Joe Harris

Zondagavond 1 juni 2003 vond de politie rond zeven uur in het kanaal van Gent-Oostende in de buurt van Brugge het levenloze lichaam van Joe Harris. In de kranten stond ’s anderendaags te lezen dat de politie vermoedde dat de negenenvijftigjarige jarige zanger zelfmoord had gepleegd.

Joe Harris werd als Georges Lisabeth de vijfentwintigste december 1943 in Brugge geboren. Papa was een kleine zelfstandige die een kruidenierswinkel uitbaatte. Daarnaast was hij ook nog de eigenaar van een café. Daar stond een Amerikaanse jukebox met daarop de meest recente hits. Joske, zoals iedereen hem toen noemde, deed niets liever dan daar naar muziek luisteren, al moeten we aanstippen dat hij thuis ook klassieke muziek te horen kreeg. Hij was dol op sommige opera-aria's zoals La donna e mobile. Als Joske Harry’s was hij in zijn geboortestreek al op jeugdige leeftijd bijzonder populair. Hij deed niets liever dan aan liedjeswedstrijden deelnemen. Pa was dan zijn grootste fan. Hij reed met papa naar die crochets toe, achteraan op de fiets. Het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat dat resulteerde in een eerste plaatopname. Dat werd de 78-toerenplaat Mijn moeder is een engel, uitgebracht in 1955. Joske was toen twaalf. Hij had een paar keer in Hakendover opgetreden. Daar speelde een orkest dat op zoek was naar een vaste zanger. In het begin reisde hij nog heen en weer met de trein, maar na een tijdje was dat niet meer leefbaar. Zijn ouders wilden wel verhuizen, maar wat met hun kruidenierszaak? Die werd verkocht en zij begonnen in Sint-Truiden een winkel in wild en gevogelte. Joske heeft maar één doel voor ogen, zanger worden! In een interview met "Het Belang van Limburg" (2002 ) vertelde hij met trots dat hij een selfmade zanger was. “In die tijd was er geen sprake van managers. Je moest zelf een platenfirma zoeken en een producer vinden die bereid was met jou een plaatje op te nemen."

Tijdens zijn legerdienst overlijdt zijn vader aan een hartaderbreuk en staat Joske voor de keuze: of de kippenwinkel van zijn ouders overnemen of definitief voor een zangercarrière kiezen. In 1963 nam hij samen met zijn toenmalig orkest His Music Makers het nummer I wonder if op. Iets voordien had hij nog Breek het kot af ingeblikt. Vanaf 1965 wordt zijn carrière begeleid door producer Louis Van Rijmenant. In 1968 stelt hij een nieuw orkest samen The Pink Umbrellas (hij trad voordien nog op als Joske Harry’s and his Music Makers) en kiest voor Joe Harris als artiestennaam. Hij wordt één van de eerste Vlaamse artiesten die begin jaren zestig inpikt op de Britse beatrage met als voorbeeld groepen als The Searchers en Gerry and the Pacemakers. Een van de eerste hits die hij met hen scoort is een cover van Cara Mia van Jay and The Americans. Ook singles als It happens ev'ry spring en Home isn't home anymore worden regelmatig op de radio gedraaid. Hij mag daarnaast ons land vertegenwoordigen tijdens een aantal festivals onder meer in Split en Sopot. In 1969 staat hij samen met Rita Deneve en The Wallace Collection op het podium van "Singing Europe '69" in Scheveningen.

Zijn loopbaan komt in een hogere versnelling terecht wanneer hij in 1971 aan "Canzonissima" deelneemt. Joe eindigt vierde met Alles wordt oranje, een plaats die hij deelt met Micha Marah 's Tamboerke. Dat jaar winnen Nicole en Hugo met Goeie morgen, morgen. Het is producer Bart van der Laar die Joe weet te overtuigen voortaan liedjes in het Nederlands op te nemen. Zijn eerste hit scoort hij met de vertaling van The Middle of the Road klassieker Chirpy chirpy cheep cheep, Eerste zien en dan geloven. Hun versies komen tegelijkertijd op de markt, want Joe had het liedje eerder al in Italië opgepikt. Joe bereikt de zevenentwintigste maart een vijfde plaats in de BRT Top Dertig en Middle of the Road wordt nummer één (30 oktober 1971). Wie niet waagt niet wint, moet hij gedacht hebben. Voor de Duitse markt neemt hij de vertaling Erst seh'n en voor de Franse Un Africain à Paris op. Maar die veroorzaken geen vloedgolf, integendeel. De twaalfde juni dat jaar scoort Joe een nummer één in de Vlaamse Top Tien met Schwabadaba Ding Ding en behaalt er in de BRT Top Dertig de grootste hit uit zijn carrière mee, een tweede plaats, de eenendertigste juli

Nog zo’n hoogtepunt voor Joe Harris is zijn deelname aan de "Knokke Cup" in 1971. Samen met Micha Marah en Mireille May maakt hij deel uit van de Belgische ploeg. Joe eindigt in het individueel klassement op de tweede plaats. Hij is erg fier dat hij zich op het podium van het "Casino van Knokke" internationaal kan meten met de Engelse vedette Susan Maughan en de populaire Duitse zanger Robert Blanco. Voor de Vlaamse markt neemt hij liedjes op zoals de nummer vier in de Vlaamse Top Tien Jij, een hit in de maand april 1972. In de BRT Top Dertig zit er zelfs een vijfde plaats in en wel de twintigste mei. Er is ook de nummer vier Jessamina, geschreven door Frédéric François in een Nederlandse vertaling van Penny Els, in 1973 Meisje van mijn dromen en in 1974 de nummer drie 'k Zing een lied, Violetta. Hij wordt vaak begeleid door Italiaanse muzikanten waaronder Alex Gruarin en Lou Muzillo. Joe zit op dat moment in de platenstal van Sylvain Tack die problemen krijgt met de BOB en zijn "Radio Mi Amigo" en het hazenpad kiest richting Spanje. Achter de rug van zijn artiesten om had Tack intussen zijn platenlabel Gnome aan Johnny Hoes verkocht, inclusief zijn artiesten waaronder Paul Severs . Joe heeft helemaal geen zin om in de stijl van Hoes smartlappen te gaan zingen. Hoes is door die opmerking een beetje op zijn tenen getrapt. Wetend dat zijn eerste voorstel oké moet zijn, laat hij Joe Griegischer Wein van Udo Jürgens beluisteren op een tekst die Hoes door een zekere Nico had laten schrijven Drink Rode Wijn. Dat nummer scoort zowel in Nederland als in Vlaanderen. Bij onze noorderburen staat hij op de negenentwintigste plaats in de Top Veertig en bij ons zeven weken op 1 in de Vlaamse Top Tien en de eenentwintigste juni 1975 op 9 in de toenmalige BRT Top Dertig. Hij wordt beloond met een gouden plak. In nog geen drie maanden tijd worden er honderdvijfentwintigduizend exemplaren van verkocht! Samen met Mike Verdrengh richt Joe Harris in die tijd het artiestenbureau "King" op en geniet volop van zijn hoogtijdagen als een van Vlaanderens meest populaire artiesten. In het kielzog van zijn megahit brengt hij bij Hoes nummers uit als: Viva El Matador en in 1976 Maria Magdalena, beide in de Vlaamse Top Tien goed voor alweer een eerste plaats. Ook de daaropvolgende single Rio Blanco geraakt in de maand april van 1977 op 1. Omdat Joe, en dat vooral dankzij Johnny Hoes, laat ons eerlijk wezen, een neus heeft voor goede covers neemt hij in 1979 Perdona Me op en datzelfde jaar het opgewekte Ik wil een knoopje aan je bloesje zijn. Wanneer de Duitse zanger Roland Kaiser in Vlaanderen een nummer 1 scoort met Santa Maria aarzelt Joe niet om die song van een Nederlandse tekst te voorzien, geschreven door Johnny Hoes. Toch moet hij beamen dat hij zijn greep op de Vlaamse Top Tien wat heeft moeten lossen.

De veertiende december 1980 viert hij in het "Cultureel Centrum" van Hasselt zijn 25-jarige carrière en gaat zijn aandacht toespitsen op nieuw talent, onder meer als ploegleider van de Limburgse en de Antwerpse ploeg en dit vanaf 1981 tot en met 1985. Omdat hij weet dat zijn fans tot de tweede en derde leeftijd behoren, besluit hij een beetje ondoordacht in de maand juni van 1981 taverne " ’t Seyenhof " te kopen die Joe zal uitbaten tot aan het faillissement in 1992. Een jaar later horen we hem een vertaling zingen van de hit Butterfly van Daniël Gérard. Joe schuift zijn carrière wat aan de kant om zich voor het volle pond voor zijn zaak in te zetten. Maar dat is te veel hooi op één vork. Hij verslikt zich en moet naar adem snakken. Hij heeft intussen ook een aantal problemen met zijn platenfirma op te lossen (daardoor verscheen er tussen 1989 en 1992 geen enkele plaat meer van hem). In een interview geeft hij ietwat wat gepikkeerd toe: "Geen frank heb ik nog en ik moet helemaal opnieuw beginnen. Ook in de liefde heb ik geen geluk gehad." Joe wordt in 1984 verliefd op zangeres Chrissy. Chrissy, alias Christel Degraef, is een zangeres uit Sint-Truiden, die in 1980 een hitje scoorde met het nummer Andy. Joe neemt haar een jaar later op in zijn Limburgse Baccaraploeg samen met John Terra en het duo Beau Regard. Chrissy had in 1979 voor Joe de backings ingezongen toen hij het nummer Ouwe Rinus Van De Veen voor Hoes inblikte. Joe scheidt in 1984 van zijn eerste vrouw en gaat op het einde van dat jaar met Chrissy samenwonen. Tien jaar delen zij samen lief en leed en nemen samen platen op, onder andere Blue Hawaii Bay uit 1985 en Liefde is 't mooiste dat bestaat uit 1987.

Na het opdoeken van zijn relatie met Chrissy begint Joe een verhouding met Linda Verhaeghen die sinds een optreden van Joe in 1968 samen met The Pink Umbrellas een enorm trouwe fan van hem was geworden. Zij is dan pas vijftien. Al die jaren is zij hem trouw blijven volgen, optreden na optreden. Wanneer Joe het echt niet meer ziet zitten, is het Linda die hem opvangt. Na een wachttijd van zesentwintig jaar wordt haar droom waar, vanaf dat moment wordt haar vaste partner. Hij wordt haar eerste man, zij zijn tweede vrouw. Joe is dan eenenvijftig, Linda eenenveertig. Net wanneer ze volop van hun relatie willen genieten, stellen de dokters tijdens een grondige check-up in 1999 bij Joe slokdarmkanker vast die hij na een moeilijke strijd en een zware operatie weet te overwinnen. Joe heeft ook, ondanks die zoveelste tegenslag, de moed hervonden om opnieuw op te treden, vooral voor senioren in rusthuizen. Aan zijn collega’s vertelt hij enthousiast dat hij zich met die situatie heeft verzoend en zo nog wel tot zijn vijfenzestigste wil doorgaan, niet langer. Hij treedt op dat moment nog zo'n honderd maal per jaar op. Velen reageren dan ook verbaasd wanneer zij het nieuws van zijn overlijden vernemen. Niemand begrijpt precies het waarom, maar zijn keuze zullen de meeste van zijn collega’s respecteren. Wij zullen ons Joe vooral herinneren als een levensgenieter, een zeer hartelijk iemand. Een hulde in 2003 tijdens de vierde editie van de "Eregalerij" in het "Concertgebouw van Brugge" aan het adres van Joe was dan ook méér dan op zijn plaats!

Voor de fans worden de eerste maart 2009 op het AMC achttien hits van Joe Harris opnieuw uitgebracht op het album "Eerst zien en dan geloven". De eerste januari 2010 is er op het Telstar label de dubbelaar "Zijn allergrootste hits " met in het totaal veertig van zijn bekendste nummers.

Woensdag de 24ste mei 2017 ontving Jo Harris 's avonds om half acht in het "CC Gasthuiskapel" te Aarschot tijdens "Golden Life Time Award", ook wel de Oscar van het Vlaamse lied genoemd, een postume trofee voor zijn muzikale loopbaan. Zijn echtgenote en dochter kwamen de prijs in ontvangst nemen.

tekst en research: Marc Brillouet © 2015 Daisy Lane & Marc Brillouet