Technotronic

New wave

Nieuwe dansante muziekgenres waren intussen hier en daar uit het niets opgestaan. Housemuziek kwam omstreeks 1987 vanuit Amerika naar Europa overgewaaid. Het genre was in het begin erg in trek in de discotheken op Ibiza, sloeg van daaruit over naar Engeland, om vervolgens de rest van Europa in te palmen. New beat op zijn beurt ontstond op het einde van de jaren tachtig in de Belgische discotheken. Opvallend bij dat genre is de trage beat (tussen de 90 en 120 beats per minuut) en de zware bassen. Vele new wavenummers werden in de discotheken door de dj's almaar vaker voorzien van een zware bas, het ritme werd ter plaatse bewerkt, kortom voorzien van "a new beat". Er werd lustig gepitcht om op die manier de originele versies van een nieuwe dansdimensie te voorzien. "Ik persoonlijk vond – nog steeds trouwens – new beat niet echt hoogstaand, al moet ik eerlijk bekennen dat ik me aan dat genre ook heb bezondigd en ook aardig wat brol heb geproduceerd", aldus Bogaert. Jo staat niet alleen in die mening, want ook de toenmalige pers vond geluid voortbrengen met een computer en sleutelen aan ritmes en zo maar niets, een muzikant pur sang onwaardig. Een aantal van Bogaerts muzikale uitstapjes in de newbeatstijl verdienen nochtans een plaats in onze nationale etagère. Jo had in 1985, samen met Marc Adam, zijn eigen label opgericht, Clip Records. Samen met de Britse zangeres Eileen Jacas neemt hij enkele dansante tracks op. Je mag die stijl van toen gerust vertalen als een mix van disco, soulpop en newwavesynth. In 1986 verschijnt van Eileen het door Jo geschreven en lang uitgesponnen Don't have to wait until it drops en een jaar later Lewie-Lewie.