Jetty Gitari

Bob Benny , Jo Leemans , Bobbejaan Schoepen , Jean Walter , Will Ferdy … allemaal artiesten die tot op hoge leeftijd zijn blijven zingen. Af en toe haakte wel eens iemand af zoals La Esterella , maar verbaasde dan iedereen met een denderende comeback. Voor de aardigheid gaan we ook eens aankloppen bij een zangeres die eind jaren veertig voor het eerst van zich liet horen, begin jaren 50 dé Vlaamse schlagerzangeres bij uitstek werd, nadien nog wel is blijven voortzingen, maar een groot deel van haar energie in haar liefde voor mannen en vooral de kunst ging steken.

Jetty Gitari werd de dertiende augustus 1927 als Mariëtte Verhulst in Sint-Niklaas geboren, de geboortestad ook van haar collega’s Jean Walter , Jef Burm en Bob Benny. Jetty was 18 toen ze tijdens dat huwelijksfeest in 1946 besloot zangeres te worden. Zij kreeg snel een contract aangeboden bij het orkest The Stars, die haar meteen als vaste zangeres in dienst namen. De optredens bleven niet uit. Samen met The Stars leerde zij al de bekende liedjes van toen en bouwde ze ook stilaan aan een eigen repertoire. De jongens van het orkest vonden dat het tijd werd dat zij zelf een instrument ging leren bespelen. Dat werd de gitaar en meteen ook haar artiestennaam Jetty Gitari.

Jetty trad voortaan dus op samen met gitaar. Het orkest maakte daar dankbaar gebruik van, want tijdens hun pauze mocht Jetty alleen verder optreden. Zij zong dan liedjes waarbij zij zich solo op de gitaar begeleidde. Om de verstandhouding in de groep staande te houden, verdienden zij allen even veel, 300 frank per uur. Dat aan een gemiddelde van 3 à 4 optredens per week. Voor de rest kwam Jetty als naaister aan de kost. Dat veranderde toen ze in 1950 een platencontract tekende bij Decca! Gewapend met een eigen demo-opname trok Jetty zelf richting platenfirma. En wat in die tijd bijna niemand lukte, lukte Jetty wel, want met haar eerste single Waterval schiet zij pal midden in de hitroos. Dat liedje zong Jetty al een poos tijdens haar optredens. Zij had dat voor een eerste maal gehoord toen ze in Nederland optrad en kwam er pas later achter dat het oorspronkelijk een Deens nummer was. Het jaar nadien brengt zij op 78-toeren de liedjes Mooi is de hemel bij sterrennacht en Ik wens je 't allermooiste uit. Haar platen kregen vaak een exotisch en zomers tintje mee: De zuidenwind waait, Rozen in San Remo, Poinciana, Een beetje zon.

In die tijd zong Will Ferdy bij dezelfde platenfirma als Jetty Gitari. Zij worden aan mekaar voorgesteld en van dan af neemt Will haar mee tijdens zijn tournees. Jetty mag in het voorprogramma optreden, want een duet tussen hen beiden heeft er nooit ingezeten. Dat kwam wel ter sprake toen Decca besloot de twee grootste schlagerzangers van dat moment op plaat aan mekaar te koppelen: Jetty Gitari samen met Ray Franky ! Toen Manu Adriaens voor zijn boek "Ik hou van jou, het verhaal van de Vlaamse showbizz" haar ging interviewen, vertelde zij hem over de opname van hun grootste hit samen Oh! Heideroosje, oorspronkelijk een Duits nummer van Walter Rothenburg, vertaald door Eric Franssen en Peter Hansen. Tijdens het inzingen kon Ray niet goed de maat houden en porde zij hem op tijd in de rug, wanneer hij zijn deel moest inzetten. Dat was zeer tegen de zin van Ray's vrouw Rozeke die liever had dat Jetty haar handen thuishield.

Na het succes met Oh Heideroosje zou Jetty samen met Ray nog een drietal liedjes opnemen in diezelfde schlagerstijl: Willen wij, Juist jij en ik en Ave Maria no morro. Jetty zong niet alleen graag in het Nederlands, zij zong net zo graag in het Frans, het Spaans, het Italiaans en het Portugees. Op een bepaald moment zong zij in zomaar liefst zeven talen. De mooiste herinneringen bewaarde zij dan ook aan de tijd dat zij met internationale artiesten op het podium stond.

Tussen 1950 en 1957 had zij zo'n vijftigtal platen opgenomen. Tot 1960 bleef het succes Jetty Gitari toelachen. In de liefde had zij minder succes. Jetti had al geen goede relatie met haar stiefvader achter de rug en ook haar eerste huwelijk met een accordeonist was niet bedekt met rozen! De tweede man in haar leven was kunstenaar en samen met hem begon zij aan de uitbouw van een kunstgalerij! Uiteindelijk werden het er twee. Jetty wou hem op die manier lanceren, stak er veel geld in en achteraf bleef zij met een kater zitten en vond zij het tot op haar sterfbed jammer dat zij er zoveel tijd en geld had ingestoken.

Jetty nam dan wel geen platen meer op, de succesrijke jaren 50 waren al lang achter de rug, toch bleef zij optreden omdat haar fans erom vroegen en om financieel toch niet kopje onder te gaan, want tijdens haar succesjaren verdiende je aan de platenverkoop niet veel en kwam het geld uitsluitend van je optredens. Zij ging zich ook almaar meer bezig houden met het ontdekken en coachen van nieuwe zangers en zangeressen onder meer Mieke en Lia Linda. Op vraag van "Les amis d'Edith Piaf" in Parijs blikt zij haar versie in van Non je ne regrette rien.

In 1990 duikt Jetty met veel bijval plots op in de "Nieuwe Antwerpse revue" en wordt de 27ste oktober van dat jaar, Jetty is dan drieënzestig, door haar fans uitbundig gevierd naar aanleiding van haar 45-jarige loopbaan. Die avond krijgt zij ook de medaille van de Belgische Artistieke Promotie voor haar jarenlange inzet voor het Vlaams repertoire. In 1993 is er de cd "Mijn heerlijke jeugd" met daarop bekende successen van haar zoals: Non je ne regrette rien, Melodia, Vlinders, Zacht voor je zijn en Dans met mij.

De 22ste januari 1996 wordt Jetty in de bloemen gezet voor haar gouden jubileum. De 17de juni van dat jaar staat zij vijftig jaar op de planken, wat uitgebreid gevierd wordt in het Antwerpse "Ringtheater". Door een ongelukkige val moet zij eind 2001 een punt achter haar optredens zetten. Intussen had zij ook haar derde man verloren. Die had haar wél de liefde geschonken waar zij al die jaren naar had uitgekeken. De fans zijn in de wolken wanneer in 2002 op het Silver Star label de cd's "De Diva volume 1" en "De Diva volume 2" verschijnen.

Jetty, die niet meer goed te been is, neemt in 2007 haar intrek in een home. de 29ste april 2008 overlijdt zij op tachtigjarige leeftijd in het Sint-Elizabethziekenhuis in Antwerpen.

tekst en research: Marc Brillouet © 2014 Daisy Lane & Marc Brillouet