Rita Deneve

Rita Deneve

Wie herinnert zich nog dat Rita Deneve ooit opdook in een aflevering van de VRT-reeks "Postbus X", een spin-off van "Merlina", een reeks die te zien was van 1988 tot 1994 in een regie van Gie Lavigne naar een scenario van Dick Durver, beter bekend als Jef Elbers? Rita vertolkte ook ooit een bijrol in het derde seizoen van "Slisse & Cesar", van 1996 tot 1999 door VTM uitgezonden. De kans is groter dat u haar meteen met die ene hit associeert, De allereerste keer. Over dit liedje en vooral over de aanloop naar dat succes dit verhaal, dat veel bonter kleurt dan wij aanvankelijk vermoedden.

Rita was zes maanden jong toen de Tweede Wereldoorlog eindigde. Zij werd de zesde december 1944 in Liedekerke geboren, in het plaatselijke dialect ook wel Likert genoemd en gelegen in de provincie Vlaams-Brabant. "Mijn vader was van opleiding elektricien-loodgieter, gespecialiseerd in centrale verwarming, en mama runde thuis een zaak in huishoudartikelen: van luchters over wafelijzers tot een set voor tandenborstels, kortom benodigdheden voor de keuken en de badkamer", aldus Rita. Zij heeft twee zussen: Sonja, die twee jaar jonger is dan zij, en Leona, die tien jaar jonger is dan Rita. "Ik heb altijd van mijn moeder gehoord dat mijn vader dolgraag een zoon gehad zou hebben. Dus hebben ze het na Sonja nog eens geprobeerd, maar dat nakomertje werd nog maar eens een meisje. Al voelde papa zich duidelijk in zijn sas met die vier vrouwen om hem heen." Tot haar dertiende loopt Rita school in Liedekerke. "Ik ben daar in Liedekerke naar de kleuterklas en de lagere school gegaan. En toen moest ik naar Ternat voor mijn middelbare studies. Maar ik mocht van mijn ouders niet alleen met de trein reizen. Ik moest wachten op Sonja, want die moest mee. Dus heb ik dan maar, in die tijd kon dat nog, ook nog het zevende studiejaar gevolgd."

Voor haar middelbare studies trekt Rita samen met haar zus Sonja naar het Sint-Angela Instituut in de Statiestraat en volgt daar de eerste drie jaar de economische afdeling. "Dat was zo in die tijd. Of je volgde de Latijnse afdeling of je zocht de handelsrichting op, de economische afdeling dus. Na die drie jaar lagere middelbare ben ik overgestapt naar Brussel, waar ik de wetenschappelijke B heb gevolgd. Maar dat was geen makkie. Dat was moeilijk om vol te houden, want ik had toen al meer zin om te zingen dan om te studeren", herinnert Rita zich nog levendig.

Het vreemde is dat ten huize van de familie Deneve niemand door de muziekmicrobe is gebeten. "Ik weet bij God niet hoe ik ertoe gekomen ben me zo te focussen op muziek. Thuis werd er niet speciaal naar muziek geluisterd. Daar werd ook nooit echt over gepraat. Niemand in de familie, want ik heb het achteraf nog aan mijn ouders gevraagd, had wat met muziek, theater of wat dan ook ooit in zijn of haar leven te maken gehad."

Vanaf haar negende is Rita al stiekem fan van Jo Leemans, die zij vaak op televisie ziet optreden samen met het orkest van Francis Bay . Rita luistert in die tijd in haar eentje graag en vaak naar Radio Luxemburg. Daar hoort zij dat die zender in 1961 een zangwedstrijd op het getouw zet in samenwerking met het automerk Volkswagen, de grote sponsor. "Ik vernam dat via de radio en heb me toen stiekem ingeschreven. Ik was net zeventien. Nu, ik had al veel vroeger zin gekregen om te zingen. Ik keek graag naar de BRT-programma's op televisie. Ik was een grote fan van het orkest van Francis Bay en hun zangeres Jo Leemans. Ik moet toen een jaar of negen zijn geweest. Ik weet nog goed dat ik tegen mijn moeder zei dat ik dat later ook wilde worden, maar ze deed net alsof ze het niet hoorde. Ze dacht eerder aan een folietje van mijnentwege dat wel zou overwaaien."

Rita schrijft zich dus in, maar zonder de steun van haar moeder, die zangeres maar een ordinair beroep vindt. Dat was in die tijd iets voor in het circus, voor mensen die van geen hout pijlen wisten te maken. Papa Deneve biedt minder tegenstand. "Ik ging als zestienjarige voor die wedstrijd naar Aalst om daar deel te nemen aan de preselecties. In die tijd werd de Duitse zangeres Conny Froboess graag gehoord in ons land samen met Peter Kraus en Connie Francis. Ik zong van Conny toen 'Ein Mädchen mit 16'." Even aanvullen dat Conny in 1959 dat liedje zong in de film "Ja, ein Mädchen mit sechzehn". Conny Froboess scoorde in die tijd in ons land met liedjes als Kleine Lucienne en Zwei kleine Italiener. Uit dat repertoire kiest Rita dus het nummer Ein Mädchen mit sechzehn en stoot daarmee door tot in de finale, waar zij als tweede eindigt. "Voor mij was heel dat gedoe als zestienjarige een heel spannende onderneming. Niet dat daar de dag nadien een vervolg aan werd gebreid, want het was toch even wachten vooraleer ik de juiste mensen ontmoette en ook de stap durfde te wagen richting zangcarrière", aldus Rita.

Als artiestennaam kiest Deneve een tijdje later voor Rita Dee. Onder die naam neemt La Dee in 1965 op het label Will Records (Will 566) samen met het orkest van Harry Frékin één plaatje op, Il viendra (le garçon que j'attends) met op de B-kant het twistende Ne crois pas qu'avec moi. In de hitlijsten zal van dat plaatje nadien geen spoor terug te vinden zijn. Zij leert iets later Robert Bylois kennen, op dat moment manager van onder meer Salvatore Adamo, die haar een contract aanbiedt via zijn theaterbureau "Benelux", waardoor zij samen met het orkest van Marcel Sterckx in heel veel achterafzaaltjes belandt in een show gepresenteerd door Louis Baret. "Via Bylois konden we regelmatig optreden in de loop van de week in kleine zalen. Louis praatte alles aan mekaar. Ik mocht toen twee liedjes zingen en verdiende 250 frank per optreden. Mijn repertoire bestond toen uit een liedje of vier van Conny Froboess en daarmee was de vocale kous af." Noten lezen kon Rita wel een beetje, geleerd van de proost van de Chiroafdeling in Aalst waar zij ook geleerd had op de banjo te tokkelen. Een partituur was haar dus niet vreemd, maar Rita wil méér. Na een optreden in Heist-op-den-Berg ontmoet zij musicus Sylvain Frans, op dat moment trompettist in het orkest van de Opera van Vlaanderen. "Frans woonde in Puurs en was muzikant. Wij geraakten aan de praat en ik vertelde hem dat ik eerder al wat notenleer had gevolgd. Ik kon dus behoorlijk vlot noten lezen. Sylvain gaf muziekles in diverse scholen. Om niet meer met de fiets naar de muziekles in Aalst te hoeven gaan, vroeg ik Sylvain of hij me thuis geen les kon geven, dan spaarde ik die verplaatsing uit. Dan hoefde mijn vader me in de winter ook niet meer met de auto te brengen. En hoe gaat dat? Van het een is het ander gekomen. Het was zeker geen liefde op het eerste gezicht, eerder een wederzijdse sympathie voor elkaar. Wij zaten in de keuken, mijn ouders in de living. Frans leerde me veel, onder meer de maat slaan, vlot noten lezen en we praatten uiteraard veel over muziek. En stilaan werden we verliefd."

Toch vlot de solocarrière van Rita niet zo. Haar moeder krijgt gelijk. Die showbizz is een wereld apart. Op zekere dag krijgt zij onder anderen iemand van een platenfirma over de vloer die erop staat dat zij de hits van de Britse tienerster Helen Shapiro in het Frans zingt waarmee zij Frankrijk willen gaan veroveren op voorwaarde dat zij met die meneer het bed induikt, waarvoor zij vriendelijk bedankt. "Die man wilde even de lakens met me delen. Dat was bij ons thuis dat hij dat vroeg. Ik heb die man meteen de deur gewezen. In dezen laat ik bewust zijn naam achterwege. Voor mij deed dit voorval de deur dicht en ik heb toen beslist te stoppen met zingen. Dat was geen wereld voor mij. Ik heb toen twee jaar lang geen noot meer gezongen."

Maar Rita zingt graag en zoekt het gezelschap op van het koor van BRT-producer Bob Boon, bekend in die tijd als de Bob Boon Singers. Hier leert zij een aardig mondje zingen en toon houden. Het solobloed kruipt echter waar het niet gaan kan en een jaar later stapt zij opnieuw in haar eentje het podium op. Intussen was haar relatie met haar zangpedagoog Sylvain Frans almaar intenser geworden en werd een schouderklop een zoen en nog iets later verliefd, verloofd en getrouwd. Rita en Sylvain huwen in de maand juni 1965, het jaar dat Rita besluit in de maand oktober, gestimuleerd door haar kersverse echtgenoot, haar kans te wagen tijdens de in die tijd populaire tv-wedstrijd "Ontdek de Ster".

Rita schrijft zich in onder haar eigen naam Rita Deneve. De wedstrijd heeft plaats van de tweede tot en met de zevende november 1965 in de "Koningin Elisabethzaal" in Antwerpen. Er worden diverse prijzen uitgereikt, verdeeld over zes categorieën, gaande van muzikale groepen, chanson en cabaret, tot en met schlagerjongens en schlagermeisjes. Bij de heren wint Eddy Smets met Adios amigo en bij de dames Rita Deneve met You're my world, op dat moment in de Britse charts een grote hit voor Cilla Black. "In de jury zetelden toen onder anderen Herman Verhelst, Freddy Sunder en Jo Leemans. Ik had mijn hart verpand aan dat liedje van Cilla Black. Ik moet wel zeggen dat ik in die periode veel steun kreeg van Bob Boon, die me hielp dat liedje goed onder de knie te krijgen. Elke noot moest juist gezongen worden, de frasering moest kloppen enzovoort. Dat liedje zingen was geen makkelijke opgave, zeker niet als je geen echt geschoolde stem hebt. Pas nadien ben ik zangles gaan volgen, maar ik moest opletten dat ik mijn stem niet forceerde. Het jammere was wel dat ik door de aanbiedingen nadien de Bob Boon Singers achter mij moest laten, maar daar had Bob alle begrip voor. Ik zong namelijk vaak solo bij de groep en als ik er niet was, nam Mieke Roskams mijn partij over. Maar ik vond het niet fair naar haar toe dat ze alleen mocht soleren als ik er niet was, en dan heb ik de knoop maar doorgehakt en ben weggegaan. Mieke is trouwens iets later met Bob gehuwd."

Geen goede herinneringen houdt Rita over aan haar deelname aan de "Europabeker voor Zangvoordracht", een organisatie van het "Casino van Knokke", een zangwedstrijd op Europees niveau. Daarmee wordt in het Expo-jaar 1958 begonnen. In 1980 wordt de titel veranderd in "Knokke Cup". Rita zit in 1966 in de Belgische ploeg samen met Alain, Ariane, Marino Falco en Jean Vallée. De ploeg staat dan onder de leiding van Jacky June, een in Brussel geboren jazzmuzikant die, volgens Rita, de ploeg erg vaak aan haar lot overliet. De enige waar Jacky zich over ontfermt, is de in die tijd succesvolle Waalse zangeres Ariane, die samen met haar groep Les 10 - 20 een aantal succesjes scoort en kind aan huis is in de Brusselse club "Les Cousins". Marijn Devalck, alias Marino Falco, laat zich tijdens die wedstrijd extra coachen door Jef Burm omdat die voor hem het liedje Harlekijn heeft geschreven, waarmee hij aan de wedstrijd deelneemt. "Dat was wat je kan noemen een echte miserie. We hadden als ploegleider Jacky June, een Brusselse jazzmuzikant die geen woord Nederlands sprak of verstond en op de een of andere manier ploegleider was geworden. Hij was voortdurend op stap met zijn oogappel Ariane van de groep Les Dix Vingt. Van ons trok hij zich niets aan. Marino vond steun bij Jef Burm en ik zat daar zo'n beetje alleen tussen die bende. Ik vermoed dat ik toen You're my world heb gezongen en het liedje Oh, grote totem." Dat hele gebeuren laat bij Rita zo'n wrange nasmaak na dat zij zich van die deelname zo goed als niets meer herinnert. Wel nog dat de Belgische ploeg derde eindigde, dat Jean Vallée de persprijs kreeg en dat Nederland eerste eindigde met in hun team Greetje Kauffeld, Liesbeth List, Conny van Bergen, Suzie en Jan Arntz.

Bij de VRT ligt Rita in die tijd in de bovenste schuif. "Ja, en niet alleen in Brussel, maar ook bij de regionale zenders, bij Radio 2. Zij draaiden niet alleen vaak mijn platen, maar vroegen me ook vaak voor liveprogramma's of als er ergens door hen een concert op het getouw werd gezet. Ik heb een jaar of vier bijvoorbeeld meegewerkt aan het succesvolle programma 'De tijd van toen'. Ik was daar om de veertien dagen te gast. Ik was inderdaad misschien een kindje van de VRT", zegt Rita enigszins geamuseerd.

In 1967 zoekt uitgever en producer Jean Kluger contact met haar en bezorgt haar een contract bij hun Palette-label, eigendom van de muziekuitgevers Jean en Roland Kluger, in 1958 opgericht door hun vader Jacques. Rita brengt op dat label onder meer een liedje uit, geschreven door Jacques Raymond op muziek van Gerd Franck, Die eerste kus. Zij bracht dat tijdens haar eerste deelname aan "Canzonissima", de in die tijd wereldberoemde tv-show in Vlaanderen, waarmee de VRT probeerde een geschikt lied voor het "Eurovisiesongfestival" te vinden. In 1967 neemt Rita deel samen met Kalinka, Marva, Anneke Soetaert, Chris Wijnen, Hugo Dellas, Jimmy Frey, Louis Neefs, Ronny Temmer en Johnny White. In het totaal staan er negen voorronden op het getouw. Na een spannende finale ziet de top drie er als volgt uit: op drie Ronny Temmer met De ranke roos, op twee Ann Soetaert met Verlangen en op één Louis Neefs met Ik heb zorgen. Rita eindigt op een gedeelde vierde plaats samen met Kalinka, die Een strand vol eenzaamheid zingt. Rita zingt dus onder meer Die eerste kus. "Wij waren druk op zoek naar geschikte liedjes voor mij. Gerd Franck liet me dat liedje horen. Hij vond dat geen geschikte song voor Jacques Raymond, die toen ook in die preselectie zat. Ik ben bij hem thuis gegaan en ik heb dat toen een aantal keren gezongen, en inderdaad, dat lag mij wel. Ik heb dan met Jacques nog wat aan die tekst liggen sleutelen omdat me een aantal woorden niet zo goed lagen om te zingen. Jean Kluger vond het prima zodat we het dan maar op single hebben uitgebracht met op de B-kant 'Er is toch altijd ergens iemand', geschreven door Phil Van Cauwenbergh en Paul Quintens", aldus Rita. Louis Neefs trekt na zijn overwinning in "Canzonissima" de achtste april 1967 naar Wenen om daar in de "Grosser Festsaal" in een presentatie van Erica Vaal de Belgische driekleur te verdedigen. Hij eindigt zevende. Winnares wordt de blootsvoetse Sandie Shaw met Puppet on a string.

Elke vrijdagnamiddag heeft in die tijd in de kantoren van Palette een luistersessie plaats waar nieuwe nummers worden beluisterd en onder hun artiesten verdeeld, want Kluger is in eerste instantie een muziekuitgeverij die hun nummers aan de man moeten brengen. "Zij hadden daar een speciale kamer, ik zie het nog voor me, met een vast tapijt op de vloer en een degelijke geluidsinstallatie. Dat was een kamer met als inloop een aantal trapjes waarop je kon gaan zitten en dan werden er een hele rist platen beluisterd die zij via hun uitgeverij uit het buitenland hadden ontvangen. Palette was namelijk ondergebracht in hun eigen muziekuitgeverij 'World Music'. Het bracht hun geld op als je binnen een bepaalde tijd een aantal van die liedjes die bij hen in de uitgeverij zaten, ook coverde. Wij werden als artiest dus uitgenodigd en dan stelden zij aan ons een aantal liedjes voor waarvan ze dachten dat die ons wel lagen en die ze dan lieten vertalen en door ons inblikken."

Op die manier werden er dus vaak buitenlandse songs vertaald. In 1968 neemt Rita een vertaling op van Stand by your man van Tammy Wynette, Blijf toch bij mij op tekst van Nelly Byl en van Aleda. In het najaar van 1968 had Tammy daarmee in Amerika op het Epic-label een vette hit gescoord, haar grootste in de poplijsten.

Een jaar later is er op het Palette-label Jouw naam, geschreven door Peter Loland en Herman Bruggen, en in 1969 Dans de hele nacht, gebaseerd op de Duitse hit Zucker im Kaffee van Erik Silvester. Erik zong dit liedje als Duitse bijdrage aan het "Internationale Liedjesfestival van Rio de Janeiro". Op de B-kant staat het door Rita knap gezongen Er is iemand, een cover van Turn around, look at me, geschreven door Jerry Capehart en in 1961 op single gezet door niemand minder Glen Campbell. De Nederlandse tekst is van David Best, met wie Rita nadien nog nauw zal samenwerken. Onder meer voor haar volgende single. Dat wordt Olé-okay van de Zweedse Siw Malmkvist, vertaald door Nelly Byl als Olé oké, een soort Eviva España avant la lettre, uitgebracht op het Palette-label en dat Rita koste wat het kost wil opnemen. Origineel is dit liedje van Jack Arel en André Salvet, door Arlette Zola op plaat gezet als Je n'oublie jamais. Rita's geluk kan niet op wanneer zij verneemt dat zij de vijfde juli 1969 met dat nummer op de eerste plaats in de Vlaamse Top Tien staat. De zestiende augustus is de single goed voor een zeventiende plaats in de Top Dertig. Op de ommekant staat Op een zondag, een vertaling van A la Riviera, origineel van de hand van Gaston Bogaert en Jo Van Wetter.

Al de liedjes die Rita voor Palette opneemt, gebeuren onder het toeziend oog van producer Roland Kluger én Nico Gomez, die haar met zijn band begeleidt. Nico Gomez is de papa van Raymond van het Groenewoud . "Nico werkte al een tijdje voor Palette en toen moest er voor mij naar een producer gezocht worden. Bob Boon had 'Die eerste kus' geproduceerd, maar vond nadien de tijd niet meer om mij bij te staan. Roland was bij Palette zo'n beetje mijn rechterhand en die stelde Nico aan mij voor. Vanaf die dag tot en met de laatste plaat die ik op het Palette-label heb uitgebracht, is een productie geweest van Gomez." Om Nico te duiden, even dit. Gomez was in de jaren vijftig en zestig in ons land en vooral in Latijns-Amerika bekend geworden met elpees met een overheersende mambo-, chachacha- en bossanovatouch. Hij trad op onder de naam Nico Gomez. Hij werkte daarnaast vaak als arrangeur voor Adamo, Will Tura, Ingeborg, Theo Mertens, Frédéric François en Rita Deneve. Hij stichtte samen met Gaston Bogaert de Belgisch-Cubaanse groep The Chakachas, die met Zuid-Amerikaanse muziek internationaal succes afdwongen. Denken we maar aan de hits Eso es el amor en Jungle fever. Tussendoor speelde Gomez in de BRT-orkesten van Francis Bay en Freddy Sunder. Later zal hij hier en daar aan enkele platen van zijn zoon meewerken, onder meer La Bamba, te horen op de soundtrack van "Brussels by night" van Marc Didden.

Méér dan acht jaar na mekaar zal Rita haar platen dus samen met Nico Gomez inblikken, die een speciale voorliefde voor latinoritmen heeft. Hij is niet zo pro festivals, waar Rita haar kunsten maar al te graag etaleert, wat haar er niet van weerhoudt er met veel animo aan deel te nemen. In 1969 staat zij op de planken tijdens "Singing Europe '69" in het "Kurhaus" van Scheveningen. Dat was een idee van Lou Van Rees waar naar het voorbeeld van de "Europese Zangvoordracht in Knokke" een soortgelijk festival wordt georganiseerd, uitgezonden op de Nederlandse televisie. Hierover komen we van Rita het volgende te weten: "Lou wou, nadat hij met ruzie de 'Knokke Beker' achter zich had gelaten, een eigen festival op het getouw zetten. Ik ben daarnaartoe gegaan samen met Joe Harris en The Wallace Collection. Onze ploegleider was toen Louis Van Rijmenant. Er ontstond op het einde een zware discussie wat de winnaars betreft. Op televisie werd de Spaanse ploeg als overwinnaar uitgeroepen, maar nadien werd achter de schermen de prijzenpot samengevoegd en mochten wij, die in eerste instantie hadden moeten winnen, meedelen in de winst. Voor de media werd het spel gespeeld dat de Spaanse ploeg had gewonnen, maar insiders wisten wel beter, want dat liep toen niet van een leien dakje." Misschien dat daarom na die ene editie dit initiatief werd opgedoekt. Die Spaanse ploeg bestond uit Conchita Bautista, Cristina en Los Mismos. Tijdens dat festival traden ook Katja Ebstein en Maxine Nightingale op.

In 1969 brengt Rita op het Palette-label de elpee "Rita Deneve" uit, waarop haar grootste hits zijn terug te horen samen met Dans de hele nacht en ook het nummer waarmee zij in de maand februari van 1970 op drie staat in de Vlaamse Top Tien, Aan 't Meer van Lugano, een vertaling van Que viva el amor van Palito Ortega. Op de B-kant klinkt Hoor de fanfare, geschreven door Leo Caerts samen met Nelly Byl. Met deze single wordt er in de Vlaamse Top Tien niet gescoord.

In 1970 neemt Rita Deneve met succes deel aan "De Gouden Sirene", een evenement door het "Casino van Middelkerke" bedacht en daar georganiseerd van 1969 tot en met 1976. Met dit evenement willen de organisatoren het Belgische lied een hart onder de riem steken met klemtoon op en aandacht voor de auteurs van de liedjes én hun vertolkers. In 1970 wint Rita met Dromen zijn nog vrij, geschreven door Phil Van Cauwenbergh en Paul Quintens. "Dat was meer een festival waar de liedjes centraal stonden, wij als uitvoerders niet zo. Componisten gingen op zoek naar artiesten die hun liedjes het best naar voren konden brengen. Phil en Paul waren toen hét gouden duo bij uitstek in Vlaanderen en 'Dromen zijn nog vrij' trok veel aandacht naar zich toe, en voor mij was die belangstelling natuurlijk ook meegenomen."

In 1970 scoort Rita met Maar met Vlaamse meisjes, waarmee zij in het najaar tot bovenaan de Vlaamse Top Tien klimt. Het is een vertaling van Die Maschen der Mädchen van de Duitse schlagerzanger Chris Roberts en zal in 2012 worden gecoverd door onze Vlaamse schlagerkoningin Laura Lynn.

Maar Rita moet haar visitekaartje nog afleveren en dat wordt in 1971 De allereerste keer. Het nummer werd geschreven door het Italiaanse vierspan Saro Leva, Sergio Bardotti, Michele Scommegna en Gianfranco Reverberi en in 1967 ingeblikt als Giramondo (Wereldreiziger) door de in Bari geboren Italiaanse zanger Nicola di Bari. Een jaar voor Rita het opneemt, wordt het in Duitsland vertaald door Ricky Shayne als Das hat die Welt noch nicht geseh'n. De Nederlandse tekst wordt speciaal voor Rita geschreven door Peter Loland. "Ik hoorde dat liedje tijdens een luistersessie bij Palette en ik vond dat tof om op een langspeler te zetten. Ik had in de verste verte niet de intentie om dat op single uit te brengen. Op een elpee zou dat prima staan als afwisseling met de rest. Uiteindelijk heeft die opname van dat liedje veel zweet en tranen gekost. Iedere keer dat ik dat inzong, vond Nico dat het niet door de beugel kon. Hij probeerde het voor te doen, maar telkens als ik het nazong wat hij bedoelde, leek het volgens hem nergens naar. Nico ging dwarsliggen en weigerde het nummer op die elpee te zetten. Technicus Roger van 'Studio Madeleine' in Brussel waar we opnamen, bleef echter aandringen bij Nico en uiteindelijk is het dan toch op die elpee beland", dixit Rita. Het album met daarop onder meer De allereerste keer heet "Rita Deneve … zingt voor jou" en verschijnt in 1971 op het Polydor-label. Naast enkele bekende songs horen we ook Zonder jou, Er is iemand en Vroeg of laat. Aan de telefoon, vele jaren later, vertelt Rita ons dat Nico mee aan de tekst heeft gekribbeld, maar dat hij zijn naam niet onder het liedje wilde zetten. Pech voor hem, zo zal later blijken.

Net voor het succes met De allereerste keer had Rita Deneve nog in de hitlijsten van zich laten horen met een origineel nummer van Peter Loland, Zonder jou. De achtste mei 1971 staat Rita met De allereerste keer op één in de Vlaamse Top Tien en zal daar twaalf weken blijven postvatten. De zesentwintigste juni zit er voor haar zelfs een vierde plaats in de Top Dertig in. In 1993 zal Helmut Lotti er een Engelse draai aan geven met zijn vertaling Unchained lock.

In 1971 is er op het Palette-label de single Het vuur van de liefde, origineel een song van Drafi Deutscher en Günter Loose Das Feuer der Liebe, waarmee Rita de elfde december van dat jaar op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien staat.

In 1971 is de VRT gestart met "Tele Top Tien", waarin nogal wat Vlaamse artiesten aan de bak komen. Dat programma is voor vele zangers en zangeressen op dat moment een geschenk uit de hemel: Johnny White, Joe Harris, Marc Dex, Truus, Samantha en natuurlijk Rita Deneve. Met het succes van De allereerste keer en dankzij die extra tv-optredens is het niet te verwonderen dat de optredens binnenstromen. Geen wonder dat na dit succesjaar Rita de tweeëntwintigste januari 1972 in haar geboortedorp Liedekerke tot ereburger wordt verheven. Zij is in de wolken wanneer zij dat jaar door het "Casino" van Blankenberge gevraagd wordt het voorprogramma te zingen van de première van de film "Franz", de eerste film van Jacques Brel. Brel schreef niet alleen het scenario, maar nam ook de regie in handen en acteert aan de zijde van de Franse zangeres Barbara. Na Rita's optreden duikt Brel zelf in haar kleedkamer op en is vol lof, wat hij op zijn Brels uitdrukt als: "Madame, tu chantes avec tripes".

Met veel zin om opnieuw te scoren, neemt Rita in 1973 deel aan "Liedje voor Luxemburg", een eenmalig tv-programma met de bedoeling om uit vijf kandidaten en een rist liedjes de geschikte deelnemer te kiezen voor het "Eurovisiesongfestival". Deelnemers naast Rita Deneve zijn: Ann Christy, Liliane Dorekens, Kalinka en Nicole en Hugo. Wij kennen het verhaal: Nicole en Hugo winnen met Baby baby, maar stranden in Luxemburg tijdens de achttiende editie finaal op de zeventiende, de laatste plaats. Anne-Marie David wint die avond voor Luxemburg met Tu te reconnaîtras. Rita wordt tijdens de finale van "Liedje voor Luxemburg" eervol tweede met Vrede voor iedereen, geschreven door David Best en Santiago Vasco, die wij ook kennen als schrijver van het nummer Gloria van Jacques Raymond. "Mag ik zeggen dat ik me niet van de indruk kan ontdoen dat ze absoluut Nicole en Hugo wilden sturen. Er zat tussen hen en mij slechts één punt verschil. Je kan als je goed naar de beelden kijkt, zien dat er met de punten was geknoeid. Thematisch lag dat nummer erg goed in die tijd. Cliff Richard nam dat jaar deel met 'Power to all our friends'. Tijdens de wedstrijd leek het dat ik als winnares uit de bus zou komen, het ging dus de goede kant uit, maar uiteindelijk heb ik de duimen moeten leggen, wat ik nog altijd heel jammer vind. Mijn niet-winnen heeft echter niet belet dat 'Vrede voor iedereen' nadien voor mij een klassieker is geworden die vooral rond kerst op de radio opduikt en in kerken wordt gezongen", dixit Rita.

In 1973 is er nog op het Palette-label de single Ah! Ah! Ah!, een vertaling door Karel Van Herck van het nummer Ra-ta-ta van de groep Rotation. In de hitlijsten beweegt er echter niets. Het Palette-verhaal blijkt aan de laatste alinea toe te zijn. "Die samenwerking met Nico Gomez", aldus Rita, "liep een aantal jaren goed. Het enige dat me soms stoorde, was dat hij vond dat ik dus te vaak aan festivals en liedjeswedstrijden deelnam. Hij ging dan ook nooit met mij mee om me daar te steunen. Terwijl al die andere artiesten iemand van hun platenfirma om zich heen hadden, stond ik daar meestal alleen en op den duur stak me dat tegen. Dat was niet leuk meer en toen besloot ik om Palette vaarwel te zeggen en over te stappen naar een andere platenfirma. Ik had intussen al contact met Fons Van Dam, die voor Decca werkte, en dat bracht alles in een stroomversnelling."

In 1973 vindt Rita dus onderdak bij het Decca-label, waar zij onder de vleugels van Fons terechtkomt. Die was toen onder meer bekend van zijn samenwerking met De Strangers. Op het Decca-label brengt Deneve in 1973 Vrede voor iedereen uit. De single stoot de zevende april 1973 door naar de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien. Op de B-kant horen we Ga met me mee, geschreven door Leo Rozenstraten en Louis Van Rijmenant.

Toch nog even dit. In 1972 had Rita haar versie van Veel bittere tranen opgenomen, een cover van dat nummer uit 1958, toen op plaat gezet door Annie De Reuver en Enny Denita, maar Rita's versie flopt compleet. Verzamelaars herkennen hierin de song I'm drowning my sorrows uit 1957 van Teresa Brewer.

Een kleine meevaller voor Deneve wordt de slow Zomerdromen, gekoppeld aan Wie danst vannacht met mij, in een productie van Al Van Dam. Zomerdromen is een vertaling van Union Silver van de groep Middle Of The Road. De eerste september 1973 noteren we Rita daarmee op de tiende plaats in de Vlaamse Top Tien.

Niet te vergeten is het dansante en lekker in het gehoor liggende Dance dance mama, geschreven door Mary Boduin, P. Montouris en J.G. Callebaut, dat onlosmakelijk met haar verbonden blijft en waarmee Rita de tweeëntwintigste maart 1975 op de zevende plaats in de Vlaamse Top Tien belandt. Aan die single is een apart verhaal verbonden, want in 1975 organiseerde de VRT- televisie "Eurosong" om tijdens deze wedstrijd een liedje te kiezen voor deelname aan het "Eurovisiesongfestival". In november 1974 werd er al begonnen met die wedstrijd middels zeven halve finales en zeventig liedjes, waarvan Rita twee afleveringen moet overslaan omdat zij de tiende december 1974 van haar zoon Guy bevalt. "Daardoor heb ik twee uitzendingen gemist. Ik heb toen opnieuw ingepikt met 'Ben je vergeten dat ik van je hou' en 'Dance dance mama'. Ik had niet alleen televisie daardoor, maar die beide liedjes kregen nadien ook veel airplay. Dat waren ook liedjes die ik tijdens mijn optredens hoorde te zingen, het publiek wou dat zo." In de uiteindelijke finale eindigt Rita met Dance dance mama zesde en gaat de overwinning naar Ann Christy met Gelukkig zijn. Ann trekt de tweeëntwintigste maart 1975 naar Stockholm in Zweden om daar tijdens de twintigste editie van het "Eurovisiesongfestival" op de vijftiende plaats te eindigen. Winnaar wordt Nederland met Ding-a-dong, gezongen door de groep Teach-In.

De zevenentwintigste december 1975 belandt Rita op de vijfde plaats van de Vlaamse Top Tien met Arrivederci Napoli, gekoppeld aan het al eerder genoemde Ben je vergeten, geschreven door J.G. Callebaut en Yan Nick, dat op het Decibel-label verschijnt, op de hoes trouwens aangekondigd als dé feestplaat van dat jaar. Qua werk zit het Rita echter helemaal mee. Zij krijgt een voorstel van de artistieke directeur van het "Casino van Knokke", Staf Knop, om in Parijs deel te nemen aan een auditie georganiseerd door de Franse impresario Bernard Hilda met het oog op enkele optredens in het Canadese Montreal. "Staf vroeg of mij dat interesseerde, maar dan moest ik in Parijs een auditie gaan doen. Ik zag dat niet zo zitten, maar hij drong aan omdat hij dat met mij wel zag zitten. Ik met knikkende knieën en in het gezelschap van Staf naar Parijs om die auditie bij te wonen. Wij arriveren daar in het restaurant 'Domino'. Ik zal het nooit vergeten, want ik ben er nadien nog een paar maal terug geweest. Ze organiseerden daar dîners spectacles. 's Namiddags had daar dus die auditie plaats. We ontmoetten daar onder anderen Line Renaud en Nicole Croisille, grote namen dus. Ik wou meteen opstappen, want als die voor een contract kwamen auditeren, dan kon ik beter mijn biezen pakken. Maar wat blijkt? Ondanks die concurrentie heb ik daar toch een aanbieding in de wacht gesleept." Rita krijgt in eerste instantie een contract voor één maand en trekt in de maand oktober 1975 naar het internationale hotel "Château Champlain Place du Canada" in Montreal samen met een rist artiesten en vijftien dansers. "Ik moet daar zo goed in de smaak zijn gevallen dat ik twee weken later de opmerking krijg: '_we gonna keep you till the end of the show'. In dat hotel werden dus diners georganiseerd en op het einde daarvan werden er koffie en zoetigheden geserveerd met daarop aansluitend een grootse show: vijftien balletdansers, goochelaars enzovoort, en als attractie, the head of the show, een zangeres. Ik zong dan door de band Engelse en Franse liedjes. Opgelet, dat mag je niet onderschatten, want dat had elke avond plaats, behalve op de zondag._" Rita blijft dus in Montreal tot de maand maart 1976. Haar zus is zo lief met haar vijfjarige dochter Tina (zoonlief blijft thuis) naar Montreal over te vliegen, want zonder haar kinderen houdt Rita het niet vol. Zij blijven tijdens de maand november drie weken bij Rita. Het afscheid valt zwaar en na vijf maanden keert Rita terug. Na anderhalve maand in Vlaanderen te hebben vertoefd, pakt zij tegen de zomer van 1976 opnieuw haar koffers en trekt op vraag van diezelfde impresario richting Caïro. Wanneer Rita nadien wordt aangeboden om voor zes maanden in Las Vegas te gaan optreden, twijfelt zij. Zij ziet het wél zitten als zij haar kinderen mag meenemen samen met haar man Sylvain. Maar daar wringt het schoentje, want Sylvain wil zijn werk bij het orkest van de Opera niet opgeven en ook haar ouders zien het niet zitten. Dus gaat die deal niet door.

In 1977 is er op het Monopole-label de single Ciao, adieu, auf Wiedersehen met op de B-kant L'important c'est d'aimer, de tiende december goed voor een zesde plaats in de Vlaamse Top Tien. Nadien sluit zij een deal met de Antwerpse platenfirma Panky en neemt voor hen enkele liedjes in het Engels op, covers van bekende songs zoals The French Song, I know en Norman. De hitlijsten laten het in dezen afweten.

Rita Deneve richt nadien, de echte hits blijven toch uit en zij wil meer bij haar gezin zijn, haar Vlaamse pijlen op de wereld van het cabaret en gaat samen met Jef Burm en Anton Peters de baan op. De Belgische kust wordt hun belangrijkste werkgebied. Tot een heel eind in de jaren tachtig houdt zij dit vol én met graagte. Met evenveel zin treedt Rita op in menige musical, want aan dat genre heeft zij al jaren eerder haar hart verpand. De Koninklijke Vlaamse Opera van Antwerpen zet in de jaren tachtig de musical "Oliver" op haar affiche, een succesvolle musical van Lionel Bart naar de gelijknamige roman van Charles Dickens. Nadien zien wij Rita in Tilburg opduiken in de musicalproducties "Bye Bye Birdie" van Charles Strouse en "Mame" van Jerry Herman, en siert zij de cast van de Belgische productie "Foxtrot".

Op vraag van Anton Peters en de directie van het Hoger Instituut voor Dramatische Kunst te Antwerpen gaat Rita daar lesgeven en de studenten begeleiden als stemcoach, hun aanleren hoe zij op een juiste manier hun stem optimaal kunnen gebruiken. "Opvallend hé, maar Anton loopt als een soort rode draad door mijn carrière heen. Mijn eerste reactie op zijn vraag was er een van ongeloof, ik zag niet meteen welk steentje ik kon bijdragen. Er werd van mij verwacht dat ik al die ervaringen die ik in mijn carrière had opgedaan met de studenten deelde, meer niet. De directie stelde het ook op prijs dat ik een beetje als stemcoach optrad, dat ik probeerde de stemmen van die mensen die daar les volgden natuurlijker te laten klinken. Je hoorde dat als die studenten solo moesten zingen, ze dat op een onnatuurlijke, geforceerde manier deden. Het spontane was eruit." Rita zal die job zo'n veertien jaar blijven uitoefenen.

In 1990 brengt Rita, na een lange stilte, nog eens een single uit en dat wordt Vakantie, geschreven door Angelo Crisci en Danny Breban. Zij maakt ook deel uit van het panel van het VRT-programma "Maximix". In 1993 wordt zij gevraagd om te zetelen in de jury van "Eurosong". Dat is het jaar dat Barbara Dex won met Iemand als jij. Barbara eindigt daarmee de vijftiende mei in het Ierse Millstreet laatste op een deelnemersveld van vijfentwintig kandidaten. Ierland speelt een thuiswedstrijd en gaat met de overwinning aan de haal dankzij Niamh Kavanagh en In your eyes.

De zesentwintigste november 1993 is een zwarte bladzijde in het dagboek van Rita. Die dag overlijdt haar vader. "Ik zag het niet meer zitten. Die dag heb ik tegen mezelf gezegd dat het definitief gedaan was met zingen: ik zing nooit meer. Ik had zo'n pijn dat ik geen noot meer uit mijn keel kon krijgen. Alles zat dicht. Ik had een enorme band met mijn vader. Hij was mijn grootste steun, maar tegelijkertijd ook mijn grootste criticus. Mijn moeder daarentegen vond wat ik deed geen degelijke stiel. Die huilde iedere keer als ik naar een of ander optreden vertrok. Toen mijn vader stierf, leek het alsof ik mijn rechterarm had verloren, alsof ik een deel van mijn hart kwijt was. Noch mijn man, noch mijn kinderen, hoe goed ze ook hun best deden, konden me daarin troosten of dat verlies compenseren. Mijn vader was ook de eerste die ik binnen familieverband verloor, dat hakte er extra op in." Rita belandt in een depressie. Zij vindt geen enkele manier om het verdriet van zich af te schudden. Jaren later zal zij de achtentwintigste september 2011 ook haar moeder verliezen.

Op de vraag wat het zingen voor haar dan al die jaren voordien betekende, antwoordt Rita: "Zingen was mijn leven. Toen ik niet meer zong, leek het alsof ik inderdaad een tijd niet meer leefde. Ik kwam het huis niet meer uit. Ik ging nergens meer naartoe. Ik nam ook geen telefoon meer aan, ging op geen enkele uitnodiging nog in. Het was zelfs zo erg dat ik niet meer naar de radio luisterde. Naar de kapper ging ik ook niet meer, die kwam af en toe aan huis om mijn haar wat bij te knippen. Ik las wel veel boeken en zorgde voor mijn moeder. Het zijn mijn beide kinderen die me uit die put hebben gehaald. Voor hen ging het te ver."

Intussen had Rita, en dat heeft haar ook voor een groot deel over haar verdriet heen geholpen, het bezoek gekregen van de gepensioneerde kolonel Huybens van de 15de Wing van de Belgische Luchtmacht. Die had samen met enkele collega's te horen gekregen dat Rita in een dipje zat. Rita kende hen goed en had oren naar hen. De kolonel had intussen in Steenokkerzeel, waar de 15de Wing Luchttransport gevestigd is, een soort informatiecentrum opgericht waar het publiek terechtkan om meer aan de weet te komen over het luchttransport, het soort vracht en passagiers die zij naar alle hoeken van de wereld overvliegen, daarbij gebruikmakend van hun Lockheeds, hun Herculestoestellen en types zoals de Airbus A330, de Dassault Falcon 900 enzovoort. Hier kan Rita zich herpakken en gaat daar aan het werk als pr-dame, een job op vrijwillige basis, waarvan zij nadien met volle teugen zal blijven genieten. "Ik hielp hen in het begin onder meer met het inblikken van interviews voor televisie. Na een jaar of zo vroegen ze me of ik niet wat intenser met hen kon samenwerken en dan heb ik met veel plezier ook ja gezegd." Dochter Tina zal daarover jaren later aan ons vertellen: "Daar verzorgde mijn moeder de public relations. In die wereld voelde mama zich als een vogel in de lucht. Ook in het leger werd zij bejubeld en bekroond. In 2000 kreeg ze de titel van erekorporaal."

In 1996 vindt platenfirma BMG de tijd rijp om Rita op cd te verzamelen en dat wordt het album "Terugblik" met daarop in het totaal twintig van haar bekendste opnames, vanaf De allereerste keer tot en met de ballade Een pareltje van dauw, een nummer van Nelly Byl en Luigi Verderame dat Rita al in 1969 had opgenomen. Rita's repertoire zal in 2001 nog eens verzameld worden op het Silver Star-label op de cd "Rita Deneve".

De negenentwintigste augustus 1999, Rita treedt nog maar zelden meer op, maakt ze een grote uitzondering en zingt Vrede voor iedereen tijdens de tweeënzeventigste IJzerbedevaart. Zo'n vijftienduizend toeschouwers hoorden hoe voorzitter Lionel Vandenberghe vraagtekens plaatste bij het Belgische lidmaatschap van de NAVO en pleitte voor de vervanging van het leger door een organisatie voor vredesopdrachten.

In 2008 scheidt Rita van Sylvain, gaat samen met haar ongehuwde dochter Tina wonen, en trekt elke maandag en donderdag richting 15de Wing, waarvan zij inmiddels meter is geworden.

De dertiende mei 2015 ontvangt Rita tijdens de uitreiking van de "Golden Lifetime Awards" in het CC van Aarschot de carrièreprijs die dat jaar voor de eerste maal wordt uitgereikt. Onder het motto "Uit het oog, niet uit het hart" starten de organisatoren dat jaar met de uitreiking van een carrièreprijs, bedoeld voor artiesten die om welke reden dan ook vroegtijdig hun zangcarrière hebben moeten stopzetten, maar door de jaren heen een blijvende stempel hebben gedrukt op het Nederlandstalige lied. Tijdens die uitreiking kon voorzitter Michel Follet zijn bewondering voor Rita niet onverwoord laten. "Het zal u vreemd in de oren klinken, maar ik leerde Rita Deneve kennen via Radio 1, toen BRT 1. Op het middaguur klonk 'Melodieradio' met Jan Schoukens, dat was een mix van allerlei genres – ook Vlaamse liedjes – en op zaterdag werd 'De Top Tien der Nederlanden' uitgezonden. De presentatrice Marlene Edeling wist het niet zo goed: de ene week kondigde ze Rita aan als 'Rita Deneive', de andere week als 'Rita Deneef'. Hoe ik dat nog weet? Ik nam 'De Top Tien der Nederlanden' elke week op. Via de bandopnemer van mijn vader. Spoor 1 van de tape was voor zijn 'Radetzkymars' en 'Eine Kleine Nachtmusik', spoor 2 was voor mij. Rita Deneve maakte toen grote sier in 'De Top Tien der Nederlanden' vanaf de zomer van 1969: op 26 juli stond Rita op één met 'Olé oké'. Ze bleef daar de hele zomer bovenaan staan. Ik blij. Ik zong het refrein de hele dag, al keken de buren vreemd op dat een negenjarige zo nodig 'een man uit Spanje' wou. Wat zo heerlijk was aan die liedjes van Rita: daar zat kruim in. Zij was – niet meer of niet minder – dan de Vlaamse Belle Perez van die tijd. Rita bracht latinomuziek in het Nederlands. Dat had niemand haar tot dan toe voorgedaan. En Rita had een geweldige gimmick: ze gromde af en toe tussen twee refreinen door. Is u dat ooit opgevallen? Vergeef me, ik doe het even voor: 'mmmmm dans de hele nacht'. Rita en alle liefhebbers van het Vlaamse lied weten wat ik bedoel. Echt trouw kon ik Rita niet noemen. Ruim één jaar na haar man uit Spanje zag ze meer in een signor aan het Meer van Lugano. Ik dat meer gaan opzoeken: kwam ik erachter dat dat in Zwitserland lag. Rita had zo'n ketting aan ambiancehits – 'Het vuur van de liefde', 'Maar met Vlaamse meisjes is het alles of niets', weet u nog? – die herkenbaar waren vanaf de eerste noot. Gezongen met panache, met vuur en furie. 'De allereerste keer' is in feite een Italiaanse meezinger: 'Giramondo' heet het, van Nicola di Bari, en als u het zou horen – wat ik u afraad – denkt u gegarandeerd: waar schuilt hier de hitpotentie in? Een wat mak liedje. Maar Rita zet haar keelgat open, bruist van enthousiasme en het nummer begint te leven en laat u nooit meer los: dat is bewezen, want 'De allereerste keer' werd een tijdloze klassieker, die zo knap in elkaar steekt – vocaal én muzikaal – dat zelfs de stijfste hark – ik praat over mezelf – begint te heupwiegen telkens als het te horen is. Haar ballades gunde ik – in mijn kinderjaren – amper een blik. Dankzij 'Vrede voor iedereen' – wat u net hoorde – ontdekte ik het andere register van Rita Deneve en ik kwam er met enkele jaren vertraging achter dat ze een van de allermooiste ballades uit het Vlaamse liedrepertoire op haar naam heeft staan: 'Zonder jou'. Het begint met enkele mededelingen op de luchthaven – hoogst origineel – en het eindigt met nog een lading vertraagde vluchten en het opstijgen van het vliegtuig – tussen dat klankspel door zingt Rita de ziel uit haar lijf. U voelt haar ontreddering, haar verdriet en de hoop dat het allemaal goed komt. Vanaf toen was Rita voor mij niet langer de goedgeluimde en dynamische brulboei die het vuur van de liefde keer op keer wou blussen, maar een zangeres met vele gezichten en ongekende mogelijkheden. De laatste grote hit van Rita dateert alweer van 1977, daarna kwam ik haar gelukkig geregeld tegen in de jaren negentig in tv-programma's, waar ze gewaardeerde bijdragen leverde omdat ze geen blad voor de mond nam en vaak de nagel op de kop sloeg. Zingen deed ze niet vaak meer, maar de passie voor muziek bleef altijd: dat hoorde u door alles heen. Ze ging lesgeven en gaf haar kennis door aan jonge mensen. Natuurlijk had die carrière van Rita veel langer mogen duren en ik hoop dat haar platenfirma ooit de moeite doet om al die vergeten nummers ook op cd te zetten, want Rita is meer waard dan de twee verzamel-cd's die door de jaren heen in de platenrekken te vinden waren. Die krachtige stem van Rita Deneve is ronduit uniek voor Vlaanderen: zo'n stem die een bigband of hele orkestbak kon temmen. Een stem die kon sprankelen, maar ook breekbaar kon zijn, als het moest. Ooit nam ik met Rita een retroclip op in de vrieskou op een late winterkermis in Antwerpen: ze moest haar liedje lippen in één ruk/één doorlopend beeld en tegelijkertijd moest Rita ballen gooien, een geweer laden en schieten op de roos, een smoutebol uit een zak halen en opeten – tijdens het instrumentaal stuk – en in een wild ronddraaiende attractie stappen. Rita amuseerde zich zo kostelijk en bleef het opnieuw en opnieuw doen, alsof het haar allereerste keer was. Zo'n enthousiasme, zo'n positieve ingesteldheid: ik zag het maar zelden. Deze nieuwe carrièreprijs van de Golden Lifetime Awards is – dat weet ik zeker – in veilige handen bij deze klassedame: een warme vrouw en een zangeres die haar stempel drukte op de gouden jaren van de Vlaamse variété. Hulde aan Rita Deneve."

Rita overlijdt na een kortstondige ziekte de eenendertigste januari 2018 op 73-jarige leeftijd bij haar thuis in Rijmenam, omringd door haar dochter en zoon. Ze had de voorbije zes maanden haast tegen niemand iets over haar ziekte verteld. Zij droeg dat leed in stilte, dat was volgens intimi ook haar grootste kracht. Rita woonde trouwens een groot deel van haar leven in Rijmenam, een deelgemeente van Bonheiden. Het gemeentebestuur van haar geboortedorp Liedekerke noemt haar een ambassadrice van het Vlaamse lied van wie de onvergetelijke hit De allereerste keer iedereen in Liedekerke en allen ver daarbuiten voor altijd zal bijblijven. Het gemeentebestuur van Liedekerke opende een rouwregister. Het register lag van maandag de vijfde tot en met vrijdag de negende februari aan het onthaal van het gemeentehuis van Liedekerke. Via de gemeentelijke website was in die periode ook een online rouwregister beschikbaar. Schepen Steven Van Linthout wist Rita in 2012 te overtuigen in haar geboortedorp toch nog eens live op te treden. "Sinds ik Rita kon overtuigen om nog een laatste optreden in Liedekerke te brengen, waren we goede vrienden geworden. We hadden regelmatig contact. Ze was een toffe madam, die Liedekerke in haar hart droeg. Daarom wilde ze nog muzikaal afscheid nemen op 'De Plesj Rockt'. Ze vond het optreden trouwens fantastisch." (Beelden van dat optreden zijn beschikbaar op YouTube.)

Naar aanleiding van de afscheidsviering van Rita op zaterdag de tiende februari lezen we in "De Morgen": "Een vijfhonderdtal mensen zakte zaterdagmiddag naar de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen af om er afscheid te nemen van zangeres Rita Deneve. Zij overleed op 31 januari aan de gevolgen van kanker. Onder de aanwezigen heel wat fans die Deneve een laatste groet wilden brengen. Deneve kreeg een afscheidsplechtigheid in de Sint-Romboutskathedraal in Mechelen, maar woonde in Rijmenam, Bonheiden. Enkele maanden geleden kreeg ze te horen dat ze kanker had. 'Er kwam een tijdbom in haar leven', zei aalmoezenier Erik Pétré, die de dienst voorging. 'Die onschadelijk maken, dat was moeilijk. Het werd bang afwachten. Je wil het tikken doen stoppen, maar dat gaat niet.' Pétré noemde Deneve ook een fiere, kokette vrouw die haar leeftijd niet had. Daarnaast was ze ook fier op haar kinderen. 'Rita was enorm beschermend, als een moederkloek. Ze wilde artieste zijn, maar daarnaast was ze het liefst moeder voor Guy en Tina. De kinderen kwamen altijd op de eerste plaats. Ze was dankbaar voor haar gezin en voor haar publiek__.' Speciaal voor de begrafenis werd een bus uit Liedekerke ingezet, daar woonde Deneve een groot deel van haar leven. Deneve werd in intieme kring begraven." In "Het Nieuwsblad" lezen we aanvullend: "Onder de aanwezigen ook enkele bekende Vlamingen. Sam Gooris bracht vrouw Kelly Pfaff, zijn ouders en een van zijn broers mee. 'Ze was een warme, humoristische vrouw, ik ben er altijd goed mee overeengekomen', zegt hij. 'Ze gaf me goede raad aan het begin van mijn carrière, zowel privé als professioneel. Ze zei dat je altijd jezelf moet blijven. Ze was een heel goede vriendin van mijn ouders.' Ook Bart 'Showbizz' Verbeeck kwam afscheid nemen. 'Rita was een stijlvolle madam die de showbizz van de jaren zeventig belichaamde. We woonden in dezelfde gemeente en kenden elkaar.' Daarnaast kwamen Jo De Clercq en enkele radiofiguren van weleer afscheid nemen."

Ronden we af met een fragment uit een van de laatste gesprekken die we met Rita hebben gevoerd: "Ik had misschien moeten blijven zingen, niet moeten stoppen. Misschien was ik in normale omstandigheden nu nog altijd aan het zingen. Maar ik kan niet zeggen dat na al die jaren mijn verdriet voorbij is, dan zou ik liegen. Ik heb ook geen zin om een comeback te forceren. Ik ben zo'n beetje uitgezongen. Ik wil plaats maken voor andere mensen. Trouwens, de muziekwereld en de diverse genres zijn zo veranderd dat ik me ontzettend zou moeten aanpassen. Met die ene herkenbare hit 'Dit is de allereerste keer' bouw je geen repertoire op om mee op tournee te gaan."

Dochter Tina die bij haar mama inwoonde en dat huis en al die herinneringen zal blijven koesteren, mag in dezen definitief afronden: "Ik ben heel trots op wat mama gepresteerd heeft. Noch mijn broer, noch ik hebben wat ze deed ooit als iets speciaals bekeken. Toevallig vertoefden papa en mama in de wereld van de muziek en doken de media thuis regelmatig op en werden wij als kinderen daardoor door de buitenwereld op een speciale manier bekeken, maar dat hoorde er nu eenmaal bij. Wij hebben nooit iets moeten missen, zij hebben alles voor ons gedaan wat ze konden en dat is uiteindelijk toch het belangrijkste. Het enige waarin onze jeugd verschilde van die van onze vrienden, was dat onze ouders in de belangstelling stonden en wij daardoor ook een beetje. Los van alles ben ik enorm fier op mijn moeder. Ik doe mijn hoed af voor mensen die in hun leven kunnen verwezenlijken wat ze graag doen en daardoor niet alleen anderen, maar ook zichzelf gelukkig maken. Als je mensen kan raken met wat je doet, dan is dat het mooiste en grootste wat een mens in zijn leven kan ervaren."

tekst en research: Marc Brillouet © 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet