Marc Dex

Het geluk voor de familie Deckx uit Retie klopt aan de deur wanneer de derde maart 1943 Marcel wordt geboren. Zijn vader werkte in de melkerij in Retie en moeder moest ervoor zorgen dat haar zes kinderen keurig in de pas liepen. Marc ging in Retie naar de lagere school en behaalde nadien aan de technische school zijn A3-diploma elektriciteit. Hij beleefde heel wat plezier bij de plaatselijke Chirobeweging en later ook bij de K.A.J. Muziek was er ten huize van Deckx in overvloed, want er werd gretig naar de radio geluisterd. Platen werden zelden of nooit gekocht. Het talent om voor een livepubliek te willen optreden, heeft Marc van zijn vader geërfd. Die kon voor welke gelegenheid ook een tekst verzinnen en er meteen het publiek bij betrekken. Zich verkleden deed pa ook graag. Marc Dex was in de jaren vijftig weg van Harry Belafonte en The Everly Brothers. Hij imiteerde hen samen met zijn broer Jules. Op de fiets trokken Marc, Jules en Frans Slegers naar zangwedstrijden in de buurt. Hun eerste optreden gaven ze in een café in Arendonk. Het biljart daar deed dienst als podium.

Marc Dex slaagde er na een tijdje in een eigen orkest op te richten, The White Stars, maar toen bleek dat er al een groepje met diezelfde naam bestond, werden ze The Ruby's en ze zijn hem tot aan het einde van zijn succesjaren blijven begeleiden. Tijdens een van zijn optredens voor de fanfare in Retie wordt Marc door legercommandant Karel Van Herck ontdekt, die trouwens de voorzitter van die fanfare was. Hij brengt Marc in contact met producer Louis Van Rijmenant en er wordt een eerste plaatje opgenomen, een bestaand liedje Vaarwel Jenny in een nieuw arrangement van Stan Verbeeck.

Commandant Van Herck zou ervoor zorgen dat zijn ontdekking in Vlaanderen een vedette zou worden, een regelrechte concurrent van Will Tura . Nadat Vaarwel Jenny vooral lokaal een succes was geweest, verschenen singles als Erika en Als wij marcheren, dat in 1967 even in de hitlijsten opdook. Het merendeel van die platen werd tijdens hun optredens verkocht. Marc herinnert zich ook nog hoe ze met de fiets de buurtcafés bezochten om er toch maar voor te zorgen dat zijn plaatjes op de jukebox terechtkwamen. Na een tijdje werd groter geschut ingezet en schreef commandant Van Herck Marc Dex in voor de "Canzonissima"-lichting van 1967. Die editie van "Canzonissima" 1967 was niet zoals de vorige op het getouw gezet om een kandidaat te selecteren voor het Eurovisiesongfestival, maar de reeks was zo'n groot succes op televisie dat de producers besloten een editie te organiseren met de bedoeling nieuw talent een unieke kans via een dichtbekeken televisieshow te bieden. Marc Dex nam met drie liedjes deel, waarvan Oh clown het meest in het oor sprong. Toch werd hij niet de eindwinnaar, want die eer viel Liliane Saint-Pierre te beurt met Wat moet ik doen. Dankzij de publieksjury wordt Oh clown een gigantische hit en staat het eind januari 1968 zelfs op de vierde plaats van de BRT Top Dertig. Dat succes leidt tot talrijke liveoptredens. Op een bepaald moment is Dex een regelrechte concurrent van Will Tura geworden.

Niet huilen mama, een liedje van Bobbejaan Schoepen dat ook in de finale van "Canzonissima" als kanshebber werd ingezet, verschijnt eveneens op single en wordt zelfs een nog grotere hit dan Oh clown. Om er wat schwung in te krijgen, wordt nadien gekozen voor de vertaling van een Duits nummer, al heeft Marc Dex nooit erg veel van het oorspronkelijk door Adriano Della Giustina geschreven Italiaanse liedje Bla-bla-bla gehouden (niet te verwarren met het gelijknamige nummer dat Ann Christy in 1975 opnam). Een song die hem wel na aan het hart ligt, is zijn single uit 1969 Maar in Amerika, dat in de maand maart van dat jaar op nummer één staat in de BRT Top Dertig. Dat liedje werd geschreven door Vito Pallavicini en Gino Mescoli en was in Italië een grote hit voor Fiammetta onder de titel Ma che domenica.

Nadien volgt nog de nummer 2-hit Palma de Mallorca en vervolgens Joekeidi, maar dan gaat het plots bergaf met het succes. Er zijn nieuwe kapers op de kust opgedoken in de persoon van Paul Severs , Salim Seghers en Willy Sommers . Er waren ook onenigheden gerezen tussen Marc en commandant Van Herck. Marc wilde meer zijn eigen ding doen en ook zelf de boekingen voor zijn rekening nemen.

Marc trouwt de zevenentwintigste juli 1971 met Maria Staes en zij krijgen drie kinderen: Tom, Barbara en Nathalie. Tijdens die jaren zeventig richt Marc zijn eigen platenlabel "Tibur" op en gaat zich meer met productiewerk bezighouden en met zijn zoektocht naar nieuw talent en wordt in 1975 totaal onverwacht laureaat van "Zomerhit" van Radio 2 met het liedje Papa wanneer kom je thuis?

Papa bijft inderdaad almaar meer thuis, want de optredens zijn almaar minder frequent. De hoogtijdagen lijken definitief voorbij. Omdat er aan de toekomst gedacht moet worden, gaat Marc Dex als verzekeringsagent en beleggingsconsulent de baan op. In 1982 opent hij in Kasterlee zijn eigen horecazaak "Klaveren Drie" en scoort veel succes met zijn vrij podium. Hier ontdekt hij in 1985 het talent van Margriet Hermans ! Hij brengt dat jaar zijn album "Marc Dex '85" uit. Hij schrijft het merendeel van de liedjes zelf samen met Dick River waaronder Waar moet ik heen zonder jou, Johnny ga door en Wie ben ik, wie ben jij? Twee jaar later neemt Margriet deel aan de "Baccarabeker" met de Brabantse ploeg en onder aanmoediging van Marc Dex brengt ze het door haar zelfgeschreven liedje Een vriend.

Na dat succes met Margriet begint Marc Dex met een eigen theaterbureau en realiseert onder meer een cd met Wendy Van Wanten . In 1992 verschijnt op verzoek van de fans de cd ‘"Marc Dex, liedjes van vroeger en nu". Op dat album, uitgebracht op het Rainbowlabel, staan in het totaal vierentwintig liedjes, waaronder uiteraard Oh clown, Niet huilen mama en Palma de Mallorca. Een jaar later is Marc helemaal in de ban van de deelname van zijn dochter Barbara aan het Eurovisiesongfestival en reist met haar en zijn echtgenote de elfde mei af naar Millstreet in het Ierse graafschap Cork. Daar treedt Barbara de vijftiende mei op in de Green Glens Arena. De overwinning is weggelegd voor de Ierse Niamh Kavanagh met het nummer In your eyes. Barbara moet een harde noot kraken, want zij eindigt laatste met het nochtans niet onaardige Iemand als jij. De muziek is van de hand van Marc Vliegen, de tekst van papa Dex. Marc heeft de handen vol om zijn dochter op te vangen en vol goede moed voor de rest van haar carrière met raad en daad bij te staan.

In 1999 is er op het Rainbowlabel de verzamelaar "Mijn hart en ziel", waarop Dex terugblikt op zijn carrière vanaf 1967 tot nu. Op deze cd een rist bekende liedjes die hij in die periode opnam en ook een aantal nieuwe.

In 2003, het jaar dat Marc Dex zestig wordt, siert hij de affiche van "Houden Van" in het Sportpaleis van Antwerpen. Hij deelt het podium met Johan Verminnen, Dimitri Van Toren, La Esterella, Walter De Buck, 't Kliekske, Jef Burm en Erik Van Neygen.

Omdat zijn verzamelaars grif van de hand gaan, wordt in 2005 de cd "De mooiste songs van ... Marc Dex" in de etalage geplaatst, deze keer op het Silver Starlabel, met in het totaal een selectie van achttien van zijn bekendste meezingers.

In 2006 siert Marc de affiche van het seniorenfestival "Griffelrock" op het provinciaal domein "Zilvermeer" in Mol. Hij wordt daarbij geflankeerd door Lia Linda, Connie Neefs, Garry Hagger, broer Jules Kabas en Rob Sancalir, muzikaal begeleid door The Rico Zoroh Band. Zij treden die namiddag op voor zo'n zesduizend enthousiaste muziekliefhebbers.

In de zomer van 2007 staat de familie Dex in het Prinsenpark te Retie voor de eerste maal samen op één podium. De zoon van Marc, Tom, is samen met zijn groep The Nuts eveneens van de partij. De populaire broer Jules Dex, alias Juul Kabas, mag niet ontbreken. Die vormde, zoals je hierboven al kon lezen, samen met Marc een orkestje waarmee zij in 1966 de finale van de "Gouden Micro" bereikten. Wanneer broer Marc dankzij "Canzonissima" wereldberoemd in Vlaanderen wordt, kiest Jules zijn eigen richting. Hij gaat op aanraden van Bobbejaan Schoepen zelf plaatjes opnemen. Het is legercommandant Van Herck die hem in contact brengt met producer Louis Van Rijmenant en hij neemt het liedje Juul Kabas op, een liedje over de gewone werkmens en meteen goed voor een megahit in 1970. De Juul wordt de lieveling van het doodgewone Vlaamse publiek dat zich graag al lachend een avondje ontspant. In 1978 duikt hij op in de show van Vader Abraham, met wie hij het liedje Ik ben een Belg opneemt. Een jaar later opent hij in Retie zijn taverne 't Lindenhof, die hij vijftien jaar blijft uitbaten. In 1980 vult Juul Kabas zijn erelijst aan met een tweede megahit 't Zijn zotten die werken. Toch zijn het niet altijd meezingers die hij opneemt. In 1993 is er het album "Op wandel" met daarop voornamelijk luisterliedjes. Vergeten we niet dat van de zeven albums die Juul in zijn carrière heeft uitgebracht, er drie met goud werden bekroond: "Ze noemen mij de Juul Kabas" (1970) , "Met van alles en nog wat" (1980) en "De 14 beste van Juul Kabas" (1985).

De achtentwintigste maart 2008 mag Marc vijfenzestig kaarsjes uitblazen. Hij trakteert zijn fans op zondag de tweede november van dat jaar op de show "65 jaar Marc Dex" in het Gemeenschapscentrum Den Dries in Retie. Op het podium krijgt hij het gezelschap van: Juul Kabas, Barbara Dex, Margriet Hermans , Nic Caan en Samantha. Als speciale muzikale touch is er die dag een optreden door het Gregoriaans Koor van Retie. Marc is trots dat hij ook een nieuw album mag voorstellen, "Herinneringen", waarvan de gelijknamige single, geschreven door Michel Cosyns en P. Nachtergaele, als locomotief mag dienen. Op het album belanden een aantal nieuwe nummers, waaronder Kleur in mijn leven en Iedereen weet, samen met de hits Maar in Amerika en Palma de Mallorca evenals een nieuwe versie van Oh clown.

Marc voelt zich de koning te rijk wanneer hij samen met zijn dochter Barbara en zijn broer Jules de derde december 2009 in het "Casino van Oostende" in de bloemen wordt gezet en samen met hen de award "Een leven vol muziek" ontvangt. Op zijn website laat hij weten dat dit een van de mooiste momenten in zijn carrière blijft. Hij ervaart het samen met zijn familie als een waardering voor heel wat jaren van hard werken met als resultaat liedjes waaraan veel mensen in Vlaanderen plezier hebben beleefd.

Omdat Marc blijft optreden en zijn publiek blijft vragen naar nieuwe nummers, is er in 2010 op zijn Tiburlabel het door hemzelf geschreven nummer Seniorendans. De vijf-, zes- en zevenentwintigste januari 2011 treedt Marc op in de show "S-Plus", georganiseerd door de Socialistische Mutualiteiten in het Casino van Oostende. Drie dagen na elkaar zit de zaal nokvol, goed voor telkens tweeduizend senioren. Luc Appermont praat de shows aan elkaar en Marc treedt op samen met onder anderen Patrick Onzia en Paul Michiels, daarbij begeleid door het orkest van Lou Roman.

In 2011 en 2012 trekt Marc samen met Andrea Croonenberghs en de muzikanten Jan Muës, Bas Bulteel, Eric Rits en Frank Stoffelen langs de theaters met de show "Canzonissima". Met beelden uit de tijd van toen en een hedendaagse terugblik van enkele deelnemers uit die tijd. Onder andere De Roma in Borgerhout, het Cultureel Centrum in Dilbeek, Aarschot en Scherpenheuvel zijn maar wat blij dit muzikale project te mogen programmeren. Omdat zij vooral op een ouder publiek mikken, worden uitsluitend matineevoorstellingen gegeven. In 2012 verschijnt de slow Liefde in mijn leven van de hand van Walter De Loose, uitgebracht op het CNR-label.

De derde maart 2013 viert Marc zijn zeventigste verjaardag en brengt naar aanleiding daarvan twee nieuwe songs uit, geschreven door Johan Debacker en Bert Candries: het bluesy Niet te doen en het countrygetinte Tot het overgaat, dat veel respons krijgt bij Radio 2. In de slipstream van zijn verjaardag is er het feestconcert "Marc Dex 70: van Canzonissima tot Nu". Hij treedt op samen met Andrea Croonenberghs, Barbara Dex, zijn broer Juul Kabas en Johann Stollz in OC De Djoelen in Oud-Turnhout.

Omdat Marc in zijn vrije tijd niets liever doet dan wandelen in het prachtige natuurgebied De Liereman in Oud-Turnhout, schrijft hij tijdens zo'n wandeling het liedje Oud-Turnhout, mijn dorp. Het is een eerbetoon aan zijn dorp waar hij al meer dan veertig jaar lief en leed met zijn familie deelt. Het nummer wordt in de loop van 2014 als single uitgebracht.

Vrijdag de dertiende maart 2015 brengt Marc Dex op single het nummer Weet je nog uit, geschreven door Johan Debacker in een productie van Bert Candries. Het liedje gaat over het besef dat liefde loslaten is en omarmen in koude dagen, het zijn herinneringen en woorden uit het hart.

Op dinsdag 27 september 2016 werd in het Antwerpse Sportpaleis de 8ste editie georganiseerd van "Houden Van Griffelrock". Duizenden senioren en andersvaliden konden er nog een keer genieten van een namiddag vol Nederlandstalige muziek. Marc Dex mocht de affiche en het podium delen met Nicole en Hugo, Vader Abraham, Bart Herman, De Melando's, Mieke, Luc Van Meeuwen en Lissa Lewis.

De 24ste januari 2017 brengt Marc Dex een nieuwe single uit Duizend maal dank, naar aanleiding van zijn hartoperatie. "Iedereen kan het op zijn levensweg wel eens tegenkomen dat het leven plots stilstaat. Als er dan iemand is op die momenten van angst en onzekerheid, die dag en nacht vol toewijding naast je staat met een glimlach en een knuffel, dan is dat het belangrijkste bezit in je leven. Hoe dan plots een bericht of een kaartje met eenvoudige, bemoedigende woorden je kan ontroeren, maar ook troost en sterkte bieden. Daarom schreef en zing ik dit lied ", aldus Marc Dex

"Vader moeder zult gij eren", een gebod dat dochter Barbara onthouden heeft, want in de loop van de maand mei 2017 laat zij weten dat zij aan een nieuwe cd werkt waarin ze de liefde voor haar vader, haar grote held en voorbeeld, bezingt. De release van de cd "Dex tot de tweede macht" staat gepland in februari 2018. De eerste single daaruit komt in november 2017 op de markt. Samen met de lancering van dat album volgt er een gelijknamige theatertournee waarin Barbara de liefde voor haar vader bezingt. Dat het een intimistische muziekvoorstelling wordt die naar de keel grijpt, staat vast. Van haar vader heeft ze veel geleerd. Met hem heeft ze veel gedeeld, gelachen, gehuild, gediscussieerd en gemusiceerd. Zijn eerlijkheid en heerlijkheid hebben haar als mens gevormd. Het muzikale heeft ze van hem geërfd. Heel aangrijpend en persoonlijk blaast ze de liedjes van haar vader nieuw leven in. Barbara wordt tijdens haar tournee door vier muzikanten onder leiding van Jo Mahieu begeleid. Op 8 februari 2018 gaat de productie in première in de Kuub van Cultuurhuis de Warande te Turnhout.

Voorafgaand aan haar tournee brengt Barbara Dex de 2de februari 2018 op het CNR-label het album "Dex tot de tweede macht" uit. Het zijn nieuwe bewerkingen van bekende en minder bekende liedjes van haar vader, bewerkt door Jo Mahieu. Die liedjes blijken na 50 jaar nog altijd bruikbaar. Soms was het wat zoeken naar een hedendaagse touch "Eerst wou ik Oh Clown niet coveren omdat ik het met al die tempowisselingen te moeilijk vond", aldus Barbara. "Maar het is een tof nummer geworden." Ook liedjes waarvan Barbara het bestaan niet eens kende, passeren de revue. Op het album kan je genieten van onder meer Niet huilen mama, Vaarwel Jenny en Maar in Amerika. Met dit album wil Barbara, nu haar vader het nog in levende lijve kan meemaken, een hulde brengen aan haar grote held die de 3de maart 75 wordt. De tournee "Dex tot de tweede macht" loopt nog tot en met de 14de juni 2018.

Naar aanleiding van Marcs 75ste verjaardag verschijnt de 24ste maart 2018 op het Damaro-label het album "Dank voor al die jaren" dat meteen ook de titel is van zijn nieuwste single. Daarnaast op deze cd nummers als "Niet huilen mama", "Weet je nog", "Aan een moeder" en een nieuwe versie van "Oh Clown".

tekst en research: Marc Brillouet © 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet