Maartje Van Neygen

Wie kan in Vlaanderen met de nodige trots zeggen dat haar beide ouders gouden hits hebben gescoord, samen de mooiste duetten hebben gezongen en dat zij die liefde voor de muziek aan dochterlief hebben doorgegeven, die op haar beurt dat succesverhaal nog voortzet ook? Günther Neefs had een zingende vader en Céline Hermans heeft een zingende moeder. Maartje Van Neygen heeft een zingende vader én een zingende moeder. Mij schiet net te binnen dat de kinderen van Gene Thomas en Kristel Verbeke van K 3 dat ook met de nodige fierheid mogen zeggen, maar daarmee zal de Vlaamse kous veraf zijn, denk ik! Al vaker hebben wij van kinderen van bekende zangers en zangeressen gehoord dat zij pa of ma gewoon als één van hun ouders zien. Thuis is Tura voor zijn kinderen een gewone vader en dat geldt ook voor de kinderen van Koen Wauters, Willy Sommers , Dana Winner en ga zo maar door.

Maartje werd de 25ste oktober 1995 in Sint-Niklaas geboren. Voor haar waren Erik en Sanne dus gewone ouders, alleen was de sfeer thuis niet zo alledaags. Papa en mama kwamen op de televisie en de radio en moesten vaak optreden. Dit was voor Maartje echter heel gewoon. Zó normaal zelfs dat ze zelf ook vaak “optredentje” speelde met haar twee poppen, Rorik en Sjana. Je hoeft niet veel fantasie te hebben om in die namen Erik en Sanne te horen klinken. In haar wereld waren die twee haar vedetten, haar idolen en niet papa en mama. Wanneer haar ouders op tv verschenen ging dat hele gedoe makkelijk aan haar voorbij, maar wanneer zij, zoals zo vaak, mee mocht naar een live optreden, dan kon zij met open mond toekijken naar wat daar allemaal gebeurde. Het kan niet anders, achteraf bekeken, dat daar al de kiem werd gelegd van haar latere carrière. Tijdens ernstige gesprekken thuis over muziek tussen pa en ma trok Maartje zich snel terug in haar fantasiewereld. Alleen wanneer zij papa en mama hoorde oefenen, kwam zij wel eens meeluisteren, want zingen lag haar toen al na aan haar hart. Wanneer zij niet mee kon naar de optredens , werd zij vaak opgevangen door de ouders van Sanne. Fijne momenten voor Maartje, want bij opa en oma mocht zij altijd leukere dingen doen dan thuis. Zowel papa Erik als mama Sanne hielden graag de touwtjes strak. Van opa mocht zij al eens uitbundig op bed springen of langer televisie kijken.

In haar geheugen gegrift zijn de momenten dat zij met mama in de auto zat op weg naar school en dat Sanne liedjes draaide van Dolly Parton en van The Dixie Chicks, een trio uit Texas vooral bekend geworden door hun bluegrassnummers. Sanne vertaalde dan de teksten die Maartje probeerde na te zingen in een soort Engels dat Shakespeare nooit bedacht kan hebben. We luisteren aangenaam verrast wanneer zij tijdens ons interview plots Goodbye Earl van The Dixie Chicks begint te zingen, waarvan zij blijkbaar de tekst nog uit het blote hoofd kent "Mary Anne and Wanda were the best of friends all through their high school days, both members of the 4H Club, both active in the FFA."

Haar kleuterjaren en haar lagere schoolopleiding volgde Maartje in "Gavertje Vier", de stedelijke basisschool van Sint-Niklaas, afdeling Belsele. Toen zij in het eerste studiejaar aanbelandde had Maartje maar één groot verlangen en dat was "een vriendje van Jezus" worden. Religieuze ambities dus, waarop Sanne inpikte met de musicalvideo "Jesus Christ Super Star". Maanden na mekaar heeft Maartje die toen zo goed als dagelijks bekeken met als gevolg dat zij, zoveel jaren later, die liedjes nog altijd uit het blote hoofd kent. Mama speelde daar graag op in. Wanneer zij thuis, bijvoorbeeld tijdens het afwassen, ook maar enigszins de kans zagen, zong Maartje de rol van Jezus Christus en Sanne die van Herodes. Haar ouders wilden haar op school zedenleer laten volgen, maar daar wilde Maartje niks van weten. Zij ging ook zo vaak als zij kon naar de kerk. Van dat devote, dat spirituele, schiet er intussen na al die jaren niet veel meer over geeft zij eerlijk toe.

Meegenomen was dat op dezelfde school waar Maartje haar lagere opleiding volgde, mama ook les gaf, al was vooraf duidelijk afgesproken dat zij niet in de klas waar mama les gaf zou terechtkomen. Objectiviteit moest voorop staan. Minder meegenomen was dat telkens wanneer er in de klas of tijdens een schoolfeestje moest gezongen worden de hoofden meteen richting Maartje keken, zo van "zij zal die klus wel klaren!" Van huis uit werd er bij Maartje nooit op aangedrongen om naar de muziekschool te gaan. Uiteindelijk is het er nooit van gekomen. Als Maartje toen immers ergens een broertje dood aan had, dan was het tijdens de weekends ergens naar toe te moeten. Dus ook niet naar de muziekschool. De jeugdbeweging kon nog door de beugel, maar voor de rest zat zij het liefst van al gezellig thuis.

Op school werd Maartje zelden geplaagd omdat zij de dochter van Erik en Sanne is. Alleen bij de start van haar middelbare studies in Hamme werd daar al eens naar verwezen. Vanaf het derde middelbaar ging Maartje naar de Presentatie in Sint-Niklaas waar ze Humane Wetenschappen volgde. Er werd zeker niet plagend verwezen naar het feit dat mama zoveel jaar jonger is dan papa. Jongeren van tegenwoordig springen daar vlotter mee om in de vroege wijsheid dat " op liefde geen leeftijd staat!" Terwijl haar vriendinnen in hun tienertijd dweepten met boybands, ging Maartjes muzikale voorkeur uit naar Benny Neyman en vooral naar Cat Stevens, al konden de Red Hot Chili Peppers ook wel haar sympathie genieten. Om maar aan te geven dat haar muzikale smaak net zo breed is als die van haar vader die zowel The Dooby Brothers, James Taylor als André Hazes en Paul Anka kan smaken.

Het kon niet uitblijven of Erik en Sanne zouden hun dochter op zekere dag meetronen naar een of ander concert en als het enigszins kan mee het podium op. Hun kerstconcerten waren daarvoor een gedroomde aangelegenheid. In 2004, Maartje is dan negen, mag zij voor de eerste keer meezingen. Vooraf werd er thuis dan ook degelijk geoefend en werd er voor een aantrekkelijke outfit gezorgd. Maartje hield eraan dat één kous opgetrokken was en de andere niet. Het publiek vond het lief en schattig, zij wist toen al dat je je publiek met zoiets op die jonge leeftijd kon inpalmen. Zij had die ene kous bewust naar beneden getrokken. In haar kleerkast bewaart zij die outfit nog altijd, samen met de daarbij horende schoentjes, als een soort relikwie, iets dat moet gekoesterd blijven. Maartje zong toen mee in het lied “Een kindeke lag”. Later zong ze ook het lied “Zeven nachten” waarvan de videoclip op Youtube vaak werd bekeken. In de winter van 2010 zong ze eveneens mee op de single “Halleluja” als aanloop naar de kerstconcerten van dat jaar.

Maartje is qua sterrenbeeld een schorpioen en vindt van zichzelf dat zij heel lief is, maar best ook eens kan klauwen. De wat bitcherige kant van haar zijn schuift zij niet aan de kant, dat mag best geweten zijn. Ook niet onder stoelen of banken schuift zij het feit dat zij zeer ambiteus is en net zo'n pietje-precies als haar vader. Daarin ontmoeten zij elkaar elke dag. Ook in het feit dat zij net zoals haar vader en moeder voor de klas wil staan, want zij wil koste wat het kost haar bachelor diploma Nederlands-Duits behalen aan de KaHo in Sint- Niklaas.

Het had niet veel gescheeld of de familie Van Neygen was naar Frankrijk verhuisd. Aan het Nieuwsblad vertelde Erik in een interview in 2009 dat zij in 2000 – na 10 jaar hard werken en intensief optreden en platen maken – een rustpauze wilden inlassen en zelfs een tijdje met de idee rondliepen om definitief naar hun buitenverblijf in het departement Drôme in Frankrijk (bekende gemeenten zijn Valence, Crest en Montélimar) te verhuizen. Sanne zou er kunnen lesgeven. Maar het Franse schoolsysteem deed hen van hun verhuisplan afzien. De kans bestond ook dat Sanne eerst een paar jaar les moest geven in de banlieus van Parijs en dat Maartje in een belastend les- en huiswerkregime zou vallen. De verbetering zou uiteindelijk op een verslechtering uitdraaien en dus werd dat plan in de doofpot gestopt.

De dag dat Erik in 2009 voor de eerste keer met een hersenbloeding wordt geconfronteerd is een dag die Maartje duidelijk is bijgebleven. Zij weet nog dat zij 's avonds van hun vakantie in Frankrijk waren teruggekeerd, dat zij naar een enge film op televisie had gekeken, dat zij 's nachts last had van een nachtmerrie, dat zij vroeg wakker was, beneden gestommel hoorde, papa op een stoel zag zitten met zijn hoofd in zijn handen, de 100 snel arriveerde, dat zij met mama in de auto achter de ambulance reden, dat zij de rest van die dag bij opa en oma is gebleven en dat oma speciaal voor haar tomatenpuree heeft gemaakt. De essentie van de dagen nadien zijn haar niet meer bijgebleven alsof zij die dingen gedeletet heeft. Zij heeft, vooral na zijn tweede hersenbloeding in 2010, van haar vader onthouden dat hij een heel sterke man is. Zij heeft gemerkt hoe hij zijn medicatie stilaan heeft afgebouwd en geleerd heeft de pijn te verbijten. Alleen al voor deze inspanning heeft zij een enorme bewondering voor hem en dat maakt hun band alleen maar sterker.

Die band tussen Erik en zijn dochter is zo groot dat hij niet alleen haar liedjes mag schrijven, maar dat hij ook betrokken wordt in welk plunje dochterlief rondloopt en optreedt. Het is aandoenlijk om te zien hoe zij samen kleren gaan kopen en zelfs kledingtips geven aan Sanne. Maartje is heel modebewust, houdt wel van dat showbizzkantje, etaleert zich graag. Niet te verwonderen dat wij op de Vlaamse Showbizzsite in 2012 lezen: "Dochter van Erik en Sanne loopt eerste modeshow. Zij is een mooie verschijning. Zij showde de nieuwe collectie van Tylaine Van den Broeck." Die modeshow had de achtste november plaats in de "Bisazza Showroom" in Antwerpen. Omdat het een vrolijke collectie is die vrijheid en optimisme uitstraalt, beslist Tylaine dat Maartje het gezicht wordt van "Birdcage" van "Maison Tylaine". In de marge even aanstippen dat Tylaine als pianiste, geslaagd aan het Koninklijk Vlaams Muziekconservatorium in Antwerpen met grote onderscheiding, Erik en Sanne regelmatig begeleidde, dat zij laureate was in 2010 van het VTM-programma "De designers" en les geeft aan de muziekacademie in Heist-op-den-Berg.

In het najaar van 2011 mag Maartje met haar ouders mee naar Texas voor de opname van het album "De fantastische Expeditie". Ook Maartje mag twee liedjes inzingen: Hier aan de Schelde van de hand van Tom McLean op tekst van Sanne en Niet slecht bedoeld van Tom Paxton op tekst van Miel Appelmans. Voor de rest deed Maartje op de momenten dat zij niet in de studio aanwezig hoefde te zijn niets liever dan in Austin rondlopen en de stad verkennen. Als zeventienjarige een unieke buitenkans. Thuis was achteraf de vreugde groot toen bleek dat "De fantastische Expeditie", uitgebracht in de vroege zomer van 2012, met goud werd bekroond.

De 30ste september 2012 is een datum die Maartje nooit zal vergeten, want die dag staan haar ouders op de planken van de Roma in Antwerpen voor hun afscheidstournee nadat papa had gemerkt dat het te zwaar werd te blijven optreden en Sanne besliste ook een punt achter haar zangcarrière te zetten. Maartje mag die namiddag uiteraard mee optreden met voorts op het podium Luke Jacobs, Carrie Rodriguez, Miek en Roel.

Voor papa is het niet gemakkelijk om de dagen nadien zijn draai te vinden, maar het zwarte gat laat hij links liggen en gaat zich onder meer met volle kracht inzetten voor de carrière van Maartje die zo snel mogelijk een solo-single op de markt wil brengen en dat onder de veilige vleugels van haar ouders. Dat wordt het eerder in Austin ingeblikte My songbird, een cover van de Amerikaanse singer songwriter Jesse Winchester. De tiende december 2012 wordt dit als haar allereerste single uitgebracht. Tijdens de opname van deze song werd Maartje begeleid door Earl Poole Ball, de legendarische pianist van Johnny Cash. Als tweede single wordt begin maart 2013 gekozen voor Niet slecht bedoeld dat wij al kenden van het album "De fantastische expeditie". Hoewel Sanne een sopraan is en Maartje een alt, horen luisteraars, zelfs met de vingers in de oren hoe Maartje en Sanne qua stem als twee druppels water op elkaar lijken. Zeker als zij vocaal met hun tweetjes duelleren.

Papa wordt niet alleen haar manager, maar duikt ook samen met haar de opnamestudio in en dat wordt de studio van Phil Sterman waar Erik zich al geruime tijd thuisvoelt. Voor de arrangementen wordt een beroep gedaan op Filip Martens. Muzikanten van dienst zijn Rens Van der Zalm, Wendy Quinlan, Tom Lodewijckx, Wouter Vander Veken, Carlo Mertens, Jo Hermans enz... Erik en Sanne staan erop dat zij de liedjes aanreiken. Thuis wordt er vooraf al ernstig rond de tafel gezeten om voor Maartje een degelijk profiel uit te tekenen. Het album dat er komt, mag een weergave zijn van kleinkunst, luchtige pop, country en chanson. Ga daar maar eens aanstaan. Geen gemakkelijke opgave. Gezocht wordt er naar een geschikte datum om het album aan de pers voor te stellen en dat wordt haast voor de hand liggend de 25ste oktober 2013, de dag dat Maartje achttien wordt. "Eerste dauw"' is een gepaste titel voor een eerste album met daarop twaalf liedjes. Enkele maanden voordien, de tiende juni om precies te zijn, wordt de komst van het album aangekondigd met de release van de single Tekendoos. Een opvallende song op het album is de hulde die Maartje brengt aan schrijver Bart Moeyaert in Populierenhout. Al even opvallend is het beklijvende Murhula. Na het lezen van het boek "Als de olifanten vechten" van Dirk Bracke wordt Maartje getroffen door het probleem van kinderen die gebrainwasht worden en gedwongen worden hun familie en vrienden te verminken, zelfs te vermoorden. Het probleem dus van "de kindsoldaten". Erik zet zich aan het schrijven en Filip Martens schrijft er de toepasselijke arrangementen voor waarbij een gospelkoor voor de extra sfeer zorgt. Het album opent met Petit amour d'été. Ondanks de titel een Nederlandstalig liedje boordevol Franse woorden om een verhaal dat zich afspeelt in een Frans café klank en kleur bij te zetten. September 2013 wordt dit Maartjes vierde single. Voor Maartje is dit eerste album sowieso een voltreffer, a wish come true. Tijdens de persconferentie zegt zij niet voor niets:"Wat kan ik nu nog meer willen? Ik ben dus dolgelukkig dat ik op mijn verjaardag mijn allereerste full cd kan en mag voorstellen!". Dat zij daarbij toen met veel warmte aan haar vader dacht, kunnen wij ons zo voorstellen. Aan haar mama dacht zij uiteraard ook, want die schreef niet alleen de teksten, maar zingt ook de backingvocals op de plaat. Om dat te verzegelen, geeft Maartje de eenentwintigste februari in "De Lork" in Boortmeerbeek een uniek diner concert waarop zij haar moeder uitnodigt om samen met haar enkele liedjes te zingen. Naar aanleiding daarvan verschijnt in het weekblad Prima van de vijftiende februari een uitgebreid interview met hen beiden met als lokkertje op de voorpagina "Maartje Van Neygen en Sanne zijn elkaars beste vriendin. De ziekte van Erik heeft onze band nog versterkt. Voorlopig zijn er geen andere optredens samen gepland en dat is ook niet meteen de bedoeling. Het blijft in principe bij drie optredens." Van Erik vernemen wij vrij snel dat hij niets liever zou willen dan dat dit wordt voorgezet. Maar Sanne geeft iets verderop in het interview toe dat zij er emotioneel nog niet echt aan toe is. Zij is blij met de rust die zij nu heeft. Zij heeft het voor een tijdje wel gehad. Sinds haar zeventiende stond zij op de planken. Intussen is zij veertig en voor haar is deze rustpauze méér dan welkom. Sanne vindt het trouwens erg leuk dat zij Maartje met raad en daad kan blijven bijstaan. Vooral met veel tips op zanggebied. Eind maart 2014 wordt het nummer Canta Baila op single uitgebracht. De toekomst heeft nog veel in petto waaronder een rist hits, daar is zij vast van overtuigd. En wat die toekomst betreft wil Maartje blijven zingen én lesgeven. Haar moeder is daarbij voor haar het beste voorbeeld. Sanne, en ook Erik, hebben door de jaren heen beide talenten op een perfecte manier gecombineerd! Een trotse moeder en haar dochter zijn in de loop van de maand juli 2014 te zien tijdens het Eén programma "Vlaanderen Vakantieland" waar zij een liveversie brengen van Het huis dat tussen rozen stond. Maartje is op haar mooist te zien in de Story fotoreeks "BV's in Badmode". Maartje moet wel het nieuws ontkrachten als zou ze aan anorexia lijden. Dat extra kilootje vet wil er maar niet bij! In een persboodschap bedankt ze nog snel Radio 2 voor de nominaties tijdens "Zomerhit 2014 " in de categorie " Beste doorbraak" en "Beste zangeres". Zij belooft ook voor 2015 een gloednieuw album, boordevol gloednieuwe liedjes.

Begin september 2014 zet platenfirma CNR haar nieuwe single in de etalage Op zijn schouder, een uptempo nummer met het oog op het najaar. Eigenlijk komt die single er op vraag van het publiek dat het tijdens haar optredens erg smaakt. Speciaal voor radio en tv werd er een kortere versie van gemaakt. Speciaal voor hun dochter kropen ma en pa voor deze gelegenheid in hun pen Wellicht hadden ze er méér van verwacht, want de twintigste september 2014 geraakt Maartje met dit nummer tot op de vijfendertigste plaats in de Vlaamse Top 50, maar dan ook geen trapje hoger.

2 maart 2015 krijgen wij de nieuwe single Nood aan jou van Maartje te horen. Zij volgt op dat moment met het succes het tweede jaar bachelor Nederlands-Duits en trok met vakantie naar Berlijn waar zij enorm gefascineerd werd door zowel de moderne als de klassieke kant van deze boeiende stad. Deze single is de voorbode van een nieuw album, een conceptalbum, met als thema een haast onmogelijke lange-afstandsliefde tussen een Vlaamse meisje en een Berlijnse streetart-kunstenaar. De productie van het album is in handen van papa Erik met de steun van Stefaan Fernande die trouwens de tekst en de muziek van Nood aan jou schreef.

Op 14 maart 2015 is het precies 25 jaar geleden dat haar ouders Erik en Sanne hun doorbraakhit " Veel te mooi" opnamen. Voor papa Erik mag dit niet zomaar ongemerkt voorbijgaan. 28 en 30 april staan hij en Sanne op het podium van het Sportpaleis in Antwerpen tijdens "Houden van... Griffelrock" met vijfentwintig liedjes die we met z'n allen kennen en voor een groot deel kunnen meezingen: Het huis dat tussen rozen stond, Land van ons twee, Aan mijn darling, Ticket naar Eden en natuurlijk Veel te mooi. Erik en Sanne nodigen ook een aantal collega's uit waaronder: John Terra , Heintje, Jo Vally, presentator Luc Appermont en natuurlijk hun dochter Maartje.

De tweede maart 2015 krijgen wij, als voorbode van haar nieuw album, de single Nood aan jou , geschreven door Stefaan Fernande. De dertigste april 2015 is het zo ver en ligt het album "Brussel-Berlin" in de winkel. Het is een een gezongen liefdesverhaal tegen de achtergrond van de Berlijnse Muur en het hippe Berlijn van vandaag. Maartje Van Neygen zingt de liedjes vanuit het oogpunt van Elsa, een jonge Vlaamse studente Nederlands-Duits. In elf nummers bezingt Maartje haar passie voor het hippe Berlijn, de streetart en de geschiedenis van Berlijnse Muur. Het album geeft je het gevoel alsof je naar de soundtrack van een film luistert. Je wordt ontroerd door Maartjes stem en het verhaal van Elsa en Tim. Je hoort in de liedjes ook haar verhaal. Haar leven in Oost-Berlijn en haar verlangen naar de andere kant van De Muur. Haar hoop op een beter leven voor haar en haar pasgeboren zoontje Tim in Wilmersdorf, haar droom van vrijheid. Het mocht niet zijn. Zij was één van de helden die het leven lieten aan De Muur. En hoe het nu verder gaat met Elsa en Tim? Tja, hoe gaat dat met ware liefde? Maartje Van Neygen zingt over de Berlijnse Muur en het leven in Oost-Berlijn vóór 1989. Ze is dol op de hippe stad en kent er alle hoekjes die de doorsnee toerist niet kent. Maartje is immers bevriend met straatkunstenaar El Bocho, die meewerkte aan het project en verschillende schilderijen van Maartje maakte: terrasjes in Prenzlauerberg, de achter - hekken - verborgen - reggaeclub "Ya’am" aan de Spree enz...

Midden juni 2015 is er als opvolger van Nood aan jou de single Het meisje op de muur, geschreven door papa Erik samen met mama Sanne. In de maand oktober 2015 verschijnt de single Ik kom er wel doorheen. Pa en ma schreven niet alleen de tekst, maar doen ook hun vocale duit in het zakje. Deze single vormt de aanloop naar een paar exclusieve concerten "Thuis bij de Van Neygens", naar aanleiding van de release van Veel te mooi, vijfentwintig jaar geleden. In de persmap lezen we: "Alsof je in hun woonkamer bent binnengestapt, dat is het concept van deze concertreeks. Het wordt dus niks groots, geen uitzinnig "Kijk eens! Hier zijn we weer!", maar eerder een voorzichtig "We wilden zo graag nog eens". En wij, de fans, mogen binnenkijken, alsof we door het raam een blik mogen werpen op hoe het er de afgelopen jaren aan toe ging, toen de Van Neygens niet meer op het podium stonden, maar thuis wel nog steeds muziek maakten. Alsof ze nooit zijn weggeweest en we hen niet gemist hebben. Stil genieten en blij zijn om elke druppel die we nog kunnen krijgen." Het eerste concert staat gepland op de vijftentwintigste oktober (de dag dat Maartje twintig wordt) in het CC "De Biekorf" te Lebbeke.

Bij het eind van het jaar wil iedereen uiteraard feesten en plezier maken, maar moet je als artiest toch ook even stilstaan bij alle ellende en al het verdriet van het afgelopen jaar. Daarom brengt Maartje de vierentwintigste november 2015 Zolang er nog helden zijn op single uit, een nummer geschreven door Stefaan Fernande in een productie van papa Erik. Ook nu weer een liedje met een boodschap: niemand vergeet de helden, de mensen die iets betekend hebben, de mensen die iets extra gedaan hebben voor anderen. Er is dus nog hoop! Gelukkig zijn er nog helden. Maartje zong dit liedje voor het eerst in Diksmuide op elf november op de IJzerbedevaart.

tekst en research: Marc Brillouet © 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet