Francis Bay

Delen S
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Ik moet geen grootse finale beleven. Ik heb voor de muziek en het orkest geleefd.
Leader of the wildest big band-ensembles

Eresaluut

Naar aanleiding van de honderdste verjaardag van Francis Bay in 2014 werd in zijn geboorteplaats Rijkevorsel op 22 augustus een concert op het getouw gezet waaraan vier muziekkorpsen deelnamen. De presentatie was in handen van Connie Neefs die dankbaar gebruik maakte van beelden uit het rijke VRT-archief. Op 18 november 2015 bracht Connie opnieuw een eresaluut aan Francis Bay, deze keer samen met Gery's Big Band en met als centrale gaste Jo Leemans . De aanwezigen werden getrakteerd op foto's uit het familiearchief van Francis' zoon Leo Bayezt.

In Memoriam

In Memoriam van Francis Bay uitgezonden in het journaal.

Francis Bay is niet meer

Francis Bay overleed op maandag op 25 april 2005. In alle stilte.

BRT Big Band

Francis Bay en de BRT Big Band spelen 'Speedy Reeds' van Francis Bolling.

Ik moet geen grootse finale beleven. Ik heb voor de muziek en het orkest geleefd.

Francis Bay

Met pensioen

Op het einde van de jaren zeventig is het Francis Bayverhaal afgelopen. Internationaal gezien was de belangstelling voor zijn elpees wat afgenomen, al deed hij in Europa nog van zich spreken. Toen hij 67 werd - hij had van de BRT al twee jaar langer mogen werken dan wettelijk was toegelaten omdat ze niet meteen een geschikte vervanger vonden - werd er een examen uitgeschreven en kwam Freddy Sunder als nieuwe dirigent uit de bus. Aan Francis werd beleefd gevraagd zijn dirigeerstok aan Sunder door te geven. Het was alsof ze hem de grootste liefde van zijn leven afnamen. Hij beschouwde het als een persoonlijke aanval op zijn jarenlange inzet en zijn veelzijdig talent en hij heeft dat de VRT een lange tijd kwalijk genomen.

Eurovisiesongfestival 1979 - Micha Marah

Micha Marah zingt 'Hey nana' op het Eurovisiesongfestival in 1979 in Jeruzalem. Francis Bay dirigeert het orkest.

Eurovisiesongfestival 1975 - Ann Christy

Ann Christy zingt 'Gelukkig zijn' op het Eurovisiesongfestival in 1975 in Stockholm. Francis Bay dirigeert het orkest.

Knokke Cup 1973

Francis Bay dirigeert het orkest n.a.v. de Knokke Cup 1973. Reportage van de repetitie uit het programma 'Binnen en Buiten'.

Eurovisiesongfestival 1973 - Nicole & Hugo

Nicole & Hugo zingen 'Baby baby' op het Eurovisiesongfestival in 1973 in Luxemburg. Francis Bay dirigeert het orkest.

Will Ferdy

Will Ferdy zingt 'Ik ben van ver terug gekomen' met het BRT-orkest o.l.v. Francis Bay in het Amerikaans Theater.

Eurovisiesongfestival 1971 - Jacques & Lily

Jacques Raymond & Lily Castel zingen Goeiemorgen, morgen op het Eurovisesongfestival. Francis Bay dirigeert het orkest.

Eurovisiesongfestival 1969 - Louis Neefs

Louis Neefs zingt 'Jennifer Jennings' op het Eurovisiesongfestival in 1969. in Madrid. Francis Bay dirigeert het orkest.

Francis Bay en Louis Neefs naar Madrid

Louis Neefs, Staf Knop en Francis Bay op de luchthaven van Zaventem. Ze vertrekken naar het Eurovisiesongfestival in Madrid. Er is een interview met Francis Bay en met Louis Neefs over de kansen van 'Jennifer Jennings'.

Big Band

Omdat Francis Bay almaar meer door de BRT wordt opgeëist om voor hen te gaan werken, doekt hij in de loop van de jaren zestig zijn bigband op. Een orkest waar hij honderden albums mee heeft opgenomen. Een aantal critici vinden het een gemiste kans dat Bays solisten haast nooit de gelegenheid kregen om te improviseren. Maar hun samenspel wordt wel als vlekkeloos gequoteerd. Het orkest kon rekenen op heel wat bewonderaars. De bekende Amerikaanse tv-presentator Ed Sullivan was een grote fan van hen. Hij wou hen in 1967 uitnodigen voor een optreden in zijn razend populaire tv-show, maar de BRT kon het orkest geen weekje missen, dus werd het hele verhaal aan de kant geschoven. Datzelfde jaar ontbindt Bay zijn orkest. Die muzikanten komen dan terecht bij het jazzorkest van de BRT onder leiding van Etienne Verschueren. Francis Bay richt een splinternieuwe bigband op die van dan af haast non-stop voor televisie gaat werken. Bay deinst er niet voor terug tonnen arrangementen uit te schrijven en zelfs liedjes te componeren tot en met kinderliedjes voor Tante Terry toe, waaronder Huimpje duimpje dat Tante Terry samen met Bays orkest en het kinderkoor De Meiklokjes op plaat zet.

Eurovisiesongfestival 1967 - Louis Neefs

Louis Neefs zingt 'Ik heb zorgen' op het Eurovisiesongfestival in 1967 in Wenen. Francis Bay dirigeert het orkest.

Eurovisiesongfestival 1961 - Bob Benny

Bob Benny zingt 'September gouden roos' op het Eurovisiesongfestival in 1961 in Cannes. Francis Bay dirigeert het orkest.

De Schlagertrommel

De 3° aflevering van 'De Schlagerttrommel'. Francis Bay dirigeert het orkest. Jo Leemans, Jo Roland en Margot Eskens zingen. Rudi Samson presenteert.

Orkesten als Mantovani en Helmut Zacharias hebben hun eigen sound. (...) Ik stem onze stijl af op de smaak van ons publiek, voor een groot deel bepaald door de keuze van het juiste repertoire.

Francis Bay

Zeldzame ep's

Er verschijnen ook vaak ep's van Bay's orkest op de platenmarkt, singletjes met daarop vier liedjes. Nogal gezocht door verzamelaars zijn onder meer "Too much tequila" uit 1960 met daarop onder andere Chiquita en Torna a Surriento en het in 1961 opgenomen "Copacabana" met naast de titelsong ook Maria-la-o en Un poquito del tu amor.

Internationaal

Ook internationaal krijgt Francis Bay dus naam en faam. Voor de Spaanse markt brengt hij op het Philips-label bijvoorbeeld in 1959 een ep uit als Francis Bay y su orquesta met daarop Not Too Loud, Manhattan Spiritual, Dos Guitarras en Corazon de mélon. Voor de Amerikaanse markt is er op het Omega-label het album "Swingin' night people" met daarop onder meer bewerkingen van de standards I only have eyes for you, Bye bye blackbird, That old feeling, As time goes by en For you. Binnen deze context toch even aanhalen dat Bay in Amerika naast Omega ook een deal sloot met het label Premier Albums Inc. dat in 1959 in New York was opgericht en nogal veel aandacht besteedde aan de stereokwaliteit van hun platen, in die tijd nog een soort curiosum op het gebied van weergave van muziek. Op hun sublabel Directional Sound brachten ze voor de Amerikaanse markt een aantal elpees uit die Bay onder een schuilnaam produceerde. Als John Evans, naar zijn pianist Jean Evans, verschenen platen als "Latin Brass" en "Percussion Sound of the Big Band" en als Don Catelli elpees zoals "Passionate Percussion" en "Potent Percussion".

Omega

Bay zet 1959 stevig in met een zevende plaats in de hitlijsten met zijn versie van de klassieker Manhattan Spiritual. Vanaf dat jaar gaat het voor Francis Bay en zijn orkest continu in stijgende lijn. Hij stond op één en het zelfde podium met de bekende bigband van Benny Goodman en sloot ook een platencontract met het Omega-label. Omdat Bay op dat moment regelmatig odes brengt aan jazzgrootheden is dat jazzlabel nogal in hem geïnteresseerd. Die firma was in 1954 opgericht door Dave Hubert die besloot vanaf 1958 elpees uit te brengen op zijn Omega Disk-label. In die periode verschijnen van Francis op de Amerikaanse markt platen als "Swinging Sweet Trumpet", een hommage aan Harry James en zijn orkest, " The Bay Big Band plays Duke Ellington" en "The Bay Big Band - The Forties". Dat label zal de elpees van Francis Bay ook in Engeland verdelen.

De Schlagertrommel - Freddy Sunder

In 'De Schlagertrommel' zingt Freddy Sunder de Engelstalige versie van 'Marina'. Francis Bay dirigeert. (1959)

Eurovisiesongfestival

Vanaf 1959 duikt Francis Bay voor de eerste maal op als dirigent tijdens de BRT-deelname aan het "Eurovisiesongfestival". Hij zal trouwens vanaf 1961 ook heel nauw betrokken worden bij de "Canzonissima"-preselecties. Samen met Bob Benny reist Bay in 1959 voor de eerste maal als dirigent naar Cannes en dirigeert daar in het "Palais des Festivals" het festivalorkest tijdens Benny’s bijdrage Hou toch van mij dat met een zesde plaats wordt bekroond. In 1961 reist Bay samen met Bob Benny opnieuw naar Cannes, deze keer voor de zesde editie van het "Eurovisiesongfestival" waar Benny voorlaatste eindigt met September, gouden roos. Bay zal Benny ook begeleiden tijdens de plaatopname van dit nummer. In 1963 staat Francis samen met Jacques Raymond op het podium die in Londen tiende eindigt met Waarom? Hij is er ook bij wanneer Louis Neefs in 1967 in Wenen behoorlijk uitpakt met Ik heb zorgen en twee jaar later in Madrid met Jennifer Jennings. Bay blijft dat Eurovisiesongfestivalverhaal volhouden tot aan zijn pensioen wanneer hij in 1979 samen met Micha Marah op het podium van het "Binyenei Ha’Uma Center" in Jeruzalem verschijnt tijdens de 24° editie van het "Eurovisiesongfestival". Hij dirigeert Micha en het festivalorkest in een liedje van Guy Beyers en Charles Dumoulin Hey Nana.

Patricia

1958 is ook het jaar dat Francis met zijn orkest een aantal keren opdook in de toenmalige hitlijsten. Zo vinden we hem op 1 oktober op de tweede plaats terug met zijn versie van Patricia, dat dat jaar in de Amerikaanse charts een grote hit was voor de band van Perez Prado. Op 1 december staat Francis op vier in de hitparade genoteerd met nog een cover van Perez Prado, ook wel de koning van de mambo genoemd, met de single Paris.

Allereerste stereo-opname in Europa

In 1958 produceerde Francis Bay zomaar liefst 22 elpees, waaronder de allereerste stereo-opname in Europa (RCA had iets voordien de allereerste stereo-elpee in Amerika gelanceerd). Uit die lange reeks onthouden we er een paar. "Swingin' High" met daarop Lady be good, One o'clock jump (bekend in de versie van een van Francis' grote voorbeelden Count Basie), Jive at five en April in Paris. Vooral zijn latinogetinte elpees zoals "Pradomania" en "Viva" scoren uitstekend, vooral in het buitenland. Vergeten we ook niet zijn hommage aan een van zijn grote voorbeelden Stan Kenton op het album "Kentonality" dat hij in 1958 opnam met daarop bekende nummers zoals The peanut vendor, Lover en How high the moon. Intussen zijn die vinylen platen stuk voor stuk collector's items geworden.

1958

Het orkest van Francis Bay stond in 1958, het Expojaar, volop in de belangstelling. De BRT had het orkest toen naar voren geschoven om een beetje als hun paradepaardje te fungeren tijdens talrijke radio–en tv-uitzendingen die toen op het getouw werden gezet. Dat was ook de periode dat Freddy Sunder als gitarist-zanger bij het orkest was terechtgekomen en nog net had kunnen meemaken hoe de bigband van Francis Bay in Venetië de "Gouden Gondel" in de wacht had gesleept tijdens een wedstrijd voor Europese bigbands.

Francis Bay wint een prijs in Venetië

Francis Bay komt terug uit Venetië. Hij krijgt de 'Gouden Gondel' van het Festival van het lied in Venetië.. Van Bob Boon krijgt hij de 'Zilveren plakette' of de eerste prijs voor het beste lied 'Venetië, ik vergeet u nooit'.

Jo Leemans

Jo Leemans werd vanaf de tweede helft van de jaren vijftig het vocale uithangbord van het orkest van Francis Bay. Waar de een opdook, zag je ook de ander. Zij verplaatsten zich als het ware constant in mekaars kielzog. Francis zal Jo vaak begeleiden tijdens de opnamen van een groot deel van haar hits: Marjoleintje, Ware liefde, Que sera sera, Herfstsymphonie en Diep in mijn hart.

De jaren 50

Eind jaren 40 en begin jaren 50 maakt Francis Bay ook van Vlaanderen zijn speelterrein. Hij treedt vaak op in een kleine bezetting in restaurants en cafés. Francis ontpopt zich almaar meer als arrangeur en componist die hier en daar gevraagd wordt om muziek te schrijven voor de soundtracks van enkele Nederlandse en Duitse films. Dat belet hem niet zich intens bezig te houden met de uitbouw van een eigen orkest. In tegenstelling tot wat de meesten van ons onthouden hebben, begon Francis Bay eerst bij onze collega’s van de RTB voor hij in 1954 bij de BRT met z’n eigen bigband mocht beginnen.

De jaren 40

In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog moet Godwin zijn orkest opdoeken en gaat Francis met de Zweedse muzikant ¨Boyd Bachman¨ een nieuwe band vormen die in heel Europa bekend zou worden. Vooral Nederland wordt hun werkterrein met een hele rist optreden van de maand november 1939 tot en met de eerste mei 1940 wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Vervolgens ligt Francis Bay in 1943 mee aan de basis van het orkest van ¨Dick Willebrandts¨ en gaat nadien spelen bij de in de jaren veertig en vijftig bekende orkesten. Een van zijn paradepaardjes wordt de in die periode ontzettend populaire band ¨The Ramblers¨. Dat orkest was in 1926 opgericht door Theo Uden Masman, oorspronkelijk een zevenmansformatie. Toen de radio almaar meer een rol ging spelen, gingen The Ramblers voor de AVRO optreden. Stilaan groeit het orkest uit tot een heus dans-en-showorkest. Na de bevrijding gaat Francis een tijdje spelen bij het Nederlandse orkest ¨The Skymasters_ en duikt hij ook op in de band van ¨Pi Scheffer¨.

Paul Godwin

In 1935 wordt Francis tijdens een optreden ontdekt door de Deense drummer Boyd Bachmann. Bachmann speelde op dat moment bij het befaamde orkest van Paul Godwin, met name Paul Godwin's Jazzsymphonians. Paul was een ervaren Joordse violist-dirigent van Poolse afkomst die in Duitsland met zijn orkest in de jaren twintig en dertig veel aanzien genoot. Toen Hitler aan het bewind kwam in de loop van de jaren dertig week Godwin eerst uit naar Luxemburg, om zich nadien in Nederland te vestigen. Daar richtte hij een nieuw orkest op met vooral Nederlandse muzikanten. Die band stond in de zomer van 1935 op de affiche van het "Casino-Kursaal Oostende". Ze moesten daar met hun muzikale mix het publiek elke zaterdag, zondag en woensdag, zowel namiddags als ’s avonds, entertainen. Het verhaal wil dat Boyd Bachmann, Francis voor het eerst aan de kust aan het werk heeft gezien. Boyd vertelt aan zijn baas en orkestleider Paul Godwin over zijn contact met Francis en dat hij erg onder de indruk is van diens kunnen. Paul is op zijn beurt snel overtuigd van Francis’ muzikale capaciteiten en nog datzelfde jaar treedt Francis toe tot het orkest om van dan af onder meer regelmatig in Nederland te gaan optreden, onder meer in Scheveningen, Heerle en Valkenburg.

Muzikale jeugd

¨Francis Bay¨ werd als ¨Frans Bayezt in 1914 in Rijkevorsel geboren als zoon van kleine middenstanders. Zijn ouders waren daar vanuit Mechelen naar toe gevlucht als gevolg van het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Zij vonden onderdak bij familie op het adres Gammel nr. 31 te Rijkevorsel. Muziek zou zijn leven worden, dat stond vast van in het begin. Toen zijn ouders naar Mechelen terugkeerden, kwam Francis in 1921, hij is dan zeven jaar, als klarinettist terecht bij de plaatselijke harmonie St.- Cecilia. Hij zal in Mechelen aan het muziekconservatorium gaan studeren en vervolgens in Amsterdam bij Oskar Back. In Mechelen behaalt hij in 1929 de eerste prijs klarinet en de eerste prijs notenleer.