze mijn aanpak niet poppy genoeg. De beat moest anders. Eenmaal klaar zag Robert het meteen zitten de lead voor zijn rekening te nemen. Veel later heb ik het dan vertaald als "Poolijs". Dan heb ik het wel in het ritme en de groove gespeeld zoals ik het aanvankelijk bedoeld had. Die versie ligt me dus iets meer na aan het hart. Het bewijst dat je een goed nummer zowel akoestisch als met een groot orkest moet kunnen spelen. Een goed nummer blijft altijd overeind."

Teardrops

Uit Schermen

Non non, rien n'a changé

Uit Margriet

Non, non, rien n'a changé

Op "The Radios Live" staat onder meer een cover van Non, non, rien n'a changé, dat in 1971 een vette hit was geweest voor de Franse groep Les Poppys. De versie van The Radios verschijnt de negentwintigste mei 1993 op single en staat de zesentwintigste juni op plaats 8 in de Top 50. "Ik was op mijn twaalfde drummer van de schoolband van het H. Pius X-instituut in Antwerpen. Dat liedje van Les Poppys was op dat moment een vette hit. Ik hoorde op een of andere manier in dat liedje "Hey Joe" van Jimi Hendrix klinken, heavy popmuziek eigenlijk. Dus terwijl dat koor haast ingetogen stond te zingen, sloeg ik mijn drumstel haast aan flarden. De leraar muziek en nog een paar collega's kwamen me dan altijd aanmanen me wat in te tomen. Ik heb met andere woorden jaren later in die liveversie een soort wraak genomen door alsnog Jimi Hendrix in die song alle eer te bewijzen."

S.O.S. to an angel

Uit Vlaanderen 2002

The Radios Live

De tiende februari 1993 wordt het album "The Radios Live" in de markt gezet met daarop in het totaal zeventien nummers. Dat album wordt vooral door de fans op luid handgeklap onthaald, want Bart en zijn kornuiten moeten het vooral van de lijfelijke sfeer hebben en die hoor je hier in alle mogelijke facetten. Die plaat wordt in de zomer van 1992 tijdens Marktrock opgenomen, een drie dagen durend stadsfestival in Leuven. The Radios sieren de affiche samen met Clouseau, Pitti Polak, Khadja Nin, The Scabs, Levellers, Van Morrison en Zap Mama. De opnamen hebben de veertiende augustus laat op de avond plaats en de sfeer zit er duidelijk hoorbaar helemaal in. "Op dat moment waren we een echte popgroep die soms tot drie concerten per dag speelde. We wilden dolgraag eens zo'n concert capteren. We konden beschikken over SkyMotes, zwevende camera's, zoals we die iets voordien gezien hadden bij een optreden van Tina Turner. Het werd een miljoenenproductie. We wisten dat, mocht het gaan regenen, we bankroet zouden zijn, eraan voor de moeite. Toen ik 's ochtends opstond en naar buiten keek, zag ik meteen dat we te maken hadden met zo'n typisch Belgisch twijfelweer. Maar het kantelde in ons voordeel. Als ik er nu nog aan terugdenk, weet ik precies wat voor een risico we toen namen, een enorme gok. Vergeet niet dat het album "The Radios Live" uiteindelijk veruit onze bestverkochte cd is geworden. Je hoort op die plaat de energie bruisen, de adrenaline stromen. Ook die beelden die werden opgenomen, spreken voor zich. Dat kan je nooit in een rustige studio verkrijgen. Die liveopnamen klinken meer organisch. Onthoud ook dat door de vele optredens we als groep met ons zessen erg goed op elkaar waren ingespeeld. Daarbij speelden gitarist Dany Lademacher, toetsenist Alain Van Zeveren en drummer Walter Mets vast en zeker een grote rol."

She's my lover (She's my friend)

Uit Zeker Weten

Rock-'n-roll-medley met Will Tura

Uit De Droomfabriek. The Radios zongen samen met Will Tura een Nederlandstalige rock-'n-roll-medley

Does your mother know

Uit De Gouden Schoen. The Radios coverden de klassieker van ABBA.

She's my lover (She's my friend)

Uit De Gouden Schoen

Diamond Awards Festival

The Radios zingen op het Diamond Award Festival 'S.O.S. for an angel', 'Dreaming wild' en Shes goes nana'.

S.O.S. to an angel

Uit Baraka

Dreaming wild

Uit De nacht van de film

Oh no!

Uit Baraka

Nog 3 singles uit 'The sound of music'

De tweeëntwintigste augustus 1992 wordt het door Bart samen met Dany Lademacher geschreven Oh no! gereleaset, de twaalfde september goed voor een tiende plek in de Top 50. Vervolgens is er de veertiende november S.O.S. to an angel van Bart, dat de eenentwintigste november halt houdt op plaats 26. De drieëntwintigste januari 1993 wordt uitgepakt met het door Bart en Ronny geschreven She's my lover, she's my friend, dat we de dertiende februari van dat jaar op plaats 32 in de Top 50 mogen noteren.

Kleine zuster

Uit Elvis Belgisch. The Radios zongen een Nederlandstalige cover van 'Little sister' van Elvis Presley.

Elvis Belgisch

Aan The Radios wordt in 1992 door platenfirma EMI gevraagd of ze geen bijdrage willen leveren aan het album "Elvis Belgisch", waarvoor onder anderen Clouseau, Helmut Lotti, The Dinky Toys en Marcel Vanthilt al hebben toegezegd. Bart vertaalt voor deze gelegenheid de Presleyhit "Little sister" als Kleine zuster.

Oh no!

Uit Margriet

The sound of music: toch succesvol in Nederland

In Nederland slaat "The sound of music" beter aan dan hun eerste album "No television". Bart kan ook verklaren waarom. "We hadden intussen in Vlaanderen een enorme livereputatie opgebouwd en Nederland begon ook almaar meer in ons te geloven. Ik herinner me nog een optreden in Arnhem, daar speelden we aanvankelijk voor een dertigtal mensen. Maar in de zomer van 1992 hebben we een live-cd en -dvd opgenomen tijdens Marktrock in Leuven, die nadien ook op de Nederlandse televisie werd uitgezonden, en plots was het kot te klein." De twintigste maart 1993 noteren we She goes nana op de tweede plaats in de Nederlandse Top 40. Het album zelf is goed voor een negende plaats.

Walking the thin line

Uit Margriet

Walking the thin line

Uit Baraka

She goes nana

Uit Baraka

Dreaming wild

Uit Kom op tegen kanker-slotgala

Op de soundtrack van 'Boys'

In 1991 draait Jan Verheyen samen met acteurs Michael Pas, Tom Van Bauwel en Francesca Vanthielen, om er een paar te noemen, de film "Boys". Op de soundtrack staan een rist bekende namen, waaronder Helmut Lotti, Beverly Jo Scott, Ludo Mariman en ook The Radios, goed voor een drietal nummers: You can get it if you really want, oorspronkelijk van Jimmy Cliff, Somebody to love van The Great Society en Dreaming wild, geschreven door Bart himself. "Ik beken eerlijk dat dit toch wel een aparte song is in het repertoire van The Radios. Hier gebeuren dingen die normaliter in de popmuziek niet voor de hand liggend zijn. Ik gebruikte intervallen die niet echt poppy klinken. Ook de tekst klinkt poëtischer dan normaal. Op die soundtrack staat trouwens, je moet maar eens luisteren, een geweldige versie van "I heard it through the grapevine" van Marvin Gaye door Ronny en Robert samen met Toots Thielemans." Dreaming wild duikt de zevende december 1991 in de Top 50 en houdt daar de vierde januari 1992 halt op de vierentwintigste plaats. De veertiende december noteren we het nummer op plaats 28 in de BRT Top 30. De soundtrack wordt uiteindelijk met goud bekroond en voor hun bijdragen aan deze film krijgen The Radios de Pallieterprijs van de Vereniging voor Belgische Cineasten.

Dreaming wild

Uit Baraka

She talks to the rain

Uit Margriet

Walking the thin line

Het album "The sound of music" levert The Radios een rist singles op. De dertigste mei lanceren ze het door Ronny geschreven Walking the thin line, waarmee ze de vierde juli op de achtste plaats in de Top 50 belanden. "Ronny bedacht het liedje en refereert qua muzikale verpakking aan een nummer dat ons beiden na aan het hart ligt, "Complainte pour Sainte Catherine" (een hit in 1976 voor Kate en Anna McGarrigle). De tekst is niet vanzelfsprekend, maar klinkt toch poppy genoeg. Dat nummer kant-en-klaar krijgen, ging nochtans behoorlijk vlot. Ook hier hoor je weer die typische Ronny-stijl: dat gegoochel met modulaties, het vlot switchen van toonaard", dixit Bart.

She talks to the rain

Uit Sterrencircus

She goes nana: ook succes in Azië

En gelijk krijgen ze, want de vijfentwintigste januari 1992 wordt She goes nana in de markt gezet, klimt gestaag in de Top 50, en de zevende maart van dat jaar prijken The Radios voor de allereerste keer met een single op één. She goes nana, we zijn het niet precies gaan natellen, wordt in ongeveer zeventien landen een succes. Dat verliep op een niet-alledaagse manier, weet Bart nog. "Als je op één staat in Nederland, sta je haast automatisch op één in Jakarta, Indonesië, Curaçao en andere buurlanden. We kregen op de meest onmogelijke momenten van de dag en de nacht telefoon van een of ander radiostation uit die regio's. Ze keken verbaasd op dat ze ons meteen aan de lijn kregen en niet een of andere tussenpersoon. Dus geloofden ze ons niet meteen en kregen we iets nadien opnieuw telefoon. We veranderden dan opzettelijk onze stemmen en deden net alsof we hen doorverbonden. Robert is nadien nog naar Indonesië afgereisd. Die bracht cassettes mee van al onze platen met daarop in kleine letters gedrukt "Indonesian copy". Regelrecht dus van de zwarte markt. Qua auteursrechten heeft ons dat avontuur dus niets opgeleverd."

She goes nana

Eén van de nummers op dat nieuwe album, "She goes nana", enorm veel hitpotentieel in zich had", aldus Bart, "_zodat we besloten daar onze volle aandacht aan te besteden. Ik heb dat nummer samen met Ronny geschreven. Dat we samen zouden schrijven, kon niet uitblijven, want ik had inmiddels gemerkt dat samen met Ronny een song maken heel harmonieus werkte. We hebben wel vrij lang aan "She goes nana" gesleuteld. Die song telt drie toonaarden. Die wat vreemde modulaties typeren de aanpak van Ronny. Hij heeft dat voor op mij, want ik kan muzikaal niet zo denken. Ik weet nog dat we dat liedje in één take hebben opgenomen en simpel hebben gehouden: een gitaar, drie stemmen en wat percussie. Nadien hebben we er een strijkerskwartet aan toegevoegd en dat gedubd. Een beetje zoals The Beatles ons dat in "Yesterday" hebben voorgedaan. We stonden erop "She goes nana" nog diezelfde winter uit te brengen. Dus hebben we daarmee eigenlijk het succes van "Dreaming wild" bewust afgeblokt. We waren er namelijk voor honderd procent van overtuigd dat dit nummer het helemaal ging maken."

The sound of music

Dreaming wild had een grotere hit kunnen worden, hadden The Radios qua promotie alles op alles gezet, maar de aandacht van de mediamakers werd afgeleid door de release van hun tweede album "The sound of music". De titelkeuze, dat moeten we in dezen zeker kwijt, is als grap bedoeld, een humoristische verwijzing naar de gelijknamige musical. Het werd ook de titel van hun tournee en dat leverde hier en daar een probleem op omdat sommige oudere mensen dachten dat ze op een uitvoering van die musical zouden worden getrakteerd. Viel dat even tegen.

Tears in the morning

Uit Baraka

Gimme love

Uit Doe ie het of doet ie het niet

Tears in the morning

Uit Zeg maar Jessie

Gimme love

Uit De Zevende Dag

Lucky day

Uit De Zevende Dag

The Radios minder geloofwaardig in Nederland

Uit "No television" worden ook nog 26 guitars of love, Stars of heaven en She talks to the rain als singles gelicht. Het album zelf wordt in ons land op veel applaus onthaald, in het totaal goed voor platina. In Nederland deed zich echter een probleem voor. "Bij onze noorderburen had ik het nadeel dat ik daar gepercipieerd werd als een tv-persoonlijkheid. Wanneer die een plaat opnemen, wordt dat meer als een soort gimmick beschouwd, telt die prestatie eigenlijk niet echt mee. Dus we werden daar als The Radios niet voor vol aangezien. De Nederlanders geloofden niet, met die opvallende en meteen herkenbare kop van Bart Peeters vooraan op de affiche, dat we ook volwaardig konden muziek spelen en zingen."

Gimme love

Uit Videodance

Gimme love

Uit 11 artiesten voor 11.11.11.

Gimme love

De hitlijsten komen weer in het vizier met uit dit album de single Gimme love, opnieuw van de hand van Bart, ook nu in een productie van Jan. De derde november 1990 stapt de single de Top 50 binnen om daar de achtste december halt te houden op de zesde plaats. "Ik herinner me nog", vult Bart aan, "dat me de basis voor "Gimme love" in de auto te binnen schoot, maar ik had niets bij de hand om het te noteren. Ik reed midden in de nacht op de snelweg van Amsterdam naar huis. Ik heb dan naar thuis gebeld vanuit een tankstation, want een gsm bestond toen nog niet, en op het antwoordapparaat de hoofdmelodie ingezongen. Eenmaal thuis heb ik de melodie en de akkoorden verder uitgewerkt."

Gimme love

Uit MaxiMix

Eerste album en naamswijziging

De vijftiende oktober 1990 verschijnt op het EMI-label de elpee en cd "No television". We zien op de hoes dat de groepsnaam Bart Peeters & De Radio's vervangen is door The Radios. Daarover om uitleg gevraagd moet Bart ons die schuldig blijven. Hij weet niet meer wie of wat besliste. Dan maar aankloppen bij toenmalige platenbaas van EMI, Guy Brulez. "We voerden zeker geen beleid over de hoofden van de betrokkenen heen, dus hebben we Bart en de andere leden hierover zeker aangesproken en ongetwijfeld ook hun manager Mike Naert. Nu was intussen de groep wel uitgebreid met gitarist Dany Lademacher en heerste er ook een echt groepsgevoel. Allicht was dat de reden om voortaan voor The Radios te kiezen in plaats van Bart Peeters & De Radio's."

Gimme love

Uit Vlaanderen Vakantieland

Swimming in the pool

Uit Margriet

Festival 60/40

Tijdens het 'Festival 60/40' zongen The Radios 'She talks to the rain', 'Gimme love', 'I'm into folk' en 'Swimming in the pool'

Swimming in the pool

Uit Sterrenwacht

The B-Tunes

Robert Mosuse wordt de negende maart 1970 als zoon van een Zaïrese vader en een Belgische moeder geboren in een gezin dat nog vier broers en één zus telt. Ronny wordt de zeventiende mei 1971 geboren. Hun ouders scheiden vrij vroeg. Om dat verhaal beter te begrijpen leest u best het boek "De verborgen geschiedenis van mijn vader", dat Ronny in 2016 schreef. Robert en Ronny verblijven daarom regelmatig in pleeggezinnen en opvangtehuizen. In home Zonnehuis, een gezinsvervangend tehuis in Sint-Amands aan de Schelde, wordt in 1988 samen met broer Jean-Paul The B-Tunes opgericht. De voornaamste kracht van The B-Tunes was de schitterende samenzang van de broers Ronny en Robert. In 1988 eindigen ze op de derde plaats van Humo's Rock Rally na Ze Noiz en The Romans. In 1989 zijn er de singles Someone like you en The way that I do in een productie van Brian Pugsley. Met producer Wouter Van Belle nemen ze voor platenfirma EMI in 1990 nog de single Stone cold woman op.

Eerste ontmoeting met Ronny en Robert Mosuse

Het verhaal van De Radio's krijgt op zekere dag een heel andere wending. "Ik was druk bezig met "De Droomfabriek" op Eén en in Nederland voor de VARA, toen ik tijdens de zomer van 1990 een telefoontje kreeg van de manager van Robert en Ronny Mosuse. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van die jongens gehoord. Die manager was niet gegeneerd om te beweren dat zijn tweetal beter klonk en zong dan Jan en Paul, die als Soulsister op dat moment goed begonnen te scoren. Ik spreek met Ronny en Robert af in de "Honky Tonk Club" in Dendermonde om eens naar hen te luisteren. Bleek achteraf van het verhaal van hun manager niets onwaar te zijn. Die jongens klonken en bleken muzikaler dan muzikaal. Die wisten perfect waar ze moesten invallen qua backing vocals, ook in de juiste toonaard zingen en zo. Die jongens waren toen maar 17 en 18 en bleken de beste soulstemmen die er op dat moment in ons land rondliepen." In de periode dat ze met Bart een afspraak regelen, maken Robert en Ronny nog deel uit van The B-Tunes, maar Bart wil hen koste wat het kost bij zijn Radio's inlijven. Tijd dus om beide heren wat nader aan u voor te stellen.

Lucky day

In een productie van Jan Leyers wordt als volgende single Lucky day uitgebracht, een liedje dat Bart samen met Jan schreef en dat wat ernstiger klinkt. De single blijft uit het zicht van de hitlijsten.

Swimming in the pool

In de nieuwe bezetting trekken De Radio's naar de opnamestudio. De zesentwintigste mei 1990 wordt het door Bart eigenhandig geschreven Swimming in the pool in de markt gezet, de drieëntwintigste juni bekroond met een eenendertigste plaats in de Top 50. In de BRT Top 30 zit er een dertigste plaats in. "Crazy misschien, maar de invalshoek was, toen ik "Swimming in the pool" schreef, dat ik merkte dat wanneer de mensen 's zaterdags hun auto wasten, ze daar altijd bij floten. Ik wou, daarop gebaseerd, een liedje schrijven en ik zweer je, een tijd later doken almaar meer fluitende vaders op die "Swimming in the pool" lustig meefloten. Opdracht gelukt dus." Al eindigt het liedje wat in mineur, want de hoofdfiguur komt om omdat hij niet kan zwemmen. Tijdens Radio 2 Zomerhit mogen Bart Peeters en De Radio's de trofee voor beste Belgische productie in ontvangst nemen.

I'm into folk

Uit Drie uur Jessie

Tears in the morning

Een parel op "No television" is en blijft de cover Tears in the morning. De drieëntwintigste maart 1990 terug te vinden op de vijftiende plaats in de Top 50. Het nummer is van de hand van Bruce Johnston en werd twintig jaar eerder op plaat vereeuwigd door The Beach Boys. Zij namen het nummer speciaal op voor hun zestiende studioalbum "Sunflower". Alhoewel ze lovende kritieken ontvingen, scoorde het album van The Beach Boys in Amerika erg slecht. Er zat voor hen slechts een 151ste plaats in de Album Top 200 in. Ook met de single Tears in the morning scoorden zijn ginder niet goed, maar wel in Nederland en België. In de Nederlandse Top 40 zat er voor hen een zesde plaats in, bij ons een veertiende plek in de Top 30. "Ik hoef de componistenpluimen dus niet op m'n hoofd te steken voor deze prestatie", aldus Bart, "want ik kende dat liedje niet eens. Het was Monique Klemann van de Nederlandse groep Loïs Lane die me op die song attendeerde. We waren backstage ergens samen aan het jammen, toen ze de vraag stelde of ik wist wat het mooiste liedje ter wereld is en dat bleek dan die "Tears in the morning" van The Beach Boys te zijn. Met Ronny en Robert lukte het om dat harmonieuze klankbeeld te creëren."

She goes nana

Officiële videoclip van 'She goes nana'

Lucky day

Uit Margriet

Lucky day

Uit de Kom op tegen kanker-show

Le Gambadou

De achttiende februari 1989 verschijnt I'm into folk in een productie van Jan Leyers op het EMI-label op single. De vijfentwintigste februari terug te vinden op de negenentwintigste plaats in de Top 50. Op zekere dag krijgen De Radio's een uitnodiging van de Franse televisiezender Antenne 2 om op te treden in het druk bekeken "Sébastien c'est fou!" met Patrick Sébastien. Het is hun platenfirma EMI die vindt dat er een internationaal succes in zit. Maar Bart is belet, want hij moet die dag "De Droomfabriek" presenteren, dat gaat niet anders. Komt in Frankrijk iemand op het idee het nummer dan maar door Patrick zelf te laten zingen. Die verzint er een wat gekke tekst bij en kijk, Le gambadou wordt in de zomer van 1989 een topdriehit in Frankrijk. Voor De Radio's een gemiste kans? Achteraf, wanneer Bart op vakantie gaat in Frankrijk, gelooft niemand dat hij de componist is. Geen nood, hij int de auteursrechten. En wat blijkt? Le gambadou is in Frankrijk nog altijd een klassieker op menig huwelijksfeest.

I'm into folk

Uit Moet kunnen

I'm into folk

Uit Klim Op

De Radio's was een supergroep

We overdrijven niet wanneer we pretenderen dat tijdens die beginfase De Radio's in Vlaanderen als een soort supergroep werd beschouwd. Ze speelden meteen op Marktrock en werden nadien op grote festivals in Nederland uitgenodigd.

Bart Peeters en De Radio's

Het ontstaan van De Radio's was een soort logisch gevolg van datgene waar Bart op dat moment mee bezig was. Voor de Nederlandse zenders, onder meer Veronica, had hij op tv een reeks shows gedaan als "De Baanbrekers" en "Villa Valuta", en hij had in zijn kielzog als musical director Jan Leyers meegenomen. "Het was Jan Leyers die voorstelde om tijdens de zomer van 1988 een tournee op het getouw te zetten. We hadden tijdens een van die Veronica-shows met acht zangstemmen The Beach Boys nagedaan en dat was erg meegevallen. Dus wilden we in die richting verder. Ik kon terugvallen op de originele bezetting van Soulsister", aldus Peeters.

I'm into folk

I'm into folk schreef Bart, daarbij geïnspireerd door de oeroude Ierse song The Irish washerwoman, nadat hij in 1988 op het Pinkpop Festival The Pogues aan het werk had gezien. Die speelden vlak na The Red Hot Chili Peppers. "Die Red Hot Chili Peppers vielen toen", dixit Bart, "eerlijk gezegd een beetje tegen. Maar de banjo's en fiddles van The Pogues spraken me meer aan. Die konden het publiek met hun folkmuziek erg goed beroeren. Ik wou een aantal folkclichés in een song verpakken, maar duidelijk bedoeld als een pastiche, er mocht en moest sowieso gelachen worden en lol gemaakt. Ik weet nog goed dat ik op dat moment met m'n lief Anneke op vakantie was in Griekenland. Ook niet meteen een geschikte locatie om zo'n song te schrijven, maar het lukte vreemd genoeg."

De band die ons in die periode begeleidde, zag 'The way to your heart' eerst niet zitten, ze geloofden er niet in. Mijn vrouw zag het ook al niet zitten, ze vond het nummer maar ouderwetse brol.

Jan Leyers

The way to your heart

Nu moeten we in de geschiedenis van De Radio's toch een moment aanstippen dat aanvankelijk niet zo belangrijk leek, maar het gaat in dezen wel om een song die nadien een semiwereldhit is geworden. Bart kan zich dat gebeuren nog levendig voorstellen: "Op een bepaald ogenblik laat Jan een liedje horen dat hij te cabaretachtig voor Soulsister vond, te vaudevilleachtig. Bleek dat "The way to your heart" te zijn, prima geschikt voor De Radio's, vond ik toen. We hebben dat gans die tournee gespeeld als was die song een soort parodie op het genre."

Jan Leyers was maar wat blij dat De Radio's The way to your heart wilden oppikken. "De band die ons in die periode begeleidde, zag het nummer eerst niet zitten, ze geloofden er niet in. Mijn vrouw zag het ook al niet zitten, ze vond het nummer maar ouderwetse brol."

De Radio's was een kleurrijke verzameling van muzikanten, onder wie Jean Blaute, Jan Leyers en ikzelf. Ik vond het erg fijn om Blaute te leren kennen. Ik was al lang een bewonderaar van hem.

Paul Michiels

De LSP Band

Bart zien we in die periode ook regelmatig opduiken in de in die tijd zeer populaire LSP Band (Leading Success People), in de jaren tachtig opgericht door Jean Rousseau samen met Firmin Timmermans. De LSP Band is een vaste kern studiomuzikanten, aangevuld met steeds wisselende (bekende) gastmuzikanten. De oorspronkelijke band bestond naast Timmermans en Rousseau uit onder anderen Jan Hautekiet, Ivan Desouter en Eric Melaerts. Bart licht toe: "Om de zoveel tijd ligt de muziekindustrie wat op z'n gat. Ieder zoekt op zijn manier een eigen identiteit. Op zo'n moment zoekt zowat iedereen zijn heil bij het coveren van bekende songs. Ik moet eerlijk toegeven dat, ook al hield ik van onder anderen Robert Palmer, ik zijn stijl kon evenaren. Ik nam wel gretig de kans te baat bij een rist professionele mensen te spelen. Die band kan je vergelijken met de latere Clouseau-band, allemaal straffe muzikanten."

The Yéh-Yéh's

Als een zijproject van De Hermannen richten ze samen met Peter Celis The Yéh-Yéh's op. "Voor de fun stelden we een punkgroep samen. De teksten van onze liedjes bestonden hoofdzakelijk uit de woorden yéh yéh. Bijvoorbeeld: "yéh yéh in the morning, the first time you said yéh...". Noem het gewoon leuke onzin. Ik herinner me nog dat we de tweede augustus 1986 tijdens het Seaside Festival in Veurne samen met The Ramones, Arno en The Skyblasters op de affiche stonden." Via hun relaties slagen zij er zelfs in enkele songs in te blikken zoals Drivin' to the sun en The 7 kings of rock & roll. Met die ep, in een productie van Herwig Duchateau, scoren ze de zestiende augustus 1986 een zevenendertigste plaats in de Ultratop 50.

De Hermannen

Maar ADHD, vermoeden we, want dat woord bestond toen nog niet, gaat Bart vol energie verder. Hij blijkt van vele markten thuis en is steeds op zoek naar nieuwe muzikale formules. We horen hem en Marcel Vanthilt in 1986 aan het werk met Hugo Matthysen in het trio De Hermannen, ontstaan in de schoot van het tv-programma "Villa Tempo". "De Hermannen was een uitloper daarvan. Ik was een jaar of 24. Marcel, Hugo en ik maakten grappen over het zogenaamd populair-zijn. We verzonnen personages, bijvoorbeeld iemand die leek op de Duitse schlagerzanger Heino, en we noemden ons De Hermannen. Wij beeldden ons in dat we razend bekend waren. Noem het je reinste kolder", aldus Bart. Op het Antler-label brengen ze de single Mijn alarm uit.

Beri Beri

Met zijn oudere medestudenten Hugo Matthysen, Jan Leyers en Marc Kruithof richt Bart eind jaren zeventig het groepje Beri Beri op. "Als ik eerlijk mag zijn en het draait om een echt en hecht groepsgevoel, dan neemt Beri Beri in alles de overhand", filosofeert Bart een beetje.

Paul Michiels voegt daar al even mijmerend aan toe: "_Ik kreeg op zekere dag een bericht van Jan Leyers. Hij vroeg mij of ik bij Beri Beri wilde komen spelen. Ze zochten iemand die kon zingen en klavier spelen. Beri Beri bleef uiteindelijk niet bestaan. Bart ging meer doen voor televisie, ook in Nederland, en werd steeds populairder."

Jan Leyers: "We waren een soort veredeld balorkest met een heel eigentijds repertoire. We droomden ervan een plaat op te nemen, maar daar is uiteindelijk niets van in huis gekomen."