Miel Cools

Delen S
Geboren in Herk-de-Stad
op 15 april 1935
1 juni 2013
Emile August Cools
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Zijn liedjes zijn 'stukjes uit het leven'
De troubadour van de kleinkunst

Miel Cools is niet meer

Op 1 juni 2013 sterft Miel op 78-jarige leeftijd aan de gevolgen van een slepende ziekte. Hij wordt op 8 juni in de Sint-Quintinuskathedraal in Hasselt begraven. De plechtigheid werd op verzoek van de familie door collega-zangeres Sabien Tiels opgeluisterd.

Liedjesboek

Op zondag 28 augustus 2011 presenteerde Miel met de nodige trots zijn boek "Miel Cools, mijn mooiste liedjes, zoals ik ze zong met mijn gitaar". Miel selecteerde voor dit liedboek zijn mooiste liedjes, 41 in het totaal. Hierbij natuurlijk klassiekers als Boer Bavo, De soldaat, De troubadours en Houden van, liedjes die reeds tot ons collectief geheugen behoren, maar ook minder bekende en gekende pareltjes. Opdat anderen zijn liedjes zouden kunnen spelen, schreef hij al de partituren en liedteksten op zoals hij ze zelf speelde met zijn gitaar. Hij deed dit met de hand, een monnikenwerk waaraan hij maanden met veel enthousiasme gewerkt heeft. Dat boek was de aanleiding voor een aantal artiesten om liedjes hieruit te kiezen en een hommage te brengen tijdens de boekvoorstelling. Het concert genoot zoveel bijval dat men besloot om hiermee door te gaan. Miel kon omwille van gezondheidsredenen helaas zelf geen gitaar meer spelen. Maar voor deze voorstelling was hij bereid gevonden om bij elk lied zijn verhaal te doen. Hij en zijn publiek mochten niet alleen genieten van zijn liedjes, maar ook van het talent van Amaryllis Temmerman, Berlaen, Rosbos en De Vaganten die elk optraden in hun geheel eigen stijl.

Einde van een carrière

Wanneer Miel Cools 72 jaar is geworden, vindt hij het stilaan welletjes. Hij wil het wat rustiger aan doen, vooral op doktersadvies. Nog enkele keren per maand wil hij nog wel optreden. Door een onoplettendheid valt hij in 2008 tijdens een vakantie in Duitsland van de trap en belandt in een diepe coma. 6 weken later ontwaakt hij, maar stelt vast dat optreden er niet meer in zit. "Het is gedaan" zegt hijzelf. Cools heeft er dan net een carrière van 55 jaar op zitten.

D'er was toch nog iets

Op 21 mei 2007 brengt Miel Cools zijn laatste album uit "D'er was toch nog iets". Samen met accordeonist Ivan Smeulders en gitarist Jokke Schreurs trekt Miel op tournee en brengt, naast zijn evergreens, nieuwe liedjes als De andere vrouwen, Het bankje in 't groen, Saint-Emilion, Omdat ik van je hou en Heerom Pieter.

50 jaar op de planken

Op 10 oktober 2004 wordt in het "Cultureel Centrum" van Hasselt Miel in de bloemen gezet omdat hij inmiddels al ruim 50 jaar op de planken staat.

Niet bang zijn

Haast onverwacht is er in 1999 de cd "Niet Bang Zijn" met 14 nieuwe songs. Zijn algemene boodschap luidt: durf te leven! Een uitschieter op het album is Mijn zoon, een weemoedig liedje waarin Miel niet zonder schuldgevoel vaststelt dat hij een betere vader had kunnen zijn. Aan diezelfde zoon had hij intussen zijn wijnzaak "De Wingerd" overgelaten.

Vlaams Nationaal Zangfeest 1992

Miel Cools zingt 'Houden van' tijdens het Vlaams Nationaal Zangfeest 1992.

Vlaams Nationaal Zangfeest 1991

Miel Cools zingt een liedje op het Vlaams Nationaal Zangfeest 1991.

Miel Cools zingt Louis Verbeeck

In 1990 wordt een haast eeuwige vriendschap bezegeld. Miel had de voorbije decennia vaak opgetreden met Louis Verbeeck. Het album "Lodewijk de Beduimelde, Miel Cools zingt Louis Verbeeck" lag een beetje voor de hand. Vanuit de coulissen, want ze traden vaak samen op, had Miel Louis goed in de gaten gehouden en naar zijn liedjes geluisterd, want dat deed Louis ook, zij het op zijn geheel eigen manier, zingen. Het was Raf Deckers die de teksten van Louis vakkundig van muziek voorzag. In zijn achterhoofd bedacht Miel toen al hoe die liedjes zouden klinken, mocht hij ze eens zingen. Voordien had Miel al aardig wat teksten van Louis op muziek gezet en ingeblikt. Nu wou hij op dit album zijn stem lenen aan echte Verbeeck-liedjes, die door zijn aanpak een beetje vercoolst worden.

Hasselt musiceert

In het programma 'Hasselt Musiceert' interviewt Fred Brouwers Miels Cools, die ook met een koor 3 liedjes zingt: 'Thuis', 'De grootste stilte' en 'Houden van'.

Terugblik Miel Cools

In het programma 'Terugblik' overloopt presentator René Gysemberg de carrière van Miel Cools.

50° Vlaams Nationaal Zangfeest 1987

Miel Cools zingt 'Wat we zelf doen' tijdens het 50° Vlaams Nationaal Zangfeest'.

Chansongala

Miel Cools zingt tijdens het 'Chansongala' de liedjes 'Wiegelied', 'Niet bang zijn', 'Bruidspaar' en 'Houden van'.

Met gemengde gevoelens

Zijn liefde voor zijn geboortegrond bezingt Miel in Herk-de-Stad, een lied dat in 1986 aanbelandt op het album "Met gemengde gevoelens" waarvan we vooral onthouden Marieke, Ga nu slapen, Het ideale paar en Idioot? Zijn platenlabel Philips vindt dat jaar ook geschikt om Miel Cools te verzamelen op de cd/lp "Van Marieke en Boer Bavo", 20 bekende nummers, waarvan ongeveer de helft liveversies. Het Eufoda-label wil ook een graantje meepikken van het hernieuwd succes en lanceert datzelfde jaar de plaat "Er was een tijd" met daarop Boer Bavo, De vrienden, De troubadours, De nar... Dit album zal in 2004 opnieuw worden uitgebracht.

Wijnhandel 'De Wingerd'

Naast het zingen, en vooral na het zingen, genoot Miel volop van een glas wijn. Dat genieten werd almaar meer een passie. Toen zijn Nederlandse impresario Jaap Koopman er in 1985 mee ophield, kreeg Miel almaar meer ruimte om zijn agenda anders in te vullen. De kleinkunst had intussen ook aan populariteit ingeboet. Alleen maar zingen in Vlaanderen en ervan leven, bleek iets te mager, iets te dun. Miel begint in Sint-Lambrechts-Herk een eigen wijnzaak, een bodega. En dat wordt hard werken. Wanneer de optredens weer frequenter worden, laat Miel zijn wijnzaak over aan zijn zoon Bert die de kennis van zijn vader benut om wijnhandel "De Wingerd" uit te bouwen tot een gewaardeerde zaak met de intentie twee generaties wijnkennis door te geven en op die manier probeert hij de wijnliefhebber naar de juiste wijnkeuze te begeleiden.

Oud huis in Nieuw-Zeeland

Miel Cools zingt het liedje 'Oud huis in Nieuw-Zeeland' tijdens 'Mike'.

Groot Nederlandse ballade

Miel Cools zingt het liedje 'Groot Nederlandse ballade' in het programma 'De alles is anders show'.

Morgen

In 1983 is er het album "Morgen", met daarop het erg gewaardeerde en vaak gedraaide De vrienden van vroeger, Wiegeliedje, Herfstlied voor een dode vriend, Een kamer in Holland en Blauwe regen.

Thuis

Miel Cools zingt het liedje 'Thuis' in het programma 'Zuid Noord'.

Boer Bavo

Miel Cools zingt 'Boer Bavo' tijdens 'Hits uit 1966-1967'.

De witte vlinder

Miel Cools zingt 'De witte vlinder in het programma 'Hits 1966-1967'. (21/10/19881)

Uilenspiegel

Miel Cools zingt het liedje 'Uilenspiegel' in het programma 'Leeft Uilenspiegel'.

Het is niet waar

Miel Cools zingt het liedje 'Het is niet waar' in het programma 'Leeft Uilenspiegel'. (11/07/1979)

Er trilt een snaar

Voor Radio 2 omroep Limburg maakt hij in 1979 het programma "Er trilt een snaar".

Houden van

In 1979 gaat Vlaanderen massaal door de knieën voor zijn klassieker Houden van op een tekst van Jaak Dreesen. De invalshoek is dat mensen niet alleen kunnen leven, we hebben elkaar nodig, zeker in de liefde. In dit lied valt op dat Miel het heeft over de kleine dingen die het leven vaak mooi maken. Toen Miel de melodie klaar had, wist hij meteen dat het liedje zou aanslaan: het ligt gemakkelijk in het gehoor en is gemakkelijk om mee te zingen. Een meezinger was geboren! Het was Jos Ghysen, een persoonlijke vriend van Miel, die het in zijn programma "Te Bed of Niet Te Bed" zo goed als grijs ging draaien. De band met Vlaanderen was hersteld en de heimatliebe kon weer openbloeien. Op het Philips-label (er bestaat ook een versie op het Kalliope-label) is er dat jaar de langspeler "Houden van", met naast deze Coolsklassieker nummers als Twee koningskinderen, Antibiotica, De muzikanten, Milady en Het treintje.

Hasseltse revues

In dat Cultureel centrum van Hasselt schitterde Miel Cools vele jaren door zijn medewerking aan de Hasseltse revues. Met "Doa ziet wir kèrremes ènne loch" in september 1978 namen hij, Jos Ghysen en Louis Verbeeck de draad van de Hasseltse revueschrijver Jules Klock weer op. Goed voor 16.000 toeschouwers oftewel 20 opvoeringen. Twee jaar later was het opnieuw raak met "Rappl.eer dzj'oech nog?" Na de derde revue "n Stad bè 'n chapeau-buse" ter gelegenheid van 750 jaar Stad Hasselt in 1982, vonden tekstschrijver Ghysen, liedjestekstschrijver Verbeeck en componist Cools het welletjes.

Oma

Miel Cools zingt 'Oma' in het programma 'Dit leuke land'.

Miel Cools 20

Gelegenheidsprogramma rond de 20-jarige carrière van Miel Cools. Met liedjes en interviews met Louis Verbeek en Jaak Dreesen.

Nekka 72

Miel Cools zingt 'In elk kaartspel zit een joker' tijdens Nekka 1972.

Nachten dat de spin niet spint

In 1972 brengt Miel Cools het album "Nachten dat de spin niet spint" uit. Op dit album prijken liedjes als De duiven, Het land der blinden, Uilenspiegel, Janna Janokke en De ballade van de vrouwenjager.

25 jaar Radio 2 Limburg

Tijdens het programma 'Helemaal van streek' werd aan Miel Cools gevraagd wat Omroep limburg voor zijn carrière betekende. Omroep Limburg bestond toen 25 jaar. Miel Cools zingt het 'Avondliedje', wat hij speciaal voor Omroep Limburg schreef.

Nekka 71

Tijdens Nekka 71 zingt Miel Cools' het liedje 'Groot Nederlandse ballade'.

Naar Nederland

Tijdens het "Humorfestival van Heist" ontmoet hij Henk Noy, de pr-verantwoordelijke van de Schouwburg van Eindhoven. Die man zat met de handen in het haar, want Liesbeth List zou het herfstseizoen openen, maar had intussen afgehaakt. Of Miel de honneurs niet wil waarnemen? Dat optreden is een succes en er wordt gelijk een Nederlands vervolg aan gebreid. Het jaar dat volgt mag Miel méér dan honderd optredens in Nederland in zijn agenda noteren. Henk is intussen Miels impresario geworden. 10 jaar na mekaar zal Miel tweederde van zijd tijd bij onze noorderburen optreden. Hun accent maakt hij zich zelfs eigen. Hij gaat tussendoor samenwerken met tekstschrijvers als Ed Leeflang, Willem Wilmink en Ernst van Altena. Zo is er in 1971 op zijn eigen Kalliope-label, dat hij intussen had opgericht, het album "Miel Cools zingt Ernst van Altena" met daarop liedjes als Tepelbinkie, Vader, Een nieuw hooglied en Het groot gelijk.

Naar Duitsland

Bert Broes stimuleert Miel zijn liedjes ook een kans te gunnen bij onze oosterburen en vertaalt voor hem Die sieben Schwäne, Bauer Bavo enz... Miel kwam terecht bij uitgeverij Damokles Verlag in Hamburg. Een van hun medewerkers, Heinz Riedl, zou Miel begeleiden en coachen. 6 maanden lang trad Miel daar op voor een enthousiast publiek. Hij genoot daar veel respect: een Vlaming die auf Deutsch singt. Heinz krijgt keelkanker en sterf een halfjaar later. Miel was zijn ruggensteun kwijt en keert terug naar Vlaanderen.

Liedjes voor twintig eeuwen

In 1969 is er de elpee "Liedjes voor twintig eeuwen" deze keer op het Philips-label in een productie van Rob Touber. Miel mag zich uitleven in 12 liedjes, onder meer Voor mijn zoon, Kermis met Breughel, De vrienden, Dodenmaal en De zeven zwanen. De zeven zwanen, (staan symbool voor de idealisten in deze wereld) schreef Miel op een tekst van Bert Broes, waarbij Miel de idee kreeg de melodie te schrijven in een wat middeleeuwse dansante stijl. Je kan het net zo goed op een luit spelen.

Tijdschrift 'Troubadour'

Miel Cools stond ook aan de wieg van het blad "Troubadour". Het maandblad was een initiatief van Miel Cools, Louis Verbeeck, Jaak Dreesen, Herman Hens en Bert Broes. Het eerste nummer verscheen in januari 1968. De opzet was een maandblad voor de kleinkunstenaars van deze eeuw: de cabaretiers, de folksingers, de chansonniers, de cartoonisten, de schuinschrijvers, uitgegeven in zwart-wit, met bruin als steunkleur en qua vorm geïnspireerd op het folkblad "Sing Out!". Redactioneel zat het goed. Maar aan advertenties geraakten ze niet. Die werden eigenlijk ook niet actief geronseld. Het aantal abonnees, een 800-tal, steeg onvoldoende. Troubadour bleef de schulden opstapelen en die werden gedelgd met het geld van de oprichters_". In juli 1971 verscheen de laatste "Troubadour". Het was een dubbelnummer, met een extra bijlage die helemaal aan het toenmalige "Humorfestival" van Heist was gewijd.

Eigen platenfirma 'Kalliope'

In 1967 richt Miel samen met Bert Broes een eigen platenmaatschappij op, Kalliope. Hij geloofde rotsvast in de toekomst van de kleinkunst en trok jong talent aan als De Vaganten, Luk Saffloer en Wim De Craene. Op dat label brengt Saffloer een gelijknamige elpee uit met daarop liedjes als De regenmaker, Eva, Vandaag of morgen en De zee.

De zeven zwanen

Miel Cools zingt 'De zeven zwanen' in het programma '70 jaar kleinkunst in Nederland en Vlaanderen'.

Boer Bavo

Miel Cools zingt 'Boer Bavo' in het programma '70 jaar kleinkunst in Nederland en Vlaanderen'

Er was een tijd

Samen met de Christelijke Mutualiteiten trok Miel met zijn gezin tijdens de zomervakanties naar Zwitserland. Als compensatie trad hij daar dan vaak op. Zij huisden daar op een appartementje waar Miel op het toilet met een tekst van Bert Broes in zijn hand de melodie schreef voor Er was een tijd. Miel was al een tijdje geïnspireerd, maar het deuntje kwam pas daar op die Zwitserse wc-pot tot stand.

Cardinal Records

In 1964 was Rocco Granata begonnen met een eigen platenlabel, Cardinal Records. Hij had een speciaal oor voor kleinkunsttalent van bij ons: De Elegasten, Will Ferdy én Miel Cools. In 1965 is er het album "Miel Cools" met in het totaal twaalf liedjes met als uitschieters De vlinder en Boer Bavo. Dat laatste verscheen eveneens op single, gekoppeld aan Vredesduif. Nadien verhuist Miel naar platenfirma Vogue. Hier verschijnt in 1968 de langspeler "Miel Cools", een verzamelaar eigenlijk met veertien liedjes waaronder De troubadours, Mandarina, De soldaat, De nar en Mirabella.

Boer Bavo

Filosoferen deed Cools graag, vaak met zijn tekstleveranciers onder wie dichter en tekstschrijver Bert Broes. Met hem praatte Miel vaak over de eeuwige liefde, hypocrisie. In het begin was de tekst er altijd eerst en dan begon Miel de melodie te kneden. Met Bert schreef Cools een van zijn klassiekers Boer Bavo waarvoor hij zich baseerde op de stijl van de chansons van Georges Brassens.

De soldaat

In het programma 'Zoeklicht' zingt Miel Cools 'De soldaat'. Jo Röpcke interviewt Miel n.a.v. zijn 'Provinciale prijs voor schone kunsten'.

Joachim

Miels Cools zingt het kerstliedje 'Joachim'.

Ik dans op een koord

In 1963 verschijnt er op het Fama-label de ep "Ik dans op een koord", vier liedjes op tekst van Filip Van Bogaert. Filip zal de jaren Miel teksten blijven aanreiken. Een jaar later is er op het Eufoda-label de langspeler "10 suyverlycke minneliedekens", tien liedjes die hij brengt samen met Frida Goethals: Schoon lief, Och Elsje, Te Haarlem in den Houte, Daar was laatst een meisje loos...

Kritiek

Vrij snel merkten die pers en ook een aantal van zijn collega's op dat Cools meer een zanger was, een vertolker van de teksten van anderen, want Miel schreef die teksten nooit zelf. Zijn belcanto-uithalen hier en daar werden niet zo gewaardeerd. Un chanteur à voix was niet zo gewenst in dat kleinkunstmilieu, een beetje not done. Miel kreeg vooral kritiek van journalisten als Johan Anthierens en Piet Piryns. Miel had het daar moeilijk mee, vooral omdat hij voor Piet, die de bezieler en oprichter was van de cabaretgroep "Rommelpot", vaak gratis had opgetreden. Het voelde aan als een verbaal mes in de rug.

Kleinkunsteiland

In 1959 was de tijd rijp voor een solocarrière. Hij sleutelde dag na dag aan zijn repertoire dat op een bepaald moment nog bestond uit een evergreen als Granada, een jodelliedje, Ik zou wel eens willen weten van Jules de Corte en schoorvoetend zijn eigen nummers. In het eerste deel zong Miel kleinkunst, in het tweede meer de liedjes bedoeld om te entertainen. Voor het doorsneepubliek klonk kleinkunst toen nog als poëzie op muziek gezet. Dat genre had iets eerder een duw in de rug gekregen dankzij het evenement "Kleinkunsteiland", opgericht door Bob Wezenbeek, omdat hij kleinkunst van dat eiland tot bij het grote publiek wilde brengen. In de universiteitsaula van Leuven had de achtste december 1961 de eerste editie plaats waaraan niet alleen Miel Cools en Louis Verbeeck deelnamen, maar ook Kor Van der Goten, Will Ferdy en Jef Burm. Dit muzikaal gebeuren zal tot in 1966 standhouden. Stilaan werd kleinkunst voor vol aangezien en aanvaard. Die opkomst viel samen met de aanloop naar "Leuven Vlaams", de strijd voor de taalkundige splitsing van de Katholieke Universiteit Leuven die in 1968 zijn hoogtepunt kende. Er was natuurlijk ook de aandacht van de pers voor het betere lied, in het Nederlands gezongen.

Kleinkunst

Op de Nederlandse radio hoorde Miel bij het begin van de jaren zestig politiek getinte liedjes, gezongen door onder meer Jules de Corte. Dat sprak hem wel aan. Iets later komt hij journalist Jaak Dreesen van "De Bond", het blad van de Grote en Jonge Gezinnen tegen. Miel trad regelmatig op voor de Bond en Jaak attendeerde Miel regelmatig op een genre dat in die periode opgang maakte, de kleinkunst. Voordien had Miel tijdens zijn collegetijd al Jacques Brel leren kennen en Georges Brassens. Vooral die laatste sprak hem qua stijl erg aan. Miel ontdekte plots dat je in teksten erg persoonlijke dingen kwijt kon. Jaak Dreesen schrijft voor hem de tekst voor Geef me de tijd dat in 1962 op een ep verschijnt die Miel samen met Henk van Montfoort opneemt voor het Fama-label. Miel zet ook Badliedje op die plaat, waarvan de tekst geschreven is door Gaston Durnez. Datzelfde jaar is er een tweede ep samen met Henk van Montfoort met daarop De kleine krokus en 'n Hijtje en 'n Zijtje, beide op tekst van Louis Verbeeck. Miel was er zich meteen van bewust dat dit een genre is dat niet voor de massa geschreven wordt. Dit zijn liedjes met meer inhoud dan de doorsneeschlager.

Miel en vier meisjes

Eind jaren 50 vierde bij platenfirma Philips, Bob Benny hoogtij en, achteraf gezien, voelde Miel dat hij snel op een zijspoor werd gezet. Producer Jaap Streefkerk zorgde er wel voor dat Miel een ep'tje mocht uitbrengen "Miel en Vier Meisjes" met daarop liedjes waarvoor Armand Preud'homme de muziek had geschreven: Anne Marieke, Dag Josefien, Vergeet me niet Karolien en Roosmarijntje. Miel nam deze marsliedjes meteen na zijn legerdienst op samen met het orkest van Frank Engelen en het Salamander Koor. De respons op deze eerste vinylen poging was echter niet erg groot.

Revue in de Folies Bergère

Op 23 december 1958 stortte mergelberg Roosburg in Zichen-Zussen-Bolder in. Daarbij vielen in de champignonkwekerij 18 doden. Ten voordele van de families van die slachtoffers werd in de Brusselse "Folies Bergère" een Limburgse revue georganiseerd. In het totaal zullen Miel en zijn vrouw in de maanden januari en februari 1959 daar negentig keer optreden. Hier leerde Miel de Nederlandse producer Jaap Streefkerk kennen die in ons land aan het hoofd stond van platenfirma Philips. Hij had rond die periode ook kennisgemaakt met de Limburgse componist Armand Preud'homme.

Jenny Nysten

Voor zijn klassiek repertoire was Miel in die tijd naarstig op zoek naar een pianist. Hij vond die in het buurmeisje Jenny Nysten. Zij studeerde aan het Koninklijk Conservatorium in Antwerpen. Jenny behaalde daar de eerste prijs notenleer en volgde eveneens piano. Voor zij haar eindexamen moet afleggen, besluit zij ermee op te houden en voor de rest van haar leven met Miel verder te stappen. Zij verloven zich in 1957. Op 16 mei 1959 trouwen Miel en Jenny. In navolging van het in die tijd populaire Deens-Nederlandse zangduo Nina & Frederik gaan Jenny en Miel vanaf 1957 optreden als zingend koppel en scoren daarmee aardig wat succes.

In het leger

Na zijn middelbare studies gaat Miel in 1954 achttien maanden onder de wapens. Via zijn vader wordt hij nadien bediende bij "Interelectra" (het latere Infrax) in Hasselt. Hij bleef hier een jaar of zes, tot ongeveer 1961, actief.

De misbakken student

Op zijn negentiende schrijft Miel voor de laatstejaarsstudenten op tekst van Roger Hendriks de operette "De misbakken student". Die wordt in Hasselt in cinema "Plaza" opgevoerd. Bij de familie Nicolai had Miel al die tijd kennis kunnen maken met muziek in de breedste zin van het woord, ook klassieke muziek. Hij had meteen door dat als hij verder wilde gaan, hij muziek- en zangles moest gaan volgen. In de "Stedelijke Academie" te Hasselt komt Miel terecht op de afdeling klassieke zang. Hij droomde er zelfs van als bariton een gevierd operazanger te worden. Bij de bekende bas Maurice De Groot ging Miel zelfs een tijdje in Luik extra zangles volgen. Van hem leerde hij de kneepjes van het klassieke zangvak. Om een lang verhaal kort te maken, werd het voor Miel duidelijk dat hij vooral wou zingen, welk genre dan ook. Hij jodelde zelfs. Zo won hij met het liedje Alaska de allereerste crochetwedstrijd die Radio Limburg op het getouw had gezet. Miel trad in de jaren vijftig ook op als crooner bij het in die tijd gewaardeerde dansorkest van Charlie De Jong uit Leopoldsburg, een liedje als I'm in the mood for love.

The Samoa Hawaiians

Miel studeerde toen aan het Sint-Jozefscollege in Hasselt en zijn ouders vonden dat die studies voorgingen op gitaar leren spelen. Op een bepaald moment krijgt Miel van zijn ouders dan toch zijn eigen gitaar en richt samen met zijn buurjongen Marcel Nicolai en Raymond Roosen die de bas bespeelt en wiens vader in Hasselt een platenwinkel uitbaat, in 1952 het trio The Samoa Hawaiians op, naar het voorbeeld van de bekende Nederlandse groep The Kilima Hawaiians. Marcel had zijn eigen Hawaiiaanse gitaar gebouwd en speelde daarnaast ook viool. De groep werd snel uitgebreid met Henri Lenaerts op ukelele en André Dylst op gitaar. De heren traden op in het wit en tooiden zich met kleurrijke guirlandes. Na de pauze hesen ze zich in een cowboyoutfit en werd er country-and-western gezongen. Zowel voor als na de pauze liet Miel horen dat hij toen al een aardig nootje kon zingen. Bij de toenmalige Radio 2, Radio Limburg, krijgen ze van producer Pol Cabus meermaals de kans om live voor de radio op te treden tijdens hun populaire bonte-avonden. Robert Bylois, die zich later over de carrière van Adamo zou ontfermen, nam hen zelfs mee naar Rijsel in Frankrijk voor de opname van een tv-programma dat in het Nederlands werd uitgezonden "Het hof van Vlaanderen".

De eerste gitaar

In 1952 verhuist de familie Cools naar Hasselt. Papa werkte daar bij de "Interelectra". Zij gaan in de Isabellastraat wonen, vlak tegenover de zeer muzikale familie Nicolai. Hun zoon had een gitaar, maar speelde daar niet vaak op. Telkens als Miel daar op bezoek was, haalde hij de gitaar uit een verloren hoek in de living vandaan en speelde erop. Het akkoordenboekje van Bob Davidse, Nonkel Bob, hielp hem daarbij een aardig handje. Miel zong de liedjes na, die zijn vader op feesten en bruiloften zong.

Miel Cools wordt geboren

Miel werd op 15 april 1935 in Herk-de-Stad geboren. Het gezin telt 4 kinderen: zussen Angele en Mirese en broer Danny. In Herk-de-Stad volgde Miel lageronderwijs in de Sint-Martinusschool.