Louis Neefs

Er zijn maar weinig Vlaamse artiesten die met zoveel lovende woorden de hemel zijn ingeprezen en wiens liedjes na al die jaren nog worden gedraaid als die van Louis Neefs. Een artiest die overladen werd en nog steeds wordt met tal van superlatieven.

 Copyright:youtube
© youtube

Acht augustus 1937 werd Louis als Ludwig, Adèle, Maria, Jozef Neefs in Gierle geboren. Mama Neefs was erg katholiek, vandaar. Papa Neefs hield zoveel van muziek dat Ludwig, daarbij denkend aan Ludwig van Beethoven, voor hem haast vanzelfsprekend was. Later zou Louis zijn liefde voor zijn geboortedorp uitzingen in het liedje M'n dorp in de Kempen . Net zoals Jo Leemans krijgt Louis te kampen met kinderverlamming. Hij is zes wanneer de dokter polio vaststelt. Louis moet aansterken en dat kost tijdens de oorlogsjaren een aardige duit qua voeding en medische verzorging. In de lagere school van Gierle kreeg Louis les van zijn vader. Papa sprak daar thuis weinig over. Hij aanvaardde dat zijn zoon zijn beperkingen had, vooral wat wiskunde betreft.

Louis zou zijn liefde voor zijn geboortedorp later uitzingen in het liedje Dorpje in de Kempen.

Muzikale genen

Naast zijn beroep als hoofdonderwijzer was papa Neefs ook actief als dirigent van vier fanfares en twee koren, een zeer muzikale man dus. Van vader erfde Louis zijn zangstem, van zijn moeder zijn acteertalent. Thuis werd er geluisterd naar de Duitse tenor Fritz Wunderlich, naar tal van Duitse fanfares en daarnaast ook naar de Vlaamse liedjes van La Esterella en Jean Walter . Louis trekt vaak op met zijn boezemvrienden André Proost en René Eyskens. Zij halen graag kattenkwaad uit. Opvallend is dat, ook al leidt vader Neefs twee koren, Louis nooit in een van beide koren heeft meegezongen.

Met de middelbare studies van zoon Louis vlotte het minder. Louis bleef dan ook nooit ergens lang: zo passeerde hij de Jezuïetenschool te Turnhout, het college in Mechelen om daar uiteindelijk in de technische school te belanden. Louis wil technisch tekenaar worden met als specialiteit bruggenbouw. Door mee te zingen in het collegekoor ontdekt hij zijn zangtalent en gaat leren gitaarspelen met als leidraad het beruchte boekje van Nonkel Bob. Hij begeleidt zichzelf tijdens het zingen van liedjes van Jo Erens en Fritz Rademaker. Hij treedt regelmatig op tijdens schoolfeestjes en speelt aanvankelijk op een gitaar die hij van de buren heeft geleend. Eenmaal op kostschool in Mechelen koopt hij met zijn spaargeld zijn eigen gitaar. Die gitaar is hij na een tijdje liever kwijt dan rijk, want hij wil zich tijdens het zingen vrij voelen en gaat op zoek naar een orkest.

Op zoek naar een artiestennaam

Maar eerst moeten we het verhaal nog vertellen van pianiste Godelieve Cabus die Louis op zekere dag hoort zingen, gecharmeerd wordt door zijn warme baritonstem en hem introduceert bij haar cabaretgroep De Regenboog. Louis meet zich een eerste artiestennaam aan Lode Celis. Louis gaat kapot van de stress. Maar hij weet het publiek in te palmen met zijn vertolking van de liedjes van Jo Erens zoals 't Heukske en De lichtjes van de Schelde van Bobbejaan Schoepen . Louis twijfelt. Hij weet niet goed onder welke naam hij moet optreden. Na Lode Celis kiest hij voor Ludwig Könner en vervolgens voor Lode Van Camp, een zoon uit de Kempen moet je weten. Links en rechts neemt Louis tijdens de jaren 1958 en 1959 deel aan talentenjachten, crochets zoals die toen genoemd werden.

Ancienne Belgique

Op zekere dag ontmoet Louis tijdens een zangwedstrijd in Café Gerstmans op de hoek van het Koningin Astridplein en de Gemeentestraat in Antwerpen tekstschrijfster Ke Riema (Marieke Wuyts). Zij bezorgt Louis een optreden in de Ancienne Belgique in Antwerpen. Zij heeft namelijk een tijdlang het theaterbureau Podium en werkt veel samen met Will Ferdy. Marieke wil dat Louis een plaat opneemt en brengt hem in contact met producer Jo Deensen. Ze vraagt een aantal liedjes aan muziekuitgever Jacques Klüger die Louis kan inzingen. Hij wil met Ludwig samenwerken op voorwaarde dat die zijn Duits klinkende naam Vlaamser maakt en zo wordt Ludwig, Louis. Zijn familienaam Neefs is oké voor Klüger.

Jacques bezorgt hem een platendeal bij zijn firma Palette Records. Daar huizen intussen ook Bobbejaan Schoepen en Will Tura . Louis breekt zijn studies af en gaat zich voor het volle pond op zijn zangcarrière toespitsen. Van Gaston Nuyts krijgt Louis zangles. Dictielessen volgt hij bij Ast Fonteyne in Herentals. Jean Walter wordt op dat moment zijn idool. Zingen zoals Jean, dat is wat Louis wil.

De eerste plaatjes

In 1959 neemt hij met de Belgische ploeg deel aan de Europabeker voor Zangvoordracht in het Casino van Knokke (in de jaren zeventig werd dit De Knokke-Cup) samen met Liliane Vincent, Jack Terlin, Eddie Pauly en Philippe Mayeux. De 10de januari 1959 trouwt Louis met Liliane Van Asbroeck. Louis was amper zestien toen hij haar leerde kennen, zij liep school in Gierle. Vier dagen na zijn huwelijk neemt Louis Als ik mijn leven herbeginnen kon een vertaling van Dalida's Si je pourrais revivre ma vie, geschreven door Pierre Delanoë en Gilbert Bécaud. Dit is niet zijn ding. Het vreemde is dat het plaatje behoorlijk aanslaat, maar Louis kan met die keuze moeilijk leven. Volgens hem zijn de teksten qua niveau niet je dat. Dan komt Clem De Ridder in het verhaal opduiken. Die schrijft samen met Hans Flower Mijn dorpje in de Kempen (niet te verwarren met het gelijknamig liedje dat hij later zal opnemen). Dit staat Louis al wat meer aan, al wordt het plaatje geen hoogvlieger. Omdat Louis nog niet van zijn optredens kan leven, houdt hij zich op het einde van de jaren vijftig zijdelings wat bezig met verzekeringen. Liliane steunt haar man volop in al zijn beslissingen en vindt dat hij voor het vak zanger moet kiezen. Zij komt aan de kost als stenografe-typiste. Zij verzorgt ook zijn fanmail. Van haar ouders mogen Louis en Liliane in een appartement in Mechelen gaan wonen. Dat is eigendom van zijn schoonouders en Louis neemt dat aanbod met beide handen aan ook al moet hij naar Mechelen uitwijken.

De grote doorbraak

In 1960 is Louis te zien op de Vlaamse televisie in het Casino van Blankenberge in "De Tony Corsari Show". Datzelfde jaar zien we de 23-jarige Louis aan de zijde van Elvire Deprez in de musical "Anita My Love" van Hans Flower en Wim Brabants. Louis brengt iets later de titelsong op single uit. Onze oosterburen lusten het nummer ook, zeker wanneer het te horen is in het programma "Musik kennt keine Grenzen". De Duitsers willen meer en zo neemt Louis speciaal voor de Duitse markt Ein kleines Kompliment op dat in 1961 ook aanslaat in Nederland en bij ons. Hij sluit met Ariola een deal af voor vier platen per jaar en gaat in München opnemen.

Louis leert de in die tijd populaire Jo Leemans kennen die erg goed thuis is in het angelsaksische genre en veel vertaalde songs heeft opgenomen. Zij introduceert Louis in Nederland en zo zien we hem in het programma "Pas geperst". De 29ste september 1962 is Louis te gast tijdens het Grand Gala du Disque in het Kurhaus in Scheveningen. Hij staat die avond op het podium met onder meer Shirley Bassey. Louis probeert live zoveel mogelijk met een vast orkest te werken. In het begin lukte dat niet zo en waren het meer gelegenheidsgroepjes zoals The Tophits, The Skyliners en The Jokers, maar almaar vaker treedt hij tijdens de jaren zestig op met The Musicals met daarin gitarist Tom Bergers en pianist Marcel Gooremans. Zij gaan met Louis op stap wanneer die in Nederland en Duitsland moet optreden.

Louis is almaar meer van jazzy songs gaan houden en dweept met artiesten zoals Mahalia Jackson, Ella Fitzgerald, Dean Martin, Louis Prima, Jim Reeves en Buddy Greco. Hij wil koste wat het kost een song opnemen dat in de jaren vijftig al een hit was voor Tennessee Ernie Ford Sixteen Tons. In 1963 verschijnt het voor een eerste maal op single (het zou in 1976 nog eens succesvol op plaat worden uitgebracht). Omdat dit genre geweldig meevalt neemt hij ook Mack The Knife op dat in Amerika een hit was in de versie van Bobby Darin. Het nummer wordt vertaald door Paul Quintens en Phil Van Cauwenbergh. Vooral Paul wordt zijn raadgever. Louis is over de kwaliteit van de tekst en arrangementen zo in de wolken dat hij de komende vijftien jaar met dit duo zal blijven samenwerken. Louis laat hem weten dat hij graag evergreens en zacht-romantische melodieën zingt. Op de Duitse markt verschijnen van hem liedjes zoals Tango für einsame Herzen en Rote Lampions. Maar Louis is zo Vlaams voelend dat hij volop gaat voor zijn carrière in ons land en voor liedjes in het Nederlands. Intussen heeft hij zijn platendeal met Palette Records verbroken. Het klikte niet meer. Hij stapt over naar Moonglow.

Liefde voor Nederlandstalig

Louis Neefs voelt zich een stuk beter als hij in 1965 Rocco Granata tegen het lijf loopt, een man die hem een heel warm hart toedraagt, een samenwerking die uitmondt in een oprechte vriendschap en een liefde voor de Nederlandstalige muziek. Samen met Granata richt Louis Neefs het impressariaat Show Business Office (SBO) op om de artiesten van Rocco’s platenlabel Cardinal Records te promoten, Vlaamse artiesten zoals: De Elegasten, Marva , Yvette Ravel, Marijn de Valck en niet te vergeten Will Ferdy . Bij Cardinal Records neemt Louis onder meer Wat een leven op, beter bekend als Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb. Het is Rocco die dat in 1965 op een tekst van Phil Van Cauwenbergh componeert. Louis was een man die zich niet graag haastte, daarom dat Rocco een traag ritme verkoos. Eenmaal in de studio zong Neefs het zoals Dean Martin dat zou gedaan hebben, in een lekkere luie laidback stijl. Toen Jan Van Rompaey in een aflevering van "Echo" een passend liedje zocht bij tergend trage beelden die cameraman Charley Laureyns van al even tergend traag werkende arbeiders in de gemeente Aarschot had geschoten, was het succes van Wat een leven niet meer te stoppen. Tijdens een rechtszitting de 30ste november 1967 blijkt dat Louis en Rocco zonder vergunning een bureau voor arbeidsbemiddeling ten behoeve van musici en artiesten hebben gerund. Volgens een koninklijk besluit van 1954 mochten slechts vijf impressario's officieel aan de slag. Zij hebben geen erkende vergunning en dus gaan de boeken dicht en wordt SBO opgedoekt. Die problemen storen Louis enorm, want er wordt een nieuw en belangrijk hoofdstuk in zijn carrière geschreven.

Eurovisiesongfestival

Het kon immers niet uitblijven of Louis zou ook de weg naar het Eurovosiesongfestival vinden. Via "Canzonissima" waagt hij zijn kansen. In 1967 neemt hij deel aan de twaalfde editie en dat in Wenen met het liedje Oh oh ik heb zorgen op muziek van Paul Quintens en op tekst van Phil Van Cauwenbergh en wordt uiteindelijk zevende. De Britten gaan met de overwinning aan de haal. Sandie Shaw zingt barrevoets Puppet on a string. Tijdens het gala van de "Eregalerij" in het Casino van Knokke in 2000 wordt Ik heb zorgen terecht genomineerd. Paul en Phil waren daarmee niet aan hun eurosongproefstuk toe, want in 1966 hadden ze voor Tonia en de Waalse inzending Un peu de poivre, un peu de sel geschreven.

Jennifer Jennings

Twee jaar later staat Louis in Madrid op het Eurovisie podium, deze keer met het nummer Jennifer Jennings opnieuw op tekst van Phil Van Cauwenbergh en muziek van Paul Quintens en wordt opnieuw zevende. Tijdens de voorronde stond Louis oog in oog met Marva , Marc Dex , Ann Soetaert en Liliane Saint-Pierre . Uiteindelijk werd deze veertiende editie van het Eurovisiesongfestival in Spanje een opvallend muziekfestijn met vier winnaars. Achttien punten voor zowel de Nederlandse Lenny Kuhr met De troubadour, de Spaanse Salomé met Vivo Cantando, de Engelse Lulu met Boom bang-a-bang als voor de Franse Frida Boccara met Un jour un enfant. In de stijl van het liedje "Iris schrijft Paul Quintens de melodie voor Jennifer Jennings. Phil Van Cauwenbergh verzon eerst een Engelstalige tekst bij de melodie, maar toen hij de noten hoorde, schoot hem meteen de naam Jennifer Jennings te binnen. Nadien zong Louis ook nog een Spaanse, Duitse en Franse versie, maar het meest hield hij van de Nederlandse tekst. De 21ste november 2002 werd Jennifer Jennings genomineerd in de "Eregalerij" in het Casino van Knokke. In de marge even aanstippen dat Paul en Phil in 1971 voor Nicole en Hugo Goeie morgen morgen zullen schrijven.

Muzikant, lesgever, presentator of politicus?

Geleidelijk aan gaat Louis Neefs zich ook profileren als presentator. Zo is hij in 1970 te zien in "Binnen en Buiten" waar hij Mike Verdrengh opvolgt. Dat vond Louis uiteindelijk een mislukking omdat hij de dag voordien nog zo laat in de nacht ging zingen en een beetje onvoorbereid aan de live-uitzending begon. De bloopers werden té talrijk en vooral té genant om terug te zien. Voorts zit het Louis, een enorme voorvechter van het Vlaamse lied, erg hoog dat de BRT zo weinig Vlaamse artiesten programmeert en dat mondt uit in hevige discussies. Velen zijn het misschien vergeten, maar in de jaren zeventig komt Louis ook aan de kost als pr-man in het Hof van Westerlo, een grote meubelzaak annex dancing waar hij op vraag van de baas ook de twee zonen in het zangvak mag introduceren, maar na een tijdje ziet Louis toch in dat dit hem niet echt ligt en haakt af. Hij gaat dan aan de slag bij een bedrijf dat diverse houtsoorten verwerkt. Louis was intussen een behoorlijk tevreden man geworden.

Margrietje

Louis beperkte zijn talenten niet alleen tot het zingen. Hij gaf daarnaast ook les aan het Herman Teirlinck Instituut. Dat instituut ging in 1969 van start met toen als studenten onder andere Luc Bral, Liliane Dorekens, Conny Neefs (zus van Louis) en Luc Appermont. Les wordt er gegeven door een rist bekende Vlamingen: Jo Leemans , Jan Theys, Wannes Van de Velde, Yvonne Les, Will Ferdy ... en Louis Neefs. Qua hits scoren en platen opnemen kon het in die tijd veel beter. De redding als we het zo mogen noemen, kwam van onze noorderburen die al die tijd in Louis bleven geloven. In 1972 laat de Nederlandse producer Peter Koelewijn luisteren naar het liedje Margrietje (de rozen zullen bloeien). Dat liedje was al sinds 1933 een succes in de duitssprekende landen in de oeroude versie van The Comedien Harmonists. Koelewijn kende het nummer in de versie van Heintje en vond dat het tijd was er een Neefsversie van te maken. Peter Koelewijn was op zoek naar een paar hits, want hij was kortelings een productiemaatschappij begonnen met Willem van Kooten. Het was regisseur en tekstschrijver Toon Gispen die de tekst voor Margrietje heeft geschreven. Voor de arrangementen tekent de in die tijd veel gevraagde arrangeur-orkestleider Harry van Hoof. Margrietje wordt een gigantisch succes met ongeveer honderdduizend verkochte exemplaren. Er volgen versies in diverse talen en die klinken dan als Isabella, die Rosen sollen blühen of kortweg in het Frans Isabella. Dit succes zal Louis nadien niet meer evenaren.

Klassiekers bij de vleet

Samen met Peter Koelewijn neemt Louis nadien het knappe Omdat ik van je hou op. Er is in Nederland enkele jaren later ook het album "Nooit zonder jou" dat in 1980 op de markt komt, gegangmaakt door de Nederlanders Peter Devos en Gerrit den Braber met daarop een verzameling van intussen tot prachtige klassiekers uitgegroeide songs zoals: Annelies uit Sas van Gent bij verzamelaars bekend als Mary Lou has finally made it to Broadway van Bobby Goldboro, Zondagmiddag Lilian in 1969 al op plaat gezet als Sunday Morning Coming Down door Kris Kristofferson, Aan het strand van Oostende in 1976 gezongen en geschreven door Hoyt Axton als Evangelina en Martine naar een idee van Gerrit den Braber als ode aan de Nederlandse zangeres-presentatrice Martine Bijl. Ook dit is een vertaling en wel van A mon Hélène van de Franse zanger Hugues Aufray.

Protestacties: "Broodroof door BRT!"

Louis blijft de voorgaande jaren in het buitenland zingen. In 1972 gaat hij in Caracas in Veneuzlea met de derde prijs aan de haal tijdens het festival Onda Nueva met het liedje Marianne. Een jaar later zingt hij tijdens het Orpheus Zangfestival in Bulgarije. In 1974 schittert hij tijdens De Gouden Sirene te Middelkerke met Levenslied van Raymond Resmann en Gert Frank. Louis blijft boos op de BRT. Waar blijven de Vlaamse liedjes? De 17de februari 1976 organiseert hij een vergadering in het Billiard Palace in Antwerpen onder de hoofding "Broodroof door de BRT!". Aan de aanwezige programmadirecteur van de openbare omroep overhandigt hij de officiële Sabamcijfers om op die manier zijn protest kracht bij te zetten. Ook tijdens het radio- en televisiebal voert Louis een opmerkelijke protestactie. Aan de aanwezigen worden namaak vergeet-me-nietjes uitgedeeld met daarop de tekst "Vergeet de Vlaamse artiesten niet". Op het einde van de jaren zeventig, Louis is intussen al een hele tijd de trotse vader van twee zonen Ludwig (1962) en Gunther, stapt hij in de gemeentepolitiek. Door zijn katholieke opvoeding is de CVP een terechte keuze. Hij komt als zevende uit de stembusuitslag met 1100 voorkeurstemmen en komt zodoende in de gemeenteraad terecht. Op 1 januari 1971 legt hij de eed af. Hij is daarmee een van de eerste BV's die een actieve rol in de Vlaamse politiek zal spelen. Toch moet hij opletten, want zijn zangcarrière ondervindt hinder van zijn politieke stappen. Noch de socialisten, noch de liberalen vragen hem nog voor optredens. En ook de oppervlakkige fans reageren op die manier. Louis merkt ook snel dat je in de politiek geduld moet hebben en dat niet alles er zo rooskleurig uitziet als je op het eerste gezicht zou denken. Ondanks al die onverwachte wendingen had er voor Louis uiteindelijk misschien een schepenambt ingezeten, had het noodlot niet toegeslagen!

Het noodlot slaat toe

Op het hoogtepunt van zijn carrière komt Louis op kerstnacht 1980 in Lier samen met zijn vrouw om het leven tijdens een verkeersongeval. Hij is nog maar drieënveertig. Haast door iedereen over het hoofd gezien, is het feit dat daags voordien de Nederlandstalige versie van de Walt Disneyfilm "De Aristokatten" in première ging. De stem van Louis Neefs is daarin te horen in de rol van Thomas O'Malley. "The Aristocats" verscheen in 1970 voor het eerst op de markt en werd eind 1980 in het Nederlands nagesynchroniseerd. In dat ongeval werd ook zijn zoon Günther Neefs zwaar gewond. Günther zal in 2008 zijn stem lenen aan Thomas O'Malley wanneer Disney de zestiende april een Nederlandstalige digitaal gerestaureerde versie op dvd uitbrengt.

Een ding staat na al die jaren vast: Louis' muziek klinkt nog altijd even aanstekelijk, zijn liedjes zijn stuk voor stuk, net zoals hij, onvergetelijk geworden. We kunnen ons voorstellen dat hij goedkeurend en glimlachend heeft toegekeken hoe jong talent als Yevgueni zijn liedje Laat ons een bloem coverde tijdens het Eénprogramma ‘"Zo is er maar één". Dat is geen liedje dat speciaal voor Louis werd geschreven zoals de meeste van zijn successen. Het is van origine een song van Wally Whyton, een Engelse songschrijver, die het in de loop van de jaren zestig schreef als Leave them a flower. Walton had toen al groene gedachten: Leave them a flower, some grass and a hedgerow, a hill and a valley, a view to the sea. These things are not yours to destroy as you want to a gift given once for eternity. Voor de melodie baseerde Wally zich op The streets of Loredo en zijn inspiratie voor de tekst vond hij in zijn naaste omgeving, want dicht bij zijn huis stond een 200 jaar oude eik. Telkens hij daar passeerde (de 22 ste januari 1997 overleed hij in Londen) schoten hem flarden tekst door het hoofd die uiteindelijk ‘Leave them a flower’ werden, waarin hij een pleidooi houdt voor een schonere wereld die we beter zouden laten zoals God hem geschapen heeft. In 1969 zong Ed Ames dit op zijn elpee Love of the common people en 5 jaar later zong de groene Louis Neefs het op een Nederlandse tekst van Phil Van Cauwenberg.

Woensdag de 28ste februari maakte Bent Van Looy bij "De Madammen" van Radio 2 met veel lef en trots bekend dat hij op donderdag de 16de maart 2017 tijdens "De Eregalerij" van de Vlaamse Klassiekers in het Kursaal van Oostende Wat een leven (Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb) van Louis Neefs zal vertolken. Deze Vlaamse evergreen, geschreven door Rocco Granata en Phil Van Cauwenbergh, en een hit voor Louis in 1965, zal tijdens dit gala voor de eeuwigheid een plaats krijgen in "De Eregalerij" van Radio 2 en Sabam for Culture. Een feestelijk moment en een mooi cadeau, want de 8ste augustus 2017 zou Louis 80 jaar geworden zijn.

Op 8 augustus 2017 zou Louis Neefs 80 geworden zijn. Tot op vandaag beschikt hij nog steeds over één van de warmste stemmen die de Vlaamse muziekgeschiedenis gekend heeft. Bij Universal verschijnt de 18de augustus het soundbook "Louis Neefs 80". Dit bevat twee CD’s met de allerbekendste nummers van Louis Neefs. Daarnaast is er een klein boekwerk geschreven door Radio 2-producer Marc Brillouet. Dit méér dan 80 pagina’s tellend boek werd rijk geïllustreerd door foto’s uit de privécollectie van zonen Ludwig en Günther Neefs. Sommige werden zelfs nooit eerder gepubliceerd.

Beluister de biografie van Louis Neefs
Beluister een interview van Louis Neefs uit 1972 (Omroep Brabant)

Nieuws over Louis Neefs.

tekst en research: Marc Brillouet © 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet