Rita Deneve

Delen S
Geboren in Liedekerke
op 6 december 1944
31 januari 2018
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Een zangeres die haar stempel drukte op de gouden jaren van de Vlaamse variété
Zingen was mijn leven

Rita is niet meer

Rita overlijdt na een kortstondige ziekte de eenendertigste januari 2018 op 73-jarige leeftijd bij haar thuis in Rijmenam, omringd door haar dochter en zoon. Ze had de voorbije zes maanden haast tegen niemand iets over haar ziekte verteld. Zij droeg dat leed in stilte, dat was volgens intimi ook haar grootste kracht. Rita woonde trouwens een groot deel van haar leven in Rijmenam, een deelgemeente van Bonheiden. Het gemeentebestuur van haar geboortedorp Liedekerke noemt haar een ambassadrice van het Vlaamse lied van wie de onvergetelijke hit De allereerste keer iedereen in Liedekerke en allen ver daarbuiten voor altijd zal bijblijven.

Carrièreprijs

De dertiende mei 2015 ontvangt Rita tijdens de uitreiking van de "Golden Lifetime Awards" in het CC van Aarschot de carrièreprijs die dat jaar voor de eerste maal wordt uitgereikt. Onder het motto "Uit het oog, niet uit het hart" starten de organisatoren dat jaar met de uitreiking van een carrièreprijs, bedoeld voor artiesten die om welke reden dan ook vroegtijdig hun zangcarrière hebben moeten stopzetten, maar door de jaren heen een blijvende stempel hebben gedrukt op het Nederlandstalige lied.

Scheiding

In 2008 scheidt Rita van Sylvain en gaat samen met haar ongehuwde dochter Tina wonen.

Meter van de 15de Wing

Intussen had Rita, en dat heeft haar ook voor een groot deel over haar verdriet heen geholpen, het bezoek gekregen van de gepensioneerde kolonel Huybens van de 15de Wing van de Belgische Luchtmacht. Die had samen met enkele collega's te horen gekregen dat Rita in een dipje zat. Rita kende hen goed en had oren naar hen. De kolonel had intussen in Steenokkerzeel, waar de 15de Wing Luchttransport gevestigd is, een soort informatiecentrum opgericht waar het publiek terechtkan om meer aan de weet te komen over het luchttransport, het soort vracht en passagiers die zij naar alle hoeken van de wereld overvliegen, daarbij gebruikmakend van hun Lockheeds, hun Herculestoestellen en types zoals de Airbus A330, de Dassault Falcon 900 enzovoort. Hier kan Rita zich herpakken en gaat daar aan het werk als pr-dame, een job op vrijwillige basis, waarvan zij nadien met volle teugen zal blijven genieten.

Ijzerbedevaart

De negenentwintigste augustus 1999, Rita treedt nog maar zelden meer op, maakt ze een grote uitzondering en zingt Vrede voor iedereen tijdens de tweeënzeventigste IJzerbedevaart. Zo'n vijftienduizend toeschouwers hoorden hoe voorzitter Lionel Vandenberghe vraagtekens plaatste bij het Belgische lidmaatschap van de NAVO en pleitte voor de vervanging van het leger door een organisatie voor vredesopdrachten.

Verzamel-cd's

In 1996 vindt platenfirma BMG de tijd rijp om Rita op cd te verzamelen en dat wordt het album "Terugblik" met daarop in het totaal twintig van haar bekendste opnames, vanaf De allereerste keer tot en met de ballade Een pareltje van dauw, een nummer van Nelly Byl en Luigi Verderame dat Rita al in 1969 had opgenomen. Rita's repertoire zal in 2001 nog eens verzameld worden op het Silver Star-label op de cd "Rita Deneve".

Rita stopt met zingen

De zesentwintigste november 1993 is een zwarte bladzijde in het dagboek van Rita. Die dag overlijdt haar vader. "Ik zag het niet meer zitten. Die dag heb ik tegen mezelf gezegd dat het definitief gedaan was met zingen: ik zing nooit meer. Ik had zo'n pijn dat ik geen noot meer uit mijn keel kon krijgen. Alles zat dicht. Ik had een enorme band met mijn vader. Hij was mijn grootste steun, maar tegelijkertijd ook mijn grootste criticus. Mijn moeder daarentegen vond wat ik deed geen degelijke stiel. Die huilde iedere keer als ik naar een of ander optreden vertrok. Toen mijn vader stierf, leek het alsof ik mijn rechterarm had verloren, alsof ik een deel van mijn hart kwijt was. Noch mijn man, noch mijn kinderen, hoe goed ze ook hun best deden, konden me daarin troosten of dat verlies compenseren. Mijn vader was ook de eerste die ik binnen familieverband verloor, dat hakte er extra op in." Rita belandt in een depressie. Zij vindt geen enkele manier om het verdriet van zich af te schudden. Jaren later zal zij de achtentwintigste september 2011 ook haar moeder verliezen.

Maximix

In 1990 brengt Rita, na een lange stilte, nog eens een single uit en dat wordt Vakantie, geschreven door Angelo Crisci en Danny Breban. Zij maakt ook deel uit van het panel van het VRT-programma "Maximix". In 1993 wordt zij gevraagd om te zetelen in de jury van "Eurosong". Dat is het jaar dat Barbara Dex won met Iemand als jij.

Stemcoach

Op vraag van Anton Peters en de directie van het Hoger Instituut voor Dramatische Kunst te Antwerpen gaat Rita daar lesgeven en de studenten begeleiden als stemcoach, hun aanleren hoe zij op een juiste manier hun stem optimaal kunnen gebruiken. "Opvallend hé, maar Anton loopt als een soort rode draad door mijn carrière heen. Mijn eerste reactie op zijn vraag was er een van ongeloof, ik zag niet meteen welk steentje ik kon bijdragen. Er werd van mij verwacht dat ik al die ervaringen die ik in mijn carrière had opgedaan met de studenten deelde, meer niet. De directie stelde het ook op prijs dat ik een beetje als stemcoach optrad, dat ik probeerde de stemmen van die mensen die daar les volgden natuurlijker te laten klinken. Je hoorde dat als die studenten solo moesten zingen, ze dat op een onnatuurlijke, geforceerde manier deden. Het spontane was eruit." Rita zal die job zo'n veertien jaar blijven uitoefenen.

Musicals

Rita Deneve richt nadien, de echte hits blijven toch uit en zij wil meer bij haar gezin zijn, haar Vlaamse pijlen op de wereld van het cabaret en gaat samen met Jef Burm en Anton Peters de baan op. De Belgische kust wordt hun belangrijkste werkgebied. Tot een heel eind in de jaren tachtig houdt zij dit vol én met graagte. Met evenveel zin treedt Rita op in menige musical, want aan dat genre heeft zij al jaren eerder haar hart verpand. De Koninklijke Vlaamse Opera van Antwerpen zet in de jaren tachtig de musical "Oliver" op haar affiche, een succesvolle musical van Lionel Bart naar de gelijknamige roman van Charles Dickens. Nadien zien wij Rita in Tilburg opduiken in de musicalproducties "Bye Bye Birdie" van Charles Strouse en "Mame" van Jerry Herman, en siert zij de cast van de Belgische productie "Foxtrot".

2 nieuwe platenfirma's

In 1977 is er op het Monopole-label de single Ciao, adieu, auf Wiedersehen met op de B-kant L'important c'est d'aimer, de tiende december goed voor een zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Nadien sluit zij een deal met de Antwerpse platenfirma Panky en neemt voor hen enkele liedjes in het Engels op, covers van bekende songs zoals The French Song, I know en Norman. De hitlijsten laten het in dezen afweten.

Naar Canada

Zij krijgt een voorstel van de artistieke directeur van het "Casino van Knokke", Staf Knop, om in Parijs deel te nemen aan een auditie georganiseerd door de Franse impresario Bernard Hilda met het oog op enkele optredens in het Canadese Montreal. "Staf vroeg of mij dat interesseerde, maar dan moest ik in Parijs een auditie gaan doen. Ik zag dat niet zo zitten, maar hij drong aan omdat hij dat met mij wel zag zitten. Ik met knikkende knieën en in het gezelschap van Staf naar Parijs om die auditie bij te wonen. Wij arriveren daar in het restaurant 'Domino'. Ik zal het nooit vergeten, want ik ben er nadien nog een paar maal terug geweest. Ze organiseerden daar dîners spectacles. 's Namiddags had daar dus die auditie plaats. We ontmoetten daar onder anderen Line Renaud en Nicole Croisille, grote namen dus. Ik wou meteen opstappen, want als die voor een contract kwamen auditeren, dan kon ik beter mijn biezen pakken. Maar wat blijkt? Ondanks die concurrentie heb ik daar toch een aanbieding in de wacht gesleept." Rita krijgt in eerste instantie een contract voor één maand en trekt in de maand oktober 1975 naar het internationale hotel "Château Champlain Place du Canada" in Montreal samen met een rist artiesten en vijftien dansers. "Ik moet daar zo goed in de smaak zijn gevallen dat ik twee weken later de opmerking krijg: '_we gonna keep you till the end of the show'. In dat hotel werden dus diners georganiseerd en op het einde daarvan werden er koffie en zoetigheden geserveerd met daarop aansluitend een grootse show: vijftien balletdansers, goochelaars enzovoort, en als attractie, the head of the show, een zangeres. Ik zong dan door de band Engelse en Franse liedjes. Opgelet, dat mag je niet onderschatten, want dat had elke avond plaats, behalve op de zondag._" Rita blijft dus in Montreal tot de maand maart 1976. Haar zus is zo lief met haar vijfjarige dochter Tina (zoonlief blijft thuis) naar Montreal over te vliegen, want zonder haar kinderen houdt Rita het niet vol. Zij blijven tijdens de maand november drie weken bij Rita. Het afscheid valt zwaar en na vijf maanden keert Rita terug. Na anderhalve maand in Vlaanderen te hebben vertoefd, pakt zij tegen de zomer van 1976 opnieuw haar koffers en trekt op vraag van diezelfde impresario richting Caïro. Wanneer Rita nadien wordt aangeboden om voor zes maanden in Las Vegas te gaan optreden, twijfelt zij. Zij ziet het wél zitten als zij haar kinderen mag meenemen samen met haar man Sylvain. Maar daar wringt het schoentje, want Sylvain wil zijn werk bij het orkest van de Opera niet opgeven en ook haar ouders zien het niet zitten. Dus gaat die deal niet door.

Mama

Niet te vergeten is het dansante en lekker in het gehoor liggende Dance dance mama, geschreven door Mary Boduin, P. Montouris en J.G. Callebaut, dat onlosmakelijk met haar verbonden blijft en waarmee Rita de tweeëntwintigste maart 1975 op de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien belandt. Aan die single is een apart verhaal verbonden, want in 1975 organiseerde de VRT- televisie "Eurosong" om tijdens deze wedstrijd een liedje te kiezen voor deelname aan het "Eurovisiesongfestival". In november 1974 werd er al begonnen met die wedstrijd middels zeven halve finales en zeventig liedjes, waarvan Rita twee afleveringen moet overslaan omdat zij de tiende december 1974 van haar zoon Guy bevalt. "Daardoor heb ik twee uitzendingen gemist. Ik heb toen opnieuw ingepikt met 'Ben je vergeten dat ik van je hou' en 'Dance dance mama'. Ik had niet alleen televisie daardoor, maar die beide liedjes kregen nadien ook veel airplay. Dat waren ook liedjes die ik tijdens mijn optredens hoorde te zingen, het publiek wou dat zo." In de uiteindelijke finale eindigt Rita met Dance dance mama zesde en gaat de overwinning naar Ann Christy met Gelukkig zijn. Ann trekt de tweeëntwintigste maart 1975 naar Stockholm in Zweden om daar tijdens de twintigste editie van het "Eurovisiesongfestival" op de vijftiende plaats te eindigen. Winnaar wordt Nederland met Ding-a-dong, gezongen door de groep Teach-In.

Einde samenwerking met Nico Gomez

In 1973 is er nog op het Palette-label de single Ah! Ah! Ah!, een vertaling door Karel Van Herck van het nummer Ra-ta-ta van de groep Rotation. In de hitlijsten beweegt er echter niets. Het Palette-verhaal blijkt aan de laatste alinea toe te zijn. "Die samenwerking met Nico Gomez", aldus Rita, "liep een aantal jaren goed. Het enige dat me soms stoorde, was dat hij vond dat ik dus te vaak aan festivals en liedjeswedstrijden deelnam. Hij ging dan ook nooit met mij mee om me daar te steunen. Terwijl al die andere artiesten iemand van hun platenfirma om zich heen hadden, stond ik daar meestal alleen en op den duur stak me dat tegen. Dat was niet leuk meer en toen besloot ik om Palette vaarwel te zeggen en over te stappen naar een andere platenfirma. Ik had intussen al contact met Fons Van Dam, die voor Decca werkte, en dat bracht alles in een stroomversnelling."

Liedje voor Luxemburg

Met veel zin om opnieuw te scoren, neemt Rita in 1973 deel aan "Liedje voor Luxemburg", een eenmalig tv-programma met de bedoeling om uit vijf kandidaten en een rist liedjes de geschikte deelnemer te kiezen voor het "Eurovisiesongfestival". Deelnemers naast Rita Deneve zijn: Ann Christy, Liliane Dorekens, Kalinka en Nicole en Hugo. Wij kennen het verhaal: Nicole en Hugo winnen met Baby baby, maar stranden in Luxemburg tijdens de achttiende editie finaal op de zeventiende, de laatste plaats. Anne-Marie David wint die avond voor Luxemburg met Tu te reconnaîtras. Rita wordt tijdens de finale van "Liedje voor Luxemburg" eervol tweede met Vrede voor iedereen, geschreven door David Best en Santiago Vasco, die wij ook kennen als schrijver van het nummer Gloria van Jacques Raymond.

Jacques Brel

Rita is in de wolken wanneer zij dat jaar door het "Casino" van Blankenberge gevraagd wordt het voorprogramma te zingen van de première van de film "Franz", de eerste film van Jacques Brel. Brel schreef niet alleen het scenario, maar nam ook de regie in handen en acteert aan de zijde van de Franse zangeres Barbara. Na Rita's optreden duikt Brel zelf in haar kleedkamer op en is vol lof, wat hij op zijn Brels uitdrukt als: "Madame, tu chantes avec tripes".

Ereburger

Op 22 januari 1972 wordt Rita in haar geboortedorp Liedekerke tot ereburger verheven.

Tele Top Tien

In 1971 is er op het Palette-label de single Het vuur van de liefde, origineel een song van Drafi Deutscher en Günter Loose Das Feuer der Liebe, waarmee Rita de elfde december van dat jaar op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien staat. In 1971 is de VRT gestart met "Tele Top Tien", waarin nogal wat Vlaamse artiesten aan de bak komen. Dat programma is voor vele zangers en zangeressen op dat moment een geschenk uit de hemel: Johnny White, Joe Harris, Marc Dex, Truus, Samantha en natuurlijk Rita Deneve. Met het succes van De allereerste keer en dankzij die extra tv-optredens is het niet te verwonderen dat de optredens binnenstromen.

De allereerste keer

Maar Rita moet haar visitekaartje nog afleveren en dat wordt in 1971 De allereerste keer. Het nummer werd geschreven door het Italiaanse vierspan Saro Leva, Sergio Bardotti, Michele Scommegna en Gianfranco Reverberi en in 1967 ingeblikt als Giramondo (Wereldreiziger) door de in Bari geboren Italiaanse zanger Nicola di Bari. Een jaar voor Rita het opneemt, wordt het in Duitsland vertaald door Ricky Shayne als Das hat die Welt noch nicht geseh'n. De Nederlandse tekst wordt speciaal voor Rita geschreven door Peter Loland. "Ik hoorde dat liedje tijdens een luistersessie bij Palette en ik vond dat tof om op een langspeler te zetten. Ik had in de verste verte niet de intentie om dat op single uit te brengen. Op een elpee zou dat prima staan als afwisseling met de rest. Uiteindelijk heeft die opname van dat liedje veel zweet en tranen gekost. Iedere keer dat ik dat inzong, vond Nico dat het niet door de beugel kon. Hij probeerde het voor te doen, maar telkens als ik het nazong wat hij bedoelde, leek het volgens hem nergens naar. Nico ging dwarsliggen en weigerde het nummer op die elpee te zetten. Technicus Roger van 'Studio Madeleine' in Brussel waar we opnamen, bleef echter aandringen bij Nico en uiteindelijk is het dan toch op die elpee beland", dixit Rita. Het album met daarop onder meer De allereerste keer heet "Rita Deneve … zingt voor jou" en verschijnt in 1971 op het Polydor-label. Naast enkele bekende songs horen we ook Zonder jou, Er is iemand en Vroeg of laat. Aan de telefoon, vele jaren later, vertelt Rita ons dat Nico mee aan de tekst heeft gekribbeld, maar dat hij zijn naam niet onder het liedje wilde zetten. Pech voor hem, zo zal later blijken.

Maar met Vlaamse meisjes

In 1970 scoort Rita met Maar met Vlaamse meisjes, waarmee zij in het najaar tot bovenaan de Vlaamse Top Tien klimt. Het is een vertaling van Die Maschen der Mädchen van de Duitse schlagerzanger Chris Roberts en zal in 2012 worden gecoverd door onze Vlaamse schlagerkoningin Laura Lynn.

De Gouden Sirene

In 1970 neemt Rita Deneve met succes deel aan "De Gouden Sirene", een evenement door het "Casino van Middelkerke" bedacht en daar georganiseerd van 1969 tot en met 1976. Met dit evenement willen de organisatoren het Belgische lied een hart onder de riem steken met klemtoon op en aandacht voor de auteurs van de liedjes én hun vertolkers. In 1970 wint Rita met Dromen zijn nog vrij, geschreven door Phil Van Cauwenbergh en Paul Quintens. "Dat was meer een festival waar de liedjes centraal stonden, wij als uitvoerders niet zo. Componisten gingen op zoek naar artiesten die hun liedjes het best naar voren konden brengen. Phil en Paul waren toen hét gouden duo bij uitstek in Vlaanderen en 'Dromen zijn nog vrij' trok veel aandacht naar zich toe, en voor mij was die belangstelling natuurlijk ook meegenomen."

LP "Rita Deneve"

In 1969 brengt Rita op het Palette-label de elpee "Rita Deneve" uit, waarop haar grootste hits zijn terug te horen samen met Dans de hele nacht en ook het nummer waarmee zij in de maand februari van 1970 op drie staat in de Vlaamse Top Tien, Aan 't Meer van Lugano, een vertaling van Que viva el amor van Palito Ortega. Op de B-kant klinkt Hoor de fanfare, geschreven door Leo Caerts samen met Nelly Byl. Met deze single wordt er in de Vlaamse Top Tien niet gescoord.

Singing Europe '69

Méér dan acht jaar na mekaar zal Rita haar platen dus samen met Nico Gomez inblikken, die een speciale voorliefde voor latinoritmen heeft. Hij is niet zo pro festivals, waar Rita haar kunsten maar al te graag etaleert, wat haar er niet van weerhoudt er met veel animo aan deel te nemen. In 1969 staat zij op de planken tijdens "Singing Europe '69" in het "Kurhaus" van Scheveningen. Dat was een idee van Lou Van Rees waar naar het voorbeeld van de "Europese Zangvoordracht in Knokke" een soortgelijk festival wordt georganiseerd, uitgezonden op de Nederlandse televisie. Hierover komen we van Rita het volgende te weten: "Lou wou, nadat hij met ruzie de 'Knokke Beker' achter zich had gelaten, een eigen festival op het getouw zetten. Ik ben daarnaartoe gegaan samen met Joe Harris en The Wallace Collection. Onze ploegleider was toen Louis Van Rijmenant. Er ontstond op het einde een zware discussie wat de winnaars betreft. Op televisie werd de Spaanse ploeg als overwinnaar uitgeroepen, maar nadien werd achter de schermen de prijzenpot samengevoegd en mochten wij, die in eerste instantie hadden moeten winnen, meedelen in de winst. Voor de media werd het spel gespeeld dat de Spaanse ploeg had gewonnen, maar insiders wisten wel beter, want dat liep toen niet van een leien dakje." Misschien dat daarom na die ene editie dit initiatief werd opgedoekt. Die Spaanse ploeg bestond uit Conchita Bautista, Cristina en Los Mismos. Tijdens dat festival traden ook Katja Ebstein en Maxine Nightingale op.

Nico Gomez

Al de liedjes die Rita voor Palette Records opneemt, gebeuren onder het toeziend oog van producer Roland Kluger én Nico Gomez, die haar met zijn band begeleidt. Nico Gomez is de papa van Raymond van het Groenewoud . "Nico werkte al een tijdje voor Palette en toen moest er voor mij naar een producer gezocht worden. Bob Boon had 'Die eerste kus' geproduceerd, maar vond nadien de tijd niet meer om mij bij te staan. Roland was bij Palette zo'n beetje mijn rechterhand en die stelde Nico aan mij voor. Vanaf die dag tot en met de laatste plaat die ik op het Palette-label heb uitgebracht, is een productie geweest van Gomez."

Olé Oké

In 1969 is er op het Palette-label Jouw naam, geschreven door Peter Loland en Herman Bruggen, en in 1969 Dans de hele nacht, gebaseerd op de Duitse hit Zucker im Kaffee van Erik Silvester. Erik zong dit liedje als Duitse bijdrage aan het "Internationale Liedjesfestival van Rio de Janeiro". Op de B-kant staat het door Rita knap gezongen Er is iemand, een cover van Turn around, look at me, geschreven door Jerry Capehart en in 1961 op single gezet door niemand minder Glen Campbell. De Nederlandse tekst is van David Best, met wie Rita nadien nog nauw zal samenwerken. Onder meer voor haar volgende single. Dat wordt Olé-okay van de Zweedse Siw Malmkvist, vertaald door Nelly Byl als Olé oké, een soort Eviva España avant la lettre, uitgebracht op het Palette-label en dat Rita koste wat het kost wil opnemen. Origineel is dit liedje van Jack Arel en André Salvet, door Arlette Zola op plaat gezet als Je n'oublie jamais. Rita's geluk kan niet op wanneer zij verneemt dat zij de vijfde juli 1969 met dat nummer op de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien staat. De zestiende augustus is de single goed voor een zeventiende plaats in de Top Dertig. Op de ommekant staat Op een zondag, een vertaling van A la Riviera, origineel van de hand van Gaston Bogaert en Jo Van Wetter.

Blijf toch bij mij

In 1968 neemt Rita een vertaling op van Stand by your man van Tammy Wynette, Blijf toch bij mij op tekst van Nelly Byl en van Aleda. In het najaar van 1968 had Tammy daarmee in Amerika op het Epic-label een vette hit gescoord, haar grootste in de poplijsten.

Canzonissima

In 1967 zoekt uitgever en producer Jean Kluger contact met haar en bezorgt haar een contract bij hun Palette-label, eigendom van de muziekuitgevers Jean en Roland Kluger, in 1958 opgericht door hun vader Jacques. Rita brengt op dat label onder meer een liedje uit, geschreven door Jacques Raymond op muziek van Gerd Franck, Die eerste kus. Zij bracht dat tijdens haar eerste deelname aan "Canzonissima", de in die tijd wereldberoemde tv-show in Vlaanderen, waarmee de VRT probeerde een geschikt lied voor het "Eurovisiesongfestival" te vinden. In 1967 neemt Rita deel samen met Kalinka, Marva, Anneke Soetaert, Chris Wijnen, Hugo Dellas, Jimmy Frey, Louis Neefs, Ronny Temmer en Johnny White. In het totaal staan er negen voorronden op het getouw. Na een spannende finale ziet de top drie er als volgt uit: op drie Ronny Temmer met De ranke roos, op twee Ann Soetaert met Verlangen en op één Louis Neefs met Ik heb zorgen. Rita eindigt op een gedeelde vierde plaats samen met Kalinka, die Een strand vol eenzaamheid zingt. Rita zingt dus onder meer Die eerste kus. "Wij waren druk op zoek naar geschikte liedjes voor mij. Gerd Franck liet me dat liedje horen. Hij vond dat geen geschikte song voor Jacques Raymond, die toen ook in die preselectie zat. Ik ben bij hem thuis gegaan en ik heb dat toen een aantal keren gezongen, en inderdaad, dat lag mij wel. Ik heb dan met Jacques nog wat aan die tekst liggen sleutelen omdat me een aantal woorden niet zo goed lagen om te zingen. Jean Kluger vond het prima zodat we het dan maar op single hebben uitgebracht met op de B-kant 'Er is toch altijd ergens iemand', geschreven door Phil Van Cauwenbergh en Paul Quintens", aldus Rita.

Een kindje van de VRT

Bij de VRT ligt Rita in die tijd in de bovenste schuif. "Ja, en niet alleen in Brussel, maar ook bij de regionale zenders, bij Radio 2. Zij draaiden niet alleen vaak mijn platen, maar vroegen me ook vaak voor liveprogramma's of als er ergens door hen een concert op het getouw werd gezet. Ik heb een jaar of vier bijvoorbeeld meegewerkt aan het succesvolle programma 'De tijd van toen'. Ik was daar om de veertien dagen te gast. Ik was inderdaad misschien een kindje van de VRT", zegt Rita enigszins geamuseerd.

Europabeker voor Zangvoordracht

Geen goede herinneringen houdt Rita over aan haar deelname aan de "Europabeker voor Zangvoordracht", een organisatie van het "Casino van Knokke", een zangwedstrijd op Europees niveau. Daarmee wordt in het Expo-jaar 1958 begonnen. In 1980 wordt de titel veranderd in "Knokke Cup". Rita zit in 1966 in de Belgische ploeg samen met Alain, Ariane, Marino Falco en Jean Vallée. De ploeg staat dan onder de leiding van Jacky June, een in Brussel geboren jazzmuzikant die, volgens Rita, de ploeg erg vaak aan haar lot overliet. De enige waar Jacky zich over ontfermt, is de in die tijd succesvolle Waalse zangeres Ariane, die samen met haar groep Les 10 - 20 een aantal succesjes scoort en kind aan huis is in de Brusselse club "Les Cousins". Marijn Devalck, alias Marino Falco, laat zich tijdens die wedstrijd extra coachen door Jef Burm omdat die voor hem het liedje Harlekijn heeft geschreven, waarmee hij aan de wedstrijd deelneemt. "Dat was wat je kan noemen een echte miserie. We hadden als ploegleider Jacky June, een Brusselse jazzmuzikant die geen woord Nederlands sprak of verstond en op de een of andere manier ploegleider was geworden. Hij was voortdurend op stap met zijn oogappel Ariane van de groep Les Dix Vingt. Van ons trok hij zich niets aan. Marino vond steun bij Jef Burm en ik zat daar zo'n beetje alleen tussen die bende. Ik vermoed dat ik toen You're my world heb gezongen en het liedje Oh, grote totem." Dat hele gebeuren laat bij Rita zo'n wrange nasmaak na dat zij zich van die deelname zo goed als niets meer herinnert. Wel nog dat de Belgische ploeg derde eindigde, dat Jean Vallée de persprijs kreeg en dat Nederland eerste eindigde met in hun team Greetje Kauffeld, Liesbeth List, Conny van Bergen, Suzie en Jan Arntz.

Ontdek de ster

Rita besluit, gestimuleerd door haar kersverse echtgenoot, haar kans te wagen tijdens de in die tijd populaire tv-wedstrijd "Ontdek de Ster". Rita schrijft zich in onder haar eigen naam Rita Deneve. De wedstrijd heeft plaats van de tweede tot en met de zevende november 1965 in de "Koningin Elisabethzaal" in Antwerpen. Er worden diverse prijzen uitgereikt, verdeeld over zes categorieën, gaande van muzikale groepen, chanson en cabaret, tot en met schlagerjongens en schlagermeisjes. Bij de heren wint Eddy Smets met Adios amigo en bij de dames Rita Deneve met You're my world, op dat moment in de Britse charts een grote hit voor Cilla Black. "In de jury zetelden toen onder anderen Herman Verhelst, Freddy Sunder en Jo Leemans. Ik had mijn hart verpand aan dat liedje van Cilla Black. Ik moet wel zeggen dat ik in die periode veel steun kreeg van Bob Boon, die me hielp dat liedje goed onder de knie te krijgen. Elke noot moest juist gezongen worden, de frasering moest kloppen enzovoort. Dat liedje zingen was geen makkelijke opgave, zeker niet als je geen echt geschoolde stem hebt. Pas nadien ben ik zangles gaan volgen, maar ik moest opletten dat ik mijn stem niet forceerde. Het jammere was wel dat ik door de aanbiedingen nadien de Bob Boon Singers achter mij moest laten, maar daar had Bob alle begrip voor. Ik zong namelijk vaak solo bij de groep en als ik er niet was, nam Mieke Roskams mijn partij over. Maar ik vond het niet fair naar haar toe dat ze alleen mocht soleren als ik er niet was, en dan heb ik de knoop maar doorgehakt en ben weggegaan. Mieke is trouwens iets later met Bob gehuwd."

Gehuwd

Haar relatie met haar zangpedagoog Sylvain Frans was almaar intenser geworden en werd een schouderklop een zoen en nog iets later verliefd, verloofd en getrouwd. Rita en Sylvain huwen in de maand juni 1965.

Gestopt met zingen

Toch vlot de solocarrière van Rita niet zo. Haar moeder krijgt gelijk. Die showbizz is een wereld apart. Op zekere dag krijgt zij onder anderen iemand van een platenfirma over de vloer die erop staat dat zij de hits van de Britse tienerster Helen Shapiro in het Frans zingt waarmee zij Frankrijk willen gaan veroveren op voorwaarde dat zij met die meneer het bed induikt, waarvoor zij vriendelijk bedankt. "Die man wilde even de lakens met me delen. Dat was bij ons thuis dat hij dat vroeg. Ik heb die man meteen de deur gewezen. In dezen laat ik bewust zijn naam achterwege. Voor mij deed dit voorval de deur dicht en ik heb toen beslist te stoppen met zingen. Dat was geen wereld voor mij. Ik heb toen twee jaar lang geen noot meer gezongen."

Bob Boon Singers

Rita zingt graag en zoekt het gezelschap op van het koor van BRT-producer Bob Boon, bekend in die tijd als de Bob Boon Singers. Hier leert zij een aardig mondje zingen en toon houden. Het solobloed kruipt echter waar het niet gaan kan en een jaar later stapt zij opnieuw in haar eentje het podium op.

Sylvain Frans

Noten lezen kon Rita wel een beetje, geleerd van de proost van de Chiroafdeling in Aalst waar zij ook geleerd had op de banjo te tokkelen. Een partituur was haar dus niet vreemd, maar Rita wil méér. Na een optreden in Heist-op-den-Berg ontmoet zij musicus Sylvain Frans, op dat moment trompettist in het orkest van de Opera van Vlaanderen. "Frans woonde in Puurs en was muzikant. Wij geraakten aan de praat en ik vertelde hem dat ik eerder al wat notenleer had gevolgd. Ik kon dus behoorlijk vlot noten lezen. Sylvain gaf muziekles in diverse scholen. Om niet meer met de fiets naar de muziekles in Aalst te hoeven gaan, vroeg ik Sylvain of hij me thuis geen les kon geven, dan spaarde ik die verplaatsing uit. Dan hoefde mijn vader me in de winter ook niet meer met de auto te brengen. En hoe gaat dat? Van het een is het ander gekomen. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, eerder een wederzijdse sympathie voor elkaar. Wij zaten in de keuken, mijn ouders in de living. Frans leerde me veel, onder meer de maat slaan, vlot noten lezen en we praatten uiteraard veel over muziek. En stilaan werden we verliefd."

Rita Dee

Als artiestennaam kiest Deneve een tijdje later voor Rita Dee. Onder die naam neemt La Dee in 1965 op het label Will Records (Will 566) samen met het orkest van Harry Frékin één plaatje op, Il viendra (le garçon que j'attends) met op de B-kant het twistende Ne crois pas qu'avec moi. In de hitlijsten zal van dat plaatje nadien geen spoor terug te vinden zijn. Zij leert iets later Robert Bylois kennen, op dat moment manager van onder meer Salvatore Adamo, die haar een contract aanbiedt via zijn theaterbureau "Benelux", waardoor zij samen met het orkest van Marcel Sterckx in heel veel achterafzaaltjes belandt in een show gepresenteerd door Louis Baret. "Via Bylois konden we regelmatig optreden in de loop van de week in kleine zalen. Louis praatte alles aan mekaar. Ik mocht toen twee liedjes zingen en verdiende 250 frank per optreden. Mijn repertoire bestond toen uit een liedje of vier van Conny Froboess en daarmee was de vocale kous af."

Radio Luxemburg

Vanaf haar negende is Rita al stiekem fan van Jo Leemans, die zij vaak op televisie ziet optreden samen met het orkest van Francis Bay . Rita luistert in die tijd in haar eentje graag en vaak naar Radio Luxemburg. Daar hoort zij dat die zender in 1961 een zangwedstrijd op het getouw zet in samenwerking met het automerk Volkswagen, de grote sponsor. Rita vernam dat via de radio en heeft zich toen stiekem ingeschreven. Ze was net zeventien. Rita schrijft zich dus in, maar zonder de steun van haar moeder, die zangeres maar een ordinair beroep vindt. Dat was in die tijd iets voor in het circus, voor mensen die van geen hout pijlen wisten te maken. Papa Deneve biedt minder tegenstand. "Ik ging als zestienjarige voor die wedstrijd naar Aalst om daar deel te nemen aan de preselecties. In die tijd werd de Duitse zangeres Conny Froboess graag gehoord in ons land samen met Peter Kraus en Connie Francis. Ik zong van Conny toen 'Ein Mädchen mit 16'." Even aanvullen dat Conny in 1959 dat liedje zong in de film "Ja, ein Mädchen mit sechzehn". Conny Froboess scoorde in die tijd in ons land met liedjes als Kleine Lucienne en Zwei kleine Italiener. Uit dat repertoire kiest Rita dus het nummer Ein Mädchen mit sechzehn en stoot daarmee door tot in de finale, waar zij als tweede eindigt. "Voor mij was heel dat gedoe als zestienjarige een heel spannende onderneming. Niet dat daar de dag nadien een vervolg aan werd gebreid, want het was toch even wachten vooraleer ik de juiste mensen ontmoette en ook de stap durfde te wagen richting zangcarrière", aldus Rita.

Geen muzikale genen

Het vreemde is dat ten huize van de familie Deneve niemand door de muziekmicrobe is gebeten. "Ik weet bij God niet hoe ik ertoe gekomen ben me zo te focussen op muziek. Thuis werd er niet speciaal naar muziek geluisterd. Daar werd ook nooit echt over gepraat. Niemand in de familie, want ik heb het achteraf nog aan mijn ouders gevraagd, had wat met muziek, theater of wat dan ook ooit in zijn of haar leven te maken gehad."

Middelbare studies

Voor haar middelbare studies trekt Rita samen met haar zus Sonja naar het Sint-Angela Instituut in de Statiestraat en volgt daar de eerste drie jaar de economische afdeling. "Dat was zo in die tijd. Of je volgde de Latijnse afdeling of je zocht de handelsrichting op, de economische afdeling dus. Na die drie jaar lagere middelbare ben ik overgestapt naar Brussel, waar ik de wetenschappelijke B heb gevolgd. Maar dat was geen makkie. Dat was moeilijk om vol te houden, want ik had toen al meer zin om te zingen dan om te studeren", herinnert Rita zich nog levendig.

Rita wordt geboren

Rita was zes maanden jong toen de Tweede Wereldoorlog eindigde. Zij werd de zesde december 1944 in Liedekerke geboren, in het plaatselijke dialect ook wel Likert genoemd en gelegen in de provincie Vlaams-Brabant. Zij heeft twee zussen: Sonja, die twee jaar jonger is dan zij, en Leona, die tien jaar jonger is dan Rita. Tot haar dertiende loopt Rita school in Liedekerke.