Get Ready!

Het begin

Eind jaren tachtig, begin jaren negentig ontstond er in Amerika en in Engeland een nieuw fenomeen, dat van de boybands, met voorop Backstreet Boys, New Kids on the Block, *NSYNC en Take That. Er goed uitzien en kunnen dansen was belangrijk, maar je moest ook een aardig toontje kunnen zingen. Sommige waren met z'n vijven, maar vier was ook al zat. Dat succes moet een doorn in het oog geweest zijn van het platenlabel "Play That Beat!", in 1988 opgericht door Théo Linder en Marc Debouvier. Zij gingen in Vlaanderen op zoek naar enkele jongens met wie ze zo'n boyband konden oprichten. Ze plaatsten in de Joepie een advertentie, waarop aardig werd gereageerd en waaruit Jimmy Samijn uit Etterbeek (danser bij The Groovies en gedurende twee jaar werkzaam bij Electrabel), Koen Bruggemans uit Leuven (zat toen in het promoteam van Radio Donna en studeerde voor onderwijzer), Glenn Degendt uit Mechelen (dook vaak op in het dansgroepje achter Bart Kaëll en Luc Steeno, en was daarnaast werkzaam in de horeca) en Jean-Marie Desreux uit Moeskroen (voormalig danser en fotomodel) uiteindelijk geschikt werden bevonden. Jimmy herinnert zich nog dat hij tijdens zijn auditie bij Marc en Théo Let it rain van East 17 zong. Glenn weet nog dat hij persoonlijk werd aangesproken om aan die auditie mee te doen. Marc had hem ergens zien optreden en was wel geïnteresseerd. "Hij stak me een half gescheurd blaadje papier toe met daarop zijn telefoonnummer. Ik heb dan maar snel gereageerd en even later mocht ik bij de groep aansluiten." Koen werd getipt door Donna-medewerker Marc Pinte, die samen met hem naar Marc en Théo trekt. In eerste instantie hadden de jongens vernomen dat ze deel zouden uitmaken van een groep die in het Engels zou zingen. De keuze was snel gemaakt, want uiteindelijk namen maar vijf zangers aan de selectie deel. In groep werd nadien tijdens een volgende auditie More than words van Extreme gezongen en moest er gedanst worden. Vreemd genoeg was het Jean-Marie Desreux, een jongen met wat danservaring, die bij hem thuis een danstest afnam en ook zijn oordeel moest vellen, waardoor de andere jongens dachten dat het eerder om een grap dan om een ernstig voorstel ging.