Jo Leemans

Delen S
Geboren in Mechelen
op 13 augustus 1927
Josephine Verbustel
Bekijk DiscografiesLees Biografie
"Artiesten worden te weinig gekoesterd, maar bij mij valt dat nog goed mee."
De Vlaamse Doris Day

Artiesten worden te weinig gekoesterd, maar bij mij valt dat nog goed mee. De BRT heeft me altijd met veel respect behandeld.

Jo Leemans op mechelenblogt.be

Genieten van het leven

Aan de zijde van Will Ferdy vertolkt Jo in de lente van 2009 de hoofdrol in de kortfilm My Donna van regisseur Nicolaas Rahoens. Die prent, die in Oosterzele werd opgenomen, gaat de de eenendertigste augustus van dat jaar in première. Op het Beneluxfilmfestival krijgt de film onder meer de prijs van beste actrice, voor Jo Leemans dus. Op het Red Rock Filmfestival in het Amerikaanse Utah wordt de film met de eerste prijs Best Experimental Narrative Short onderscheiden.

In de maand december van 2012 treedt de dan 85-jarige Jo nog op in de Lotto Arena in Antwerpen in De Samson en Gert Kerstshow. Aan het blad TV Familie vertelt Jo dat ze moet rondkomen met een pensioen van € 700. Zij betrekt een bescheiden sociaal appartement. Een verblijf in een rusthuis kan zij zich niet permitteren. Gelukkig is er de steun van haar trouwe vrienden en familieleden. 22 maart 2015 overleed acteur Marc Leemans, de voormalige echtgenoot van Jo, op 89-jarige leeftijd. Marc was onder meer bekend van zijn rol als de pastoor in de succesvolle tv-reeks De paradijsvogels.

De Eregalerij

Jo blijft nadien nog geruime tijd zingen en weet met haar behoorlijk goed intact gebleven stem tal van senioren te bekoren. Naast de al eerder vernoemde hits, blijft Jo stevig in ons muzikaal geheugen gebeiteld met successen als: Weet je nog wel die avond in de regen, Morgen, Heimwee en Het allermooiste ter wereld.

Geen wonder dat ze tijdens de eerste editie van de Eregalerij van Radio 2 en Sabam in 2000 in het Casino van Knokke genomineerd wordt voor haar vertolking van het liedje Welkom thuis, een nummer van Jean Evans en Lieve Van Steyvoort. In 2001 krijgt zij in diezelfde Eregalerij samen met Will Ferdy een Ereplaats voor een leven vol muziek. Daarnaast ontving Jo al eerder in 1998 de Paul Vandenbussche Prijs 45 jaar VRT (zowel voor haar radio- als televisiebijdragen).

Jo Leemans Medley

Jo Leemans brengt samen met het Vlaams Radio Orkest een ultieme medley tijdens haar afscheidsconcert bij Radio 1.

Que sera sera

Jo Leemans zingt haar versie van Que sera, sera tijdens het Gala van de Gouden Bertjes.

De overstap naar radio

Ondanks haar jarenlange verblijf in Benidorm, blijft haar hechte band met haar nicht Yvonne Verhelst behouden. Die had al eerder in Jo een talentvolle, goedlachse, gezellige radiopresentatrice ontdekt, rad van tong en boordevol feitenkennis van de lichte muziek. Wie is niet vertrouwd met Jo's Radio 1 - programma’s 78-toerentijd en Weet je nog wel? Vanaf september 1992 presenteert Jo Leemans bij Studio Brussel samen met Jo De Poorter het zondagochtendprogramma De tafel van Jo en Jo. In 1999 stapt zij over naar Radio 2 waar ze een tijdlang samen met Julien Put Het Spiegelpaleis voor haar rekening neemt en iets later is ze bij Radio 2 met haar muzikale verhaaltjes te horen in Het Land van de glimlach aan de zijde van Michel Follet.

Op het terras

Jo Leemans doet een babbeltje tijdens Op het terras.

Diep in mijn hart

Jo brengt het nummer Diep in mijn hart, tijdens het televisieprogramma Met Mike in zee.

Het noodlot slaat toe

In zijn plaats komt Peter. Net zoals Ivan tien jaar jonger dan Jo. Maar dat loopt niet van een leien dakje. In 1983 staat Jo met beide voeten en samen met Peter terug in Vlaanderen, in Sint-Niklaas om precies te zijn waar ze taverne De Koets opstart. Het is collega Jacques Raymond die Jo getipt had dat die zaak leegstond en wel iets voor haar zou kunnen zijn. Maar dat avontuur wordt een regelrecht fiasco. Jo is iets te veel zangeres en iets te weinig manager. Peter laat het geld graag rollen en op het einde van het verhaal schiet er van Jo's spaargeld niet veel meer over. Jo staat ook nog eens voor anderhalf miljoen frank borg bij de brouwer. Details over dat verhaal kan je lezen in het boek Jo Leemans, de vlucht terug dat Marianne De Baere en Marijke Libert in 1998 over haar schreven.

Na tien maanden staat Jo opnieuw in Benidorm. Daar gaat ze voor een winkel in leder en bont, modeshows presenteren zodat ze haar Spaanse villa kan onderhouden. Fysiek zit het niet mee. Met haar astma gaat het niet beter en Jo lijdt daarnaast ook nog eens aan osteoporose. Ze breekt niet alleen haar pols, maar ook haar been. Op zekere dag wordt er in haar huis ingebroken en gaan de dieven aan de haal met haar collectie juwelen ter waarde van drie miljoen frank. Weg dus dat appeltje voor de dorst. Intussen had de Belgische brouwer haar huis in Spanje laten aanslaan omdat Jo haar achterstallige taverneschulden niet betaald kreeg. Die woning was ze dus ook kwijt. In het najaar van 1989 keert Jo definitief naar Vlaanderen terug en gaat op een appartementje in Heist- aan-Zee wonen.

Bij nader inzien

Het programma Bij nader inzien maakt een reportage over Jo Leemans in Benidorm.

Benidorm

Jo heeft in de loop van haar leven altijd een goed contact met haar collega’s onderhouden. Zo zal ze nooit haar vriendschap met Louis Neefs vergeten. Tien jaar lang traden ze vaak samen op. Jo nam hem mee op tournee in Nederland en in Duitsland. Hun stemmen pasten perfect bij elkaar. Ook haar bewondering voor Ann Christy is ons allen bekend .

In 1970 scheidt Jo van haar man Marc Leemans. Zij krijgt almaar vaker last van astma-aanvallen. Jo lijdt erg onder de stress van haar scheiding en ze heeft net in Willebroek de taverne Que sera geopend. De zakelijke beslommeringen zijn er teveel aan , haar arts raadt haar aan een droge en zonnige plek op te zoeken en dat wordt Benidorm. De eerste twee jaar pendelt Jo tussen Alicante en Vlaanderen, tot haar dat te zwaar wordt en ze besluit definitief in Spanje te gaan wonen. Samen met haar nieuwe vriend Ivan, een jongen uit Schaarbeek, betrekt ze een huis aan de Avenida Belgica.

Omdat je niet van de liefde alleen kan leven, neemt Jo de job aan van gerante in nightclub The Brussels op de eerste verdieping van het Belroy Palace in Benidorm. Het kon niet uitblijven of iets later zingt Jo hier de sterren van de Spaanse hemel. Tweemaal per week treedt ze op voor een volle tent. Zij mag ook zingende collega's uit Vlaanderen uitnodigen: Johan Stollz, Nicole en Hugo , Eddy Wally, Will Ferdy ... Maar Ivan kan niet aarden in Benidorm en keert naar België terug.

Internationaal succes

Jo Leemans gaat dan vaak optreden met het BRT-festivalorkest onder leiding van Fernand Terby. Ze nemen veel Amerikaanse songs op, maar ook swingende Nederlandstalige liedjes. Samen met zijn bigband trekt Jo op tournee door Kopenhagen, Helsinki, Stockholm en Frankfurt waar ze concerteren voor méér dan zevenduizend man. Ze zingen tal van musicalmelodieën. Jo wordt op het podium afwisselend geflankeerd door Lily Castel, Freddy Sunder en Maurice Dean. Dat duurt van 1965 tot eind jaren zestig.

Intussen blijft Jo platen opnemen, maar de vinylsuccessen bleven uit. Zij ontpopt zich ook tot een vakkundige televisiepresentatrice. In Nederland heeft Karel Prior haar charme ontdekt en biedt haar aan het maandelijks Avro muziekprogramma Scala te presenteren. Bij ons is ze te zien in een aantal tv-musicals waaronder Muziek voor twee en Het ministerie is beledigd en in haar tv-show Zien naar Josefien.

Dansevise

Jo Leemans brengt Dansevise live tijdens een concert in Düsseldorf met het Variété-orkest van de BRT.

Diep in mijn hart

Jo Leemans zingt Diep in mijn hart, onder leiding van het Amusementsorkest van Francis Bay.

Als sterren flonk'rend aan de hemel staan

Jo Leemans zingt samen met het Amusementsorkest van Francis Bay Als sterren flonk'rend aan de hemel staan.

Canzonissima

Canzonissima maakt haar in Vlaanderen wereldbekend, eerst als soliste met onmogelijke liedjes zoals Er zweeft een engel. Francis Bay zag dat niet graag, want hij had schrik dat als ze zou scoren, hij haar kwijt zou zijn als vaste zangeres van zijn orkest.

De producers besluiten Jo dan maar als streng jurylid te profileren. Vlaanderen staat vaak op zijn kop, want Jo is een flapuit en kan er verbaal stevig tegenaan gaan. Marc Dex wordt door haar niet ontzien, al wordt zijn liedje Oh Clown een dikke hit. Jo vindt het maar een smartlap waarmee je niet naar het Eurovisiesongfestival kan. Noem haar maar de Marcel Vanthilt van toen. Jo was trouwens goed vertrouwd met internationale festivals. Zo nam ze op het einde van de jaren vijftig samen met Frieda Linzi deel aan De Gouden Gondel in Venetië .

Just a sittin' and a rockin'

Jo zingt Just a sittin' and a rockin' samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay bij Radio 1.

I walk alone

Jo Leemans zingt I walk alone bij Radio 1 samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Es geht alles vorueber

Jo brengt Es geht alles vorueber samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Een heel klein beetje

Jo Leemans zingt Een heel klein beetje samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Carolina

Jo Leemans zingt Carolina, met begeleiding van het Amusementsorkest van Francis Bay.

Wij maken muziek

Wij maken muziek, zingt Jo samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Weet je nog wel die avond in de regen

Jo Leemans zingt Weet je nog wel die avond in de regen, onder leiding van het Amusementsorkest van Francis Bay.

Pi Scheffer

Pech voor Jo wordt de dag dat Jaap op zesenveertigjarige leeftijd overlijdt. Jo is er zeker van dat mocht hij langer hebben geleefd, ze ook grotere hits zou hebben gescoord. Die blijven nadien niet uit, want ze wordt bij Philips gekoppeld aan de Nederlandse musicus-producer Pi Scheffer, bekend van zijn werk als dirigent bij The Skymasters en het Metropoolorkest, die samen met haar liedjes opnam zoals: Diep in mijn hart, Weet je nog wel, Als sterren flonkerend aan de hemel staan en dat samen met het orkest van Jack Bulterman die ook een grote vinger in het succesverhaal van The Blue Diamonds had.

Maar Pi blijft niet lang, want Philips wil een Vlaming aan bod laten komen en dat wordt Louis Maréchal, de man van de hit De Boerinnekensdans. Begrijpelijk dat Francis Bay niet zo tevreden is over die keuze. Francis was namelijk de man van wie Jo zowat alle kneepjes van het vak leerde. Hij was haar mentor. Zij zouden in die periode een reeks chacha's opnemen, maar Francis wil met Louis niet samenwerken.

Morgen

Het programma De Prehistorie (1990) blikt terug naar het jaar 1959. Daar mag Jo natuurlijk niet in ontbreken.

Expo 58

Samen met Bay en zijn orkest is Jo er bij wanneer ze door het N.I.R. tijdens de Expo in 1958 groots in de etalage worden gezet. Ze treden tot drie keer per week op tijdens die wereldtentoonstelling in Brussel. Ook zijn ze van de partij tijdens het verlovingsfeest van koning Boudewijn en koningin Fabiola.

Wat Francis, Jo nooit heeft vergeven, is dat ze zijn orkest op zekere dag in de steek laat. Jo wil andere horizonten verkennen. Ze is het beu om overal in het land op bals te gaan zingen. Zij krijgt de vraag van Henk van Montfoort om een musical op televisie te gaan spelen die speciaal voor hen geschreven is en daar heeft ze veel zin in en in het verder uitbouwen van haar solocarrière. We noteren het jaar 1964. Jo en Francis werken nadien nog wel samen, maar zijn affectie stond sinds dat afscheid op een laag pitje.

Spring will be a little late this year

Jo zingt Spring will be a little late this year tijdens het televisieprogramma De tv maakt muziek.

De Vlaamse Doris Day

Jo wordt van 1956 tot 1964 de vaste zangeres bij het amusementsorkest van Francis Bay. Dat zal een solocarrière niet in de weg staan, al wordt Jo vaak aan anderen gekoppeld zoals aan De Strangers en vooral aan Bob Benny met wie ze tal van elpees en EP's heeft ingezongen. Jo wordt stilaan een vocale blauwdruk van de Amerikaanse ster Doris Day, a girl next door.

In 1956 maakt Jo die vergelijking waar door op aanraden van Jaap Streefkerk Que sera sera in te zingen, een liedje dat Doris in de film The man who knew too much zong. Het wordt meteen een gigantische hit voor Jo. In het kielzog van dat succes trekt ze samen met Francis Bay die op vraag van Bob Boon voor de VRT intussen een eigen amusementsorkest had opgericht, op pad. Geen dorp in Vlaanderen of ze hebben er ooit samen opgetreden.

De eerste stappen in de showbizz

In het cabaretprogramma Kop en Staart zingt ze The High and The Mighty en zo wordt ze meteen opgemerkt door producer Bob Boon en dirigent Francis Bay die ze jaren eerder had ontmoet en gehoord in taverne De Royal in Mechelen, toen nog samen met zijn combo. Platenfirma Philips is op zoek naar een degelijke zangeres. La Esterella is daar de grote ster, maar ze willen ook eens iemand anders horen. Het is Jaap Streefkerk die haar vrij snel een platencontract aanbiedt. Jaap was ook bekend onder zijn artiestennaam Steve Kirk en was in die tijd een gewaardeerd jazzpianist.

Een van de eerste plaatjes die Jo voor Philips opneemt is Heimwee, een cover van de toenmalige hit van Freddy Quinn met op de B-kant Dat hartje met onze namen dat vaak gedraaid wordt en het startschot betekent van Jo's zangcarrière. Ze mag ook opnamen maken samen met Bob Benny die toen aan een geslaagde solocarrière was begonnen. In Vlaanderen gaat in de maand oktober van 1953 de Vlaamse televisie van start. Het wordt een medium dat Jo erg goed ligt.

Op de bühne

Jo denkt dat ze haar liefde voor het zingen van haar moeder heeft geërfd, want die zong graag en vaak. Jo komt ook uit een heel muzikale familie waar 's zondags piano werd gespeeld en gezongen. Haar neef werd later de bekende pianist José Desoleil die een taverne uitbaatte waar nadien La Esterella en Johnny White hun eerste noten zouden zingen.

Zingen maakte haar blij. Ook acteren deed ze graag en zo kwam ze in 1946 terecht bij het amateurgezelschap De Moedertaal in Mechelen. Ze speelden hier onder meer De gebroeders Karamazov van Dostojevski. Voor de andere hoofdrol hadden ze een beroepsacteur nodig en zo kwamen ze terecht bij Marc Leemans in de rol van Dimitri. Ze worden verliefd en trouwen met elkaar.

Op zekere dag komt Marcs collega Jef Burm bij hen thuis langs samen met pianist Jef Trappeniers. Omdat Jo zelf graag wat piano speelt, staat bij hen thuis een buffetpiano. Trappeniers begint te spelen waarop Jo spontaan al zingend inpikt met I'm In The Mood For Love. Omdat ze zo'n goede stem heeft, sporen Burm en Trappeniers haar aan zich in te schrijven voor een auditie bij het N.I.R. (voormalige VRT). Jo slaagt met 18,5 punten op twintig.

Meer tegenslag

Ze had al lang een voorliefde voor muziek en trekt vanaf haar zeventiende naar het Antwerps conservatorium. Ze is in die tijd een grote fan van de Belgische sopraan Clara Clairbert, van 1920 tot 1950 de prima donna van de opera in Brussel. Aan het conservatorium ontdekten haar professoren dat Jo wel eens een geslaagde coloratuursopraan zou kunnen worden, maar het noodlot slaat weer toe.

Op zekere dag kan Jo niet meer bewegen. Negen maanden zit ze thuis aan haar bed gekluisterd. Nadien moet ze opnieuw leren lopen. Het conservatorium kan ze dus vergeten. Ze had intussen wel leren houden van de melodieën die de Amerikanen tijdens de Tweede Wereldoorlog in hun kielzog hadden meegebracht. Tijdens de oorlog pikt ze via de BBC pakken liedjes op zoals It Had To Be You en The More I See You.

Haar jeugd

Als Jo drie jaar is, stelt de arts vast dat ze polio, kinderverlamming, heeft. Medicijnen en massages moeten haar over die handicap heen helpen. Haar vader is het die haar elke dag, op aanraden van de arts, masseert alsof zijn eigen leven ervan afhangt, maar het helpt. Het enige dat Jo eraan overhield, is dat haar linkerbeen wat korter is dan haar rechter. Net hersteld van die polio, stelt de arbeidsgeneesheer van de fabriek vast dat Jo aan astma lijdt. Om die aanvallen binnen de perken te houden, trekken haar ouders naar een geneesheer in Brussel en naar een longspecialist in Mechelen. Die behandelingen hebben haar ouders veel geld gekost. De aankoop van een eigen huis moet daardoor vaak worden uitgesteld.

Jo kan door haar ziektes niet meespelen met de andere kinderen. Ze wordt een buitenbeentje en gaat zich daardoor concentreren op andere dingen: veel lezen en meezingen met haar moeder waardoor muziek voor haar belangrijk wordt, vooral omdat ze in die periode veel naar de radio luistert. Ze had een intens contact met haar jongere nichtje Yvonne Verhelst die later als producer een toonaangevende carrière bij de VRT zou opbouwen. Ze worden zo'n beetje elkaars zusje. Samen met Yvonne zong Jo veel en omdat in die familie veel Frans werd gesproken, kenden ze het Franse chanson haast uit hun blote hoofd.

Haar vader wil dat Jo naar een Franstalige kostschool gaat zodat ze op haar achttiende bij hem in de fabriek een job kan krijgen. Het wordt Les Carmélites de Saint Joseph in Marche-les-Dames. Hier leert Jo ook paardrijden en tennissen. Ze verblijft er maar één jaar, want dan breekt de oorlog uit. Omdat Jo toch enige opleiding moet genieten, stuurt haar vader haar naar de beroepsschool afdeling snit en naad. Jo doet wat er van haar verwacht werd, maar houdt aan die schoolopleiding zo goed als niets over. Na vier jaar behaalt ze met moeite haar diploma.

Jo Leemans wordt geboren

Jo werd de dertiende augustus 1927 als Josephine Verbustel in Mechelen geboren. Zij werd mevrouw Leemans toen ze huwde met Marc Leemans van het dramatisch gezelschap van het NIR. Haar vader was eerst rijkswachter in Eupen-Malmédy, maar ging nadien in Mechelen wonen. Hij gaat in Willebroek aan de slag bij de firma ASED, Ammoniac-Synthétiques et Dérivés. Papa spreekt een aardig mondje Duits en vlot Frans en krijgt de job van conciërge toegewezen.