Jo Leemans

Het noodlot slaat toe

In zijn plaats komt Peter. Net zoals Ivan tien jaar jonger dan Jo. Maar dat loopt niet van een leien dakje. In 1983 staat Jo met beide voeten en samen met Peter terug in Vlaanderen, in Sint-Niklaas om precies te zijn waar ze taverne De Koets opstart. Het is collega Jacques Raymond die Jo getipt had dat die zaak leegstond en wel iets voor haar zou kunnen zijn. Maar dat avontuur wordt een regelrecht fiasco. Jo is iets te veel zangeres en iets te weinig manager. Peter laat het geld graag rollen en op het einde van het verhaal schiet er van Jo's spaargeld niet veel meer over. Jo staat ook nog eens voor anderhalf miljoen frank borg bij de brouwer. Details over dat verhaal kan je lezen in het boek Jo Leemans, de vlucht terug dat Marianne De Baere en Marijke Libert in 1998 over haar schreven.

Na tien maanden staat Jo opnieuw in Benidorm. Daar gaat ze voor een winkel in leder en bont, modeshows presenteren zodat ze haar Spaanse villa kan onderhouden. Fysiek zit het niet mee. Met haar astma gaat het niet beter en Jo lijdt daarnaast ook nog eens aan osteoporose. Ze breekt niet alleen haar pols, maar ook haar been. Op zekere dag wordt er in haar huis ingebroken en gaan de dieven aan de haal met haar collectie juwelen ter waarde van drie miljoen frank. Weg dus dat appeltje voor de dorst. Intussen had de Belgische brouwer haar huis in Spanje laten aanslaan omdat Jo haar achterstallige taverneschulden niet betaald kreeg. Die woning was ze dus ook kwijt. In het najaar van 1989 keert Jo definitief naar Vlaanderen terug en gaat op een appartementje in Heist- aan-Zee wonen.