Jacques Raymond

Delen S
Geboren in Temse
op 13 oktober 1937
Jozef Remon
Bekijk DiscografiesLees Biografie
"We gaan de ladder niet af tot de laatste trede. We willen eindigen in schoonheid."
De Vlaamse Crooner

De Eregalerij

Donderdagavond de vierde februari 2016 wordt “Waarom" van Jacques Raymond tijdens een wervelende show in het Kursaal van Oostende opgenomen in "De Eregalerij" van Radio 2 en Sabam. De drieëntwintigste maart 1963 zong Jacques dit in het "BBC Television Centre" in Londen tijdens de achtste editie van het "Eurovisiesongfestival". "Waarom" vindt Jacques nog altijd niet het meest toegankelijke dat hij ooit gezongen heeft, maar het is wel een liedje dat hem na al die jaren nog na aan het hart ligt. "Waarom", dat reeds tijdens de eerste editie van "De Eregalerij" in 2000 werd genomineerd, werd in Oostende gezongen door het duo Mathieu en Guillaume.

Het laatste rondje

In 2012 beslist Jacques om stilaan afscheid te nemen van zijn publiek. Hij plant tot en met 2014, het jaar dat hij vijfenzeventig wordt, een afscheidstournee onder de titel Het Laatste Rondje. Samen met zijn vrouw Ingriani, die veertien jaar jonger is dan hij, brengt hij een overzicht van zijn internationale carrière, daarbij geruggesteund door hun vaste begeleider Jean-Pierre Van Roye en de komische animator Jean Monnet. Tussendoor vertelt hij pittige anekdotes uit zijn vijfenvijftigjarige loopbaan. Eind 2014 valt definitief het doek over een meer dan rijkgevulde carrière.

De Gouden Tenoren

De eerste februari 1997 viert Jacques zijn vijfendertigjarige carrière, uiteraard in het gezelschap van zijn echtgenote Ingriani en tal van muzikale collega's. Hij leert Marc De Coen kennen die op de idee komt een aantal crooners uit de jaren vijftig en zestig bij mekaar te zetten.

Hij organiseert in 1999 een tournee met het trio De Gouden Tenoren bestaande uit Bob Benny , Jean Walter en Jacques Raymond. Om die tournee op gang te trekken, verschijnt er een single met daarop een medley van hun bekendste hits. In 2001 wordt Bob Benny vervangen door Johnny White . Drie jaar lang zullen zij met deze formule volle zalen lokken. In 1999 worden Jacques' bekendste nummers verzameld op de cd Het beste van Jacques Raymond, wat in 2002 nog eens wordt herhaald op het album Jacques Raymond in de reeks Diamond Collection.

De Gouden Zeemeermin

In 1996 wordt Jacques door de VRT gevraagd om de jury van De Gouden Zeemeermin voor te zitten met de bedoeling tijdens enkele live-uitzendingen vanuit het Casino Kursaal van Knokke een geschikte kandidaat te selecteren om deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival.

Er zijn vier preselecties, goed voor veertig kandidaten én een finale waarin Splinter tweede eindigt met Ik laat je nooit meer gaan en Lisa del Bo wint met Liefde is een kaartspel ,geschreven door John Terra .

De liefde

Intussen heeft hij ook kennis gemaakt met de Vlaamse zangeres Ingriani, in 1952 als Ingrid Van der Weken in Vrasene geboren. Zij nam deel aan het Festival van het Nederlandstalige lied en Het Zangfestival van het Scheldelied telkens met liedjes door Jacques geschreven. Na een tijdje gaan Jacques en Ingriani samen optreden. Het klikt zo goed tussen hen dat zij verliefd worden en in 1995 besluiten te trouwen.

In 2004 staan zij samen op de affiche van Houden Van in het Antwerpse Sportpaleis waar zij de affiche delen met Liesbeth List, Willeke Alberti, Miek en Roel, De Vaganten, Johan Stollz en Bart van den Bossche en zijn zij iets later te zien in een gastrol in de soap Familie bij VTM. Hun samenzang is te horen op de albums Samen uit 2007 en Op de Vlaamse Toer met daarop veertien liedjes.

Waarom

In het programma Hit hit hoera blikken ze terug op de deelname van Jacques Raymond aan Eurosong 1963.

Love Boat

Intussen heeft zijn platenfirma ontdekt dat Jacques een pak meer singles verkoopt wanneer hij in het Engels zingt dan in het Nederlands. Geen wonder dat wanneer hij op televisie een aflevering van de Amerikaanse reeks Love Boat bekijkt, hij geraakt wordt door de introtune, gezongen door de Amerikaanse crooner Jack Jones. Jacques ziet wel wat in dit nummer. Hij stapt ermee naar zijn platenfirma, maar die ziet dat niet zitten en dus brengt Jacques het nummer in eigen beheer uit. Eind januari 1982 staat hij met een softe discoversie van Love Boat in de Top Dertig.

Omdat de reacties unaniem lovend zijn, brengt hij enkele maanden later een bewerking uit van Smile geschreven door Charlie Chaplin en scoort daarmee zelfs nog iets beter in die bewuste Top Dertig. Hij blijft ook regelmatig in Duitsland optreden en wordt vanaf 1981 zowat de huiszanger van de big band van de Saarländischer Rundfunk. Ook de Engelse diva Shirley Bassey heeft hem ontdekt en vraagt hem tot tweemaal toe op te treden in haar voorprogramma, een voorstel dat Jacques in dank aanvaardt.

Omdat zingen en live-optreden hem na aan het hart liggen, richt Jacques zijn eigen orkest op, het J.R. Septet.

C'est si bon

Jacques brengt samen met de BRT Big Band o.l.v. Francis Bay C'est si bon.

Glaube mir

Jacques zingt Glaube mir samen met de BRT Big Band o.l.v. Francis Bay.

Spanish eyes

Raymond brengt Spanish eyes samen met de BRT Big Band o.l.v. Francis Bay.

Those lazy hazy crazy days of summer

Jacques kijkt samen met de BRT Big Band o.l.v. Francis Bay uit naar de zomer in Those lazy hazy crazy days of summer.

Der Sommerwind

Jacques Raymond brengt samen met de BRT Big Band o.l.v. Francis Bay het nummer Der Sommerwind.

Wondermooi

Jacques Raymond zingt Wondermooi, begeleid door Hans Flower op piano.

Prijzen à volonté

In 1972 neemt hij deel aan het Zangfestival van het Scheldelied en wint met het door hemzelf geschreven Scheldestroom waarvoor hij de Grote Prijs van de Stad Antwerpen in ontvangst mag nemen. Hij staat ook op het palmares van de Gouden Sirene, een tornooi dat van 1969 tot en met 1976 in het Casino van Middelkerke wordt georganiseerd, bedoeld om het Belgische lied in ere te houden. In 1975 wint Vivi met Klatergoud, krijgt Will Ferdy de persprijs en gaat de prijs van het publiek naar Jacques Raymond voor zijn vertolking van het nummer Isabelle.

Eurovisiesongfestival 1971

Door een (on)gelukkig toeval zien wij Jacques Raymond in 1971 opnieuw opduiken op het podium van het Eurovisiesongfestival, deze keer aan de zijde van Lily Castel en dat ter vervanging van Nicole en Hugo .

Willy Van der Steen van Cardinal Records, waar Nicole en Hugo in 1971 een platendeal mee hadden gesloten, beslist voor hen een liedje in te zetten dat hij niet meteen van bij de start van Canzonissima wil aanvoeren. Deze strategie blijkt een gouden zet, want uiteindelijk, ook al zijn Ann Christy en Johnny White sterke tegenkandidaten, winnen Nicole en Hugo met Goede morgen, morgen. Zij weten nog precies dat zij bij Paul Quintens thuis werden ontvangen en dat zij meteen voelden dat dit hét lied zou worden en niet zij alleen. Louis Neefs was er ook meteen weg van, hij had trouwens Nicole en Hugo aangepord dit lied zeker niet links te laten liggen.

De derde april 1971 heeft de zestiende editie van het Eurosongfestival in Dublin (Ierland) plaats, gepresenteerd door Bernadette Ni Gallchoir. Alsof de duivel ermee gemoeid is, wordt Nicole net voor hun vertrek ziek. Zij krijgt geelzucht en moet verstek laten gaan. Uiteindelijk besluit de VRT Jacques Raymond en Lily Castel naar Ierland te sturen. Jacques vindt achteraf dat hij een beetje onder dwang werd gezet en geen andere keuze had dan ja te zeggen. Hij moest ook wat tegen zijn zin onder leiding van Anton Peters de choreografie van Nicole en Hugo instuderen. Moeite voor niets, want toen ze in Dublin aan de beurt waren, bleek de beschikbare podiumruimte veel te klein en bleef hun choreografie beperkt tot een paar houterige bewegingen. Al bij al deden Lily en Jacques hun uiterste best. Zij eindigden met achtenzestig punten veertiende op een totaal van achttien deelnemers. Monaco wint met Sévérine en Un banc, un arbre, une rue.

Goeiemorgen morgen

Jacques Raymond en Lily Castel moeten op het laatste nippertje België vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival, wanneer Nicole en Hugo, de originele winnaars, moeten afhaken wegens ziekte.

Goeiemorgen morgen

Unieke beelden van Jacques Raymond tijdens zijn voorbereidingen voor het Eurovisiesongfestival, samen met Lily Castel. Deze beelden werden uitgezonden door het televisieprogramma Echo.

Vaste waarde

Ondertussen was Jacques Raymond wat liedjesfestivals betreft zowat een vaste waarde bij de VRT geworden. In 1968 staat hij samen met Lily Castel, Hugo Dellas, Nicole Josy en Ann Christy in het Casino van Knokke om deel te nemen aan de Europabeker voor Zangvoordracht, een internationale zangwedstrijd waaraan gerenommeerde artiesten of artiesten in wording deelnemen. Het is de Belgische ploeg die met de eer en de bloemen aan de haal gaat.

Hij is helemaal terug van weggeweest wanneer hij in de Vlaamse Top Tien op de eenentwintigste juni 1970 voor enkele weken op één geparkeerd staat met het zuiderse El Sol, door hemzelf geschreven samen met Rudy De Witt en Rocco Granata , met op de B-kant Dans de baci-boem. Jacques heeft blijkbaar de juiste sfeer en keuze te pakken, want de eerste januari 1971 staat hij opnieuw op 1, deze keer met het op het Pims label uitgebrachte Nina, geschreven door Bill Parkinson, een up-tempo quickstep met een wat bombastische tekst, gekoppeld aan het nummer Hannibal.

Jacques in Duitsland

Omdat Jacques in diverse talen kan zingen en vlot noten leest, wordt hij graag gevraagd door onze oosterburen. Begin jaren zeventig loopt bij de ARD het populaire Opas Hitparade waarin Jacques in zo maar liefst tweeënvijftig afleveringen optreedt. Daarnaast werkt hij ook mee aan de reeks Hitjournal, geschoeid op dezelfde leest als Opas Hitparade, maar dan grootser aangepakt en met hier en daar ook internationale sterren.

Goede herinneringen bewaart Jacques vooral aan zijn optredens met onder andere Graham Bonney en Howard Carpendale, al moet hij er zich bij neerleggen dat de Duitse artiesten een hogere gage krijgen. Wegens persoonlijke omstandigheden kan Jacques zijn droom niet verwezenlijken in Duitsland te gaan wonen en daar een carrière uit te bouwen. Toch neemt hij in de loop van zijn verblijf in Duitsland acht singles op waaronder Träume ohne Tränen, Keine Freunde, Es ist so leicht dir treu zu sein, Ein kleiner Flirt en Ich sehe die Liebe in deinen Augen. Hij houdt aan zijn Duits avontuur uit die tijd tevens twee langspeelplaten over: Tanztreff uit 1977 en twee jaar later Ich soll Sie vergessen.

Ray Mondo

Platenproducer Louis Van Rymenant komt op de idee hem in het Engels te laten zingen en opteert voor een naam die internationaal klinkt, Ray Mondo. Probleem is dat hij als Jacques Raymond onder contract ligt bij Philips. Er moet dus sowieso voor een andere naam gekozen worden. Maanden lang blijven de mensen en de media geloven dat Ray Mondo een Amerikaanse zanger is met een voortreffelijke stem. Zeker wanneer het nummer You're so sympatico op single verschijnt en op het Cardinal Records label van Rocco Granata wordt uitgebracht. De eerste januari van 1965 staat Jacques, volgens Het Belgisch Hitboek en Ultra Top, met die single op de achtste plaats in de Top Dertig. Hij had daarin twee jaar eerder al onder de naam Ray Mondo op de twintigste plaats genoteerd gestaan met de single Gloria.

In 1965 zingt hij zich als Ray Mondo opnieuw in de kijker, deze keer met een song van Clarence Lucas Song of songs, volgens velen één van de mooiste nummers die hij ooit heeft ingeblikt. In 1965 is er de elpee Ray Mondo met in het totaal twaalf liedjes waaronder zijn bekendste Engelstalige singles alsook Ich liebe dich, Just to be with you again, If I loved you en Gloria in Excelsis Deo. Na een geslaagde tournee in de Scandinavische landen, lukt het hem in Duitsland te gaan optreden in diverse televisieshows.

In 1967 is het Ray Mondoverhaal uitverteld. Dat schizofreen spelletje tussen Jacques en Ray leidde alleen maar tot misverstanden wanneer hij in het buitenland voor een optreden werd geboekt. Intussen weet natuurlijk vriend en vijand dat Ray Mondo, Jacques Raymond heet, en verdwijnt hij uit het zicht van de hitlijsten. Nederlandstalig is hij intussen als Jacques Raymond blijven opnemen en zijn de singletjes Lusteloos, Slotakkoord, Klokkenmelodie, Oh Donna Clara, Je liegt en Juke Box twist de revue gepasseerd.

Eurovisiesongfestival 1963

Geen wonder dat we hem in 1963 opmerken in het deelnemersveld van Canzonissima, de toegangspoort tot het Eurovisiesongfestival. Uiteindelijk wordt de strijd beslecht tussen Chris Ellis, Bob Benny , Enny Denita, Lize Marke, Lieve Olga, Rina Pia, Staf Wesenbeek, Will Ferdy , Freddy Sunder, Jo Leemans en Jacques Raymond. Jacques Raymond eindigt eerste met Waarom, een liedje op tekst van Wim Brabants en muziek van Hans Flower.

De drieëntwintigste maart 1963 staat Jacques in Londen op het podium van het Eurovisiesongfestival om daar de Belgische driekleur te verdedigen. In het totaal nemen zestien landen deel. Denemarken wint met Dansevise door het duo Grethe en Jörgen Ingmann. Jacques eindigt op de tiende plaats.

Waarom???

Jacques Raymond zingt Waarom??? samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Eens

Jacques Raymond brengt zijn single Eens samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Canzonissima 1963

Jacques Raymond neemt in 1963 deel aan Canzonissima.

Jacques wil meer

Dan kabbelt het een tijdje rustig voort met singletjes als Geef mij een kusje en Voor jou en mij waarmee hij in de maand juni van 1961 tot op de zesde plaats in de Vlaamse Top Tien doorstoot. Minder resultaat scoort hij met De eenzame zwerver, Teenagerliefde en Verliefd.

Het steekt Jacques tegen dat hij geen inbreng heeft in de liedjes die hij moet opnemen. Hij is eerder een crooner die niet tot zijn recht komt in die typische Vlaamse liedjes. Omdat Jacques vlot kan noten lezen, krijgt hij tijdens de festivals en televisie-opnamen waaraan hij meewerkt vaak de meer moeilijke nummers voorgeschoteld en daardoor ook de minder toegankelijke, de minder commerciële en blijven de echte hits voor hem uit. Hij is niet assertief genoeg om die keuzes van de hand te wijzen en laat betijen.

Trouw, trouw, trouw

Jacques Raymond beloofd trouw, tot driemaal toe. Hij brengt dit nummer voor Radio 1 samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Permettete Signorina

Jacques zingt Permettete Signorina samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay bij Radio 1.

Mijn kleine Piccolina

Jacques brengt zijn eigen versie van Mijn kleine Piccolina, naar het origineel van Pino Calvi. Hij zingt het bij Radio 1 samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Ja 't is waar

Jacques Raymond brengt Ja, 't is waar samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Heel veel liefs en tot ziens

Jacques Raymond zingt Heel veel liefs en tot ziens in het programma Wat doen we met de liefde?.

De eerste stappen in de showbizz

Na zijn overwinning krijgt Jacques vanuit diverse hoeken een platencontract aangeboden, maar voorzichtig en timide als hij is, gaat hij daar niet op in. Hij wil zijn stem en vooral zijn uitspraak bijschaven. Twee jaar lang houdt Jacques de boot af en studeert intussen ook nog wat muziek om toch maar zo goed mogelijk voorbereid aan zijn zangcarrière te beginnen.

Jacques zegt in 1960 ja wanneer platenfirma Barclay bij hem komt aankloppen. De eerste single is Heel veel liefs en tot ziens waarmee hij in de zomer van 1960 op de tweede plaats in de Vlaamse Top Tien belandt. Veel airplay krijgt hij het jaar nadien met een Italiaans liedje van Pino Calvi, in Italië een gevierd zanger die ooit deelnam aan het liedjesfestival in San Remo en tevens een gelauwerd filmcomponist, vertaald door Nelly Byl als Mijn kleine Piccolina en dat op een EP is terug te vinden samen met de liedjes Ja 't is waar en Permettete signorina.

Klappen in de handen

Jacques zingt Klappen in de handen samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay bij Radio 1.

Heel veel liefs en tot ziens

Jacques Raymond zingt Heel veel liefs en tot ziens bij Radio 1, samen met het Amusementsorkest o.l.v. Francis Bay.

Ontdek de Ster

Aangespoord door Willy Franck en vooral door zijn lievelingstante uit Sint-Truiden die vaak in Temse op bezoek komt, schrijft Jacques zich in voor de editie van de Ontdek de Ster Wedstrijd in Antwerpen. De VRT ging daarin op zoek naar nieuw talent van diverse pluimage tijdens een televisieshow uitgezonden vanop het Radio en Televisiesalon in Antwerpen.

Als laureaten werden uiteindelijk Roger Heynen, Clem Van Duyn, Adolf Michiels en Jacques Raymond gehuldigd. Voorafgaand aan die wedstrijd moet Jacques samen met een pianist een selectieproef afleggen bij de VRT. De jury zelf krijgt hij niet te zien, die zit in een zaaltje ernaast en beoordeelt louter op het gehoor. Tijdens die voorselectie zingt Jacques vreemd genoeg het Spaanse Historia de un amor, al gaat zijn hart meer uit naar het Engelstalige werk. Nadat Jacques geslaagd was, stelt Willy Franck hem voor een ander nummer te kiezen en dat wordt Begin the Beguine van Cole Porter.

Zijn jeugd

Thuis werd er niet veel over studeren gepraat. Wanneer Jacques naar de middelbare school trekt, houdt hij het al na één jaar voor bekeken en gaat bij zijn vader op de scheepswerf in Temse werken. Dat houdt Jacques een tweetal jaren vol om iets later zijn dienstplicht te vervullen. Het is in het leger, tussen zijn kompanen, dat hij ontdekt dat hij goed kan zingen. Wanneer er gefeest wordt, is Jacques van de partij om in het Belgisch leger zijn eerste liedjes aan de man te brengen.

Na zijn legerdienst wil Jacques zanger worden en sluit zich aan bij de big band van Willy Franck in Sint-Niklaas. Hier mag hij het repertoire van Frank Sinatra en Perry Como zingen naast de Nederlandstalige hits van toen en zelfs een Spaanse klassieker als Historia de un amor.

Jacques Raymond wordt geboren

Jacques werd als Jozef Remon de dertiende oktober 1937 in Temse geboren. Jacques was enig kind in huis en werd met veel liefde door zijn ouders omringd, al zag mama er op toe dat zoonlief strak in het gareel liep. Van zijn vader heeft hij zijn grote liefde voor de muziek geërfd. Pa was een zeer begaafd accordeonist. Elke dag moest Jacques van zijn vader een uur op de accordeon oefenen terwijl hij liever met zijn vriendjes wou gaan spelen. Later, wanneer Jacques aan zijn carrière begint, is hij één van de weinige Vlaamse artiesten die vlot noten kon lezen. Pa had ook een accordeonclub en daar leerde Jacques vlot muziek én in groep spelen.