Eva De Roovere

Delen S
Geboren in Lier
op 14 juni 1978
Eva De Roovere
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Geen leven zonder muziek
Ik vertel ontzettend graag verhalen.

Nerveuze vrouwen

Vanaf midden februari, en dat tot eind april 2017, gaat Eva zich opnieuw inzetten voor "Te Gek!?". Deze keer met de theatertournee "Nerveuze Vrouwen", die op 16 februari in première gaat in Diest en die eerder in 2013 al eens thematisch aan bod was gekomen. Op het podium vier nerveuze vrouwen die stemmen horen in hun hoofd, denken in bochten en kronkels, zien wat wij niet zien. Wat doen die vrouwen samen op een podium? Ze zingen, ze zuchten en ze maken zich zorgen. Over de wereld en zichzelf. Ze vertellen u wat het is om verloren te lopen in de donkere kamers van hun gedachten, de weg kwijt te raken in hun kronkelige hersenen, op de dool te zijn tussen waan en werkelijkheid. Ze zingen het bloed vanonder je nagels, krabben aan je ziel en plukken de eelt van je emoties. De jongste nerveuze vrouw heet Ella Leyers. Samen met nerveuze moeder Tine Reymer en tierelierende Eva De Roovere zingt ze donkere duetten in coupletten, terwijl Inge Paulussen rondjes draait in waangedachten. Voor de teksten van deze voorstelling heeft Gerda Dendooven haar zinnen verloren en Hugo Matthysen heeft er zijn hoofd op gebroken. De regie is in handen van Els Dottermans. Paul Poelmans houdt de mannen van De Laatste Showband in het gareel. Zij spelen levend muziek. De songs uit deze productie en die van 2013 en 2015 staan verzameld op de cd "De mooiste liedjes uit Nerveuze Vrouwen & Manische mannen". Het 2017-gezelschap van de "Nerveuze Vrouwen" opent het album met Als je er op begint te letten, een nieuw nummer geschreven door de altijd grappige Hugo Matthysen. Net zoals Een paling in een emmer witte wijn, dat wat verder op de cd terug te vinden is. Daarnaast vind je op deze compilatie nog veel andere originele opnamen van artiesten die al eerder een liedje schreven voor "Te Gek!?". Zoals bijvoorbeeld het wondermooie Lore van Het Zesde Metaal en het nog altijd beklijvende Het komt voor in de beste families van Meuris.

Ik is perfect

Op 27 september 2016 verschijnt bij uitgeverij Lannoo haar essay "Ik is perfect". In de persmap lezen we: "Perfectie is niet van deze wereld. Maar wie bepaalt dat? Wie beslist wat perfect is en wat niet? En waarom is die ene persoon perfect en die andere niet? Is perfectie goed of slecht? Of geen van beide? Perfectionisme, wordt dat bij de positieve eigenschappen gerekend? Moet ik blij zijn als iemand mij een perfectionist noemt? En als perfectie niet van deze wereld is, van welke wereld is ze dan wel?" Op deze en meerdere vragen probeert Eva De Roovere een antwoord te vinden in tien persoonlijke brieven die ze schrijft naar vrienden, collega's en idolen...

Façade

Op 19 september 2016 laat De Roovere op het V2-label horen dat ze het Nederlands niet verloren is met de single Façade. "Ik dacht: ik ga een beetje reizen. Leren tot waar m'n wereld reikt, maar daarvoor heb je 'n paspoort nodig. Waar een speciale stempel in prijkt. Vroeger was toch alles anders. Vroeger was jij mijn vriendin, maar de regels zijn veranderd. Nu staan er muren tussen ons in. Vroeger was toch alles anders. Vroeger was jij mijn vriendin, terwijl ik jou altijd heb vertrouwd, heb jij een façade gebouwd."

What's the pressure

Uit MNM Marathonradio. Eva De Roovere zingt een cover van What's the pressure van Laura Tesoro.

Te Gek!?

Begin 2016 maakte Eva in haar agenda tijd vrij om zich in te zetten voor het project "Te Gek!?", een initiatief van het Psychiatrisch Ziekenhuis Sint-Annendael uit Diest, dat al jaren tracht psychiatrische problemen in Vlaanderen bespreekbaar te maken. Eva zet hiervoor een voorstelling op het getouw samen met Dirk De Wachter, psychiater-psychotherapeut, en met gitarist Steven Janssens van The Whodads. Thema van hun voorstelling is "Liefde: een onmogelijk verlangen?". Dat is ook de titel van het dan net verschenen nieuwe boek van Dirk De Wachter. De show gaat over de liefde, maar wel veel breder dan het boek van Dirk. Hij heeft het ook over wat hij meemaakt in zijn praktijk en het verdriet van mensen. Samen met Steven brengt Eva liedjes uit haar eigen repertoire, maar ook liedjes uit het wereldse oeuvre die met het thema te maken hebben. Zij leggen hun liedjes naast het verhaal van Dirk. Zo komen die twee aparte delen toch tot een geheel samen.

Pearl

Uit De Zevende Dag

City at the end of the line

Uit De Zevende Dag

Chanticleer

In de Ultratop Album 200 staat Eva De Roovere de twintigste februari 2016 op zeventien met haar nieuwste album "Chanticleer", vijf dagen eerder uitgebracht op het label V2 Records Benelux. De song The City at the End of the Road had iets eerder als smaakmaker het album al op iTunes aangekondigd. Zo'n titel als "Chanticleer" vraagt meteen om uitleg. "Je kunt de titel op meerdere manieren vertalen," volgens Eva, "maar hier staat het voor de naam van de haan Cantecleer, zoals in het middeleeuwse verhaal van 'Van den vos Reynaerde'. We wilden een andere weg inslaan. Hoe mooi is het dat we daarin geslaagd zijn met een eeuwenoud woord." Het is wel even wennen, want De Roovere verbaast haast iedereen met een volledig Engelstalig album in een productie van Peter Case, opgenomen in The Carriage House in Los Angeles. "Op dit album voel ik me vrij", zegt Eva. "Ik reisde en nam persoonlijke en carrièrerisico's om dit album te maken. Die risico's zijn vertaald in vrijheid." Het album is een verzameling van samenwerkingen met de Amerikaanse singer-songwriters Case, Cindy Lee Berryhill en Bob Neuwirth. "Bijna tien jaar geleden deed ik mee aan een songschrijversstage in Zottegem, waar ook Ellen Foley en Elliott Murphy waren uitgenodigd. 'Song City' heette dat, en je zat een week in afzondering om met anderen ideeën uit te wisselen en songs te schrijven. Daar kwam ik ook in contact met Bob Neuwirth, de vroegere tourmanager van Bob Dylan. Het klikte en al snel waren we samen aan het componeren." Eva etaleert op deze plaat diverse stijlen: van folk tot hedendaagse rock en jazz, in functie van de liedjes. De pers is het erover eens dat het haar moed heeft gekost om van "Chanticleer" een all-American productie te maken. De Roovere ontwikkelde stilaan een smaak in Amerikaanse singer-songwriters. "Het begon met Billie Holiday en Ella Fitzgerald, verplaatste zich dan naar Suzanne Vega, vervolgens naar Tom Waits, totdat ik ineens samen was met een groep Amerikaanse singer-songwriters", zegt ze.

Liefde voor muziek

Op 11 januari 2016 gaat VTM van start met het tweede seizoen van "Liefde voor muziek", met daarin deze keer Belle Perez, Ian Thomas, Dana Winner, Johannes Genard, Paul Michiels én Eva De Roovere, die er dit graag aan toevoegt: "Het was een positieve en toffe ervaring om aan dat programma te mogen meewerken. Toen ik het achteraf terugzag op tv, heb ik er ook nog van genoten. Het is wel straf, want men zet daar zeven mensen bij elkaar waarvan men denkt dat dat gaat werken, maar dat is niet evident. Het concept van het programma is zeer sterk. Ook heel leuk was dat er tussen de muzikanten onderling veel respect was voor ieder zijn werk. Omdat je allemaal met hetzelfde bezig bent, worden er ook banden gesmeed. Het was voor mij in ieder geval een heel toffe ervaring." Eva kwam achteraf ter ore dat zij op haar interpretaties een duidelijke De Roovere-stempel drukte. "Ja, ik weet het. Volgens mij komt het omdat ik ten eerste in die niche van het Nederlandstalige zit en ten tweede heb ik ook een eigen geluid gecreëerd in de loop der jaren. Neem nu 'Another round' van Ian Thomas, een nummer dat in het geheel niet mijn stijl is. Ik vertaal dat omdat ik meestal in het Nederlands zing en ik zet daar een paar andere akkoorden onder en dan speel ik dat op gitaar. Dat ik zelf gitaar en piano speel, is wel een voordeel, omdat ik op die manier mij gemakkelijker een nummer eigen kan maken." In de voorlaatste uitzending, op maandag de tweeëntwintigste februari 2016, staat Eva centraal. Belle Perez zingt dan De jager, Johannes Genard Orpheus, Dana Winner covert Laat me je lied zijn, Sioen Like that French Song en Ian Thomas zet het kot op stelten met Slaap lekker. Om af te ronden waagt Eva zich aan een Nederlandstalige versie van Heart Shaped Box van Nirvana. Het ijzer moet je smeden als het heet is, vandaar dat de negentiende februari 2016 Eva door haar platenfirma Universal verzameld wordt. "Het beste uit tien jaar" met in het totaal twintig songs, beginnend met De jager en eindigend met Slaap lekker (haar duet met Diggy Dex).

Fantastig toch

Uit de Radio 1 Sessie met Rick De Leeuw. Eva De Roovere zingt Fantastig toch met Kraantje Pappie.

Zonde van de tijd

Uit de Radio 1 Sessie met Rick De Leeuw

Viert

Op 16 november 2013 is er op het Universal-label het album "Viert". "Van al mijn albums tot dan toe vind ik persoonlijk dit het beste. Je hoort heel goed hoe ik door de jaren heen ben geëvolueerd." Het blazersarrangement op Water is van Marc De Maeseneer. De muziek wordt gespeeld door Luuk Cox (toetsen, drums, bas, gitaren, percussie, programmatie), Arnout Hellofs (drums), Mirko Banovic (bas), Dominik Friede (gitaren), François Gustin (toetsen) & Marc De Maeseneer (saxen). Alles werd opgenomen in Trix Antwerpen door Luuk Cox, Studio La Frette Parijs door Nicolas Quéré, geassisteerd door Jonathan Ratovoarisoa, en ICP in Brussel door Luuk Cox, geassisteerd door Paul Edouard Laurendeau. Het geheel werd thuis gemixt door Luuk en gemasterd in New York door Fred Kevorkian. Of hoe internationaal een album kan zijn en klinken. Eva is ook deze keer zeer ijverig wat het aanleveren van nieuwe songs betreft: Hoe zou het zijn, Je raakt me, Schone schijn, Brekend glas en Luchtballon zijn van haar hand. Bij Dagen van niets kreeg ze de hulp van Mirko Banovic. Water schrijft Eva samen met Bob Neuwirth. De muziek van Onzichtbaar is van Marc De Maeseneer en de tekst van Eva. De tekst van Robin is van Ron Sexmith en de muziek van Eva, ook het gedicht dat gesproken wordt in Robin, is van Eva. Het deert me niet (I Don't Mind) is een lied van Pieta Brown, Telefoon (The Call) is een nummer van Bob Neuwirth en Geen zorgen meer (Ain't Gonna Worry No More) is van de hand van Peter Case. Veel dank gaat vanwege Eva uit naar alle schatten van mensen die meegewerkt hebben aan deze cd. "Veel dank aan iedereen die in deze cd gelooft. Veel dank ook aan iedereen die gelooft in de kracht van muziek." Van dit album bestaat er een gelimiteerde versie met, naast de studio-opnamen, een liveregistratie van haar tournee 2011-2012 "Mijn Huis". We horen liveversies van onder meer Mijn huis, Fantastig toch, Slaapt de zon en Dank u wel meneer.

Dagen van niets

Uit "De Zevende Dag"

Brekend glas

Uit De Zevende Dag.

Positron

In de schaduw van "Viert" verschijnt in de maand oktober 2013 de gedichtenbundel "Positron", uitgegeven bij Poëziecentrum in Gent. Op Eva's website lezen we daarover: "'Positron' is geschreven in studio's tussen twee opnames in, tijdens autoritten, backstage voor en na concerten, voor vrienden en collega's, over alles en niets bijzonders, zomaar ergens en nergens tussendoor en gewoon voor mezelf. En nu dus ook voor u: een gedichtenbundel over verloren dagen, maskers, woestijnen en schaamhaar. Deze keer niet gezongen."

De keizer van de nacht

Uit Villa Vanthilt

Ik weet niet wat het is

Uit De Zevende Dag

De keizer van de nacht

Uit De Zevende Dag

Nekka Nacht

Het Antwerpse Sportpaleis vormt zaterdag de 30ste april 2011 het decor van de 18de editie van "Nekka Nacht". Thé Lau & The Scene zijn de centrale gast van deze jaarlijkse hoogmis van Nederlandstalige muziek. Onder anderen Clement Peerens Explosition, Tom Barman, Arbeid Adelt!, Sarah Bettens, Stef Camil Carlens en Eva De Roovere spelen met veel plezier. De presentatie is in handen van Jan De Smet. Journaliste Sascha Siereveld noemde Eva na het bijwonen van die voorstelling "de nachtegaal van Gent" die het niveau wist op te krikken met een stevige aanpak van Fantastig toch en Thé Lau's Brand dat Eva een nieuw jasje aanmeette. Jammer dat haar optreden zo kort was, maar wel beregoed.

Mijn huis

De dertigste april 2011 is er Eva's nieuwe album "Mijn Huis". U hoort vooral heel veel Eva, maar ook arrangementen van Spinvis, teksten van onder anderen Piet Goddaer en Kit Hain en de aparte aanpak van de Nederlandse producer Reyn Ouwehand, samen de ideale ingrediënten voor een plaat vol verhalen. We kennen Reyn onder meer van zijn producties voor Kane en de Hermes House Band. Twaalf liedjes in het totaal, zowel in Nederland als in Vlaanderen opgenomen. "Dank aan Reyn voor veel meer dan ik hier kan uitleggen", schrijft Eva die erg tevreden is over het eindresultaat. Het is een album geworden, waarvan de liedjes Mijn huis, Slaapt de zon en De keizer van de nacht elk apart op single belanden. In Chocolat laat Eva zich gaan in de taal van Molière: "Pour me faire de l'effet chocolat au lait, pour me rincer la tête chocolat noisette, pour me remotiver chocolat glacé, pour pas que j'sois foutue chocolat fondu, pour tout recommencer chocolat allégé, pour refaire mon histoire chocolat noir." In dezen een pluim op de schrijvershoed van Kit Hain en François Welgryn. Ook in het liedje Au cœur au corps laat Eva zich van haar beste Franse kant horen. Earcatchers – je mag ze ook oorsnoepjes noemen – op deze plaat en nu al goed om in het archief te bewaren, zijn de duetten Rechttoe en frontaal, samen met Thé Lau, en Antwerpen, dat een vocaal onderonsje is geworden tussen Piet Goddaer, alias Ozark Henry, en Eva. Niet voor niets voor velen een van de lievelingsnummers op deze plaat.

Country Ladies

Eva kan het toeren niet laten en werkt samen met Nathalie Delcroix en Tine Reymer het project "Country Ladies" uit, dat ze, begeleid door Roland Van Campenhout, Wigbert Van Lierde, Ron Reuman en Axl Peleman, met veel succes tot bij het grote publiek brengen. Tom Heremans van De Standaard ging de dames bekijken en schreef er op 23 september 2010 het volgende over: "Jongens, die meisjes kunnen zingen. Je mond valt open zodra ze, geheel a capella, hun samenzang op de zaal loslaten in de opener 'More than a hammer and nail', dat we ons niet beter gezongen herinneren van The Staple Singers. Je mond valt nog verder open wanneer Tine Reymer de lead voor haar rekening neemt in 'Country in my genes' van Loretta Lynn. Wat zou je nog acteren als je zo'n stem hebt? En zo gaat dat maar de hele avond door. Twee uur lang putten de dames uit een kleine eeuw muziekgeschiedenis, en nergens laten ze een steek vallen. Ons hart brak bijna toen we Nathalie Delcroix 'Waiting around to die' hoorden zingen. Datzelfde hart maakte een sprongetje toen Eva De Roovere begon te jodelen in 'Cowboy's sweetheart'. En die goddelijke samenzang, altijd: in het geweldige 'White trash wedding' van Dixie Chicks, in het verrassende 'Pirate's gospel' van Alela Diane, en in het onvermijdelijke 'To know him is to love him'. Een mens zou op den duur gewend raken aan al die stemmenpracht, maar gelukkig was er ook Roland Van Campenhout die af een toe een nummer voor zijn rekening nam met zijn gebroken geneuzel. Dat contrast werkte uitstekend in 'Mama tried' van Merle Haggard en in afsluiter 'Angel band'."

Pukkelpop

In de maand augustus van 2010 zingt Eva letterlijk de sterren van de hemel en ziet ze ook sterren wanneer ze opduikt tijdens het Pukkelpop Festival te Kiewit-Hasselt aan de zijde van Snow Patrol, de Noord-Ierse/Schotse alternatieve rockband met voorop zanger Gary Lightbody. In de pers lezen we: "Snow Patrol stond, net als vorig jaar, erg hoog op de affiche van Pukkelpop. En voor deze feesteditie hadden Gary Lightbody en co een inspanning gedaan. Zo waren er extra blazers en strijkers en trad Eva De Roovere op als special guest. Zij zongen het duet Set the fire to the third bar. Het Pukkelpoppubliek reageerde dolenthousiast!" De eerste juli van 2012 doet ze dat feestje met Snow Patrol nog eens over tijdens Rock Werchter en lezen we in Humo: "Ofwel wist u al dat Spanje druk bezig was om het EK te winnen, ofwel was u onder de indruk van wat Snow Patrol u vanavond serveerde. Wij vermoeden het tweede, want wat Gary Lightbody en zijn maats vanavond lieten zien, was op zijn minst een degelijk festivaloptreden. Tijdens 'Set the fire to the third bar' – een duet met Eva De Roovere – zagen we links van ons een prille festivalliefde ontluiken en tijdens het intieme New York (met Ed Sheeran als gast) leek het alsof de twee vijftigers rechts van ons een jarenlange vete aan het bijleggen waren. Mooie momenten..."

Slaap lekker (Fantastig toch)

Uit De Gulden Ontsporing. Eva De Roovere zingt samen met Brahim het liedje Slaap lekker (Fantastig toch).

Slaap lekker (Fantastig toch)

Uit Junior Eurosong. Eva De Roovere zingt samen met Diggy Dex het liedje Slaap lekker (Fantastig toch).

Radio 2 Zomerhit

In de zomer van 2009 staat Eva op het podium van Radio 2 in Westende tijdens "Zomerhit" om daar de trofee in de categorie "Nederlandstalig Lied" in ontvangst te nemen voor het nummer Zoals in dat ene liedje, waarvoor ze zowel de tekst als de muziek schreef. De veertiende februari had dit nummer al op zes gestaan in de Vlaamse Top Tien en het is ook te horen op de cd "Over & Weer".

Slaap lekker (Fantastig toch)

Uit Villa Vanthilt. Eva De Roovere zingt samen met Diggy Dex het liedje Slaap lekker (Fantastig toch)

Slaap lekker (Fantastig toch)

Intussen heeft de Nederlandse rapper Diggy Dex van Fantastig toch een rapversie gemaakt. Hij maakt er Slaap lekker (Fantastig toch) van. Diggy Dex is de rapnaam van de Nederlander Koen Jansen. "Ik hoorde Fantastig toch drie jaar geleden en vond het meteen een erg catchy riedeltje. Er zit ook een bijzonder mooie klank in Eva's stem, maar ja, misschien klinkt voor ons Nederlanders dat Vlaamse accent altijd wel een beetje schattig en sexy." Diggy's versie maakte Eva plots wereldberoemd in Nederland. "Toen ik die vraag binnenkreeg, hield ik mijn hart vast, want uiteindelijk gaan ze een beetje met je kind stoeien. Maar dat bleek erg mee te vallen. Diggy had het met respect voor het origineel gedaan en ik werd er meteen vrolijk van. Ik ben hem natuurlijk snel gaan googelen, want ik kende Diggy ook niet, maar zijn taalgebruik bleek erg goed bij dat van mij te passen. Diggy Dex heeft er zijn eigen verhaal bij gemaakt, maar zo zie ik het juist graag bij mijn liedjes. Ik hecht niet zo aan de oorspronkelijke betekenis, ik ben helemaal voor recyclage." In Nederland wordt het nummer op 3FM tot megahit uitgeroepen en staat het bij hen de elfde juli 2009 op één.

Dranouter aan Zee

Een frisse neus halen, doet Eva ook graag. Vandaar dat ze meteen ja zei toen ze in 2009 werd uitgenodigd voor de vijfde editie van Dranouter aan Zee in De Panne. De vijfentwintigste en zesentwintigste april werd het publiek daar vergast op enkele graag geziene en gehoorde gasten. Een blik op de affiche: Orquesta Buena Vista Social Club, Arsenal, Buscemi & The Michel Bisceglia Live Band, Billy Bragg, Selah Sue, Imperior De Percussion én Eva De Roovere. Voor deze vijfde editie wou de organisatie op zoek gaan naar een exclusieve affiche die een waar muzikaal feest op het podium zou ontketenen, en die belofte werd moeiteloos ingelost.

Radio 1 sessie

Radio 1 sessie met Eva De Roovere. Haar gasten zijn Frank Vander linden, Lady Linn en Sioen.

Orpheus

Uit Peter Live

Mijn ogen toe

Uit "De Laatste show"

Nieuwe versie Over & Weer

Dit succes noopt Universal een nieuwe versie van het album "Over & Weer" op de markt te brengen, onder meer aangevuld met Slaap lekker, Om mee te slapen, Dertien en Jongens op brommers, een vertaling van Black boys on mopeds van Sinéad O'Connor. Daarnaast ook een dvd met daarop livebeelden van het optreden van Eva tijdens de "Radio 1-sessies" in het Amerikaans Theater, in een regie van Raf De Clercq. Eva wordt begeleid door gitarist Roeland Vandemoortele, bassist Dagobert De Smet, saxofonist Marc De Maeseneer en drummer Arnout Hellofs. We horen liedjes als De jager, Fantastig toch en Anoniem. Om het geheel compleet en aantrekkelijk te maken, staat op de dvd ook de videoclip van Slaap lekker (Fantastig toch).

Over & Weer

Na het succes met haar eersteling "De Jager" is er de vijfentwintigste april 2008 op het Universal-label "Over & Weer", ook deze keer in een productie van Jo Francken. Dit album is gegroeid tijdens de reizen van Eva naar Senegal, waar zij een rist fantastische mensen heeft ontmoet die zich inzetten om Senegalese vluchtelingen een degelijke en betaalbare opleiding te geven. In het bijbehorende boekje lezen we dat het dertiende lied Dertien gedownload kan worden. De opbrengst van die downloads gaat integraal naar Cheikh Oumar Sy, medeoprichter van Assape/Ceppe, een vereniging die wil verhinderen dat jongeren de oversteek naar Europa wagen en ervoor wil zorgen dat die jongeren kansen krijgen in hun eigen land. Met de opbrengst wil men de studenten van Oumar Sy een toekomst bieden in hun eigen mooie Senegal. Eva is ambassadrice van Assape/Ceppe. Voor deze cd klopt Eva nog eens aan bij de Zweedse zangeres Pernilla Andersson voor Zomer in Brussel en de titelsong Over & weer. Zij bedankt Tom Helsen voor Dank u wel meneer en vertaalt ze samen met Frank Vander linden I close my eyes van Shivaree. Twaalf liedjes in het totaal, waarvan Orpheus (ze schreef dit in haar kleedkamer toen ze moest wachten om op treden op de Nederlandse televisie in "Mooi! Weer de Leeuw") de zeventiende mei 2008 in singleversie op zeven in de Vlaamse Top Tien staat, Zomer in Brussel daarin die kans mist, en Mijn ogen toe op single de zeventiende januari 2009 eveneens op zeven in die Vlaamse Top Tien belandt.

Stel nu dat jij niet bestond

Uit Zo is er maar één

Laat me je lied zijn

Uit de Provincieshow

Boterhammen in het Park

In de loop van de maand augustus 2007 staat Eva op het podium van de achttiende editie van Boterhammen in het Park, Vlaamse muziek in hartje Brussel. Zij deelt die dinsdag de achtentwintigste augustus het podium van de prachtig gerestaureerde kiosk met Thomas Lauwers.

Niemand zoals wij

Uit Zomer 2007

Slaap lekker

Uit Radio 2 Zomerhit 2007

Spitsbergen

In de maand juli van 2007 neemt Eva deel aan een experiment, op het getouw gezet door professor Beyens van de Antwerpse universiteit. Hij trok voordien al meermaals met zijn studenten naar Spitsbergen, een eilandengroep in de Noordelijke IJszee, ten noorden van Noorwegen. Het blijft er licht tijdens de zomer en ze onderzoeken of dat noorderlicht iets doet met de natuur en de dieren. Het opzet van deze wetenschappelijke expeditie naar het noordpoolgebied met zeven wetenschappers en zeven kunstenaars (Ramsey Nasr, Caroline Coolen, Tom Liekens, Eva De Roovere, Diego Franssens, Katleen Vermeir) was na te gaan wat de impact is van het oneindige landschap op onderzoek en inspiratie. Zij moesten het landschap op zich laten inwerken om te zien wat er dan gebeurt in zo'n onherbergzaam gebied. Krijgen die artiesten hier extra inspiratie, of juist niet? "Ik heb altijd gezegd dat ik zo veel mogelijk van de wereld wil zie_n", aldus Eva. "_Dus toen de vraag kwam, besefte ik: deze kans krijg ik maar één keer." Vooraf lazen we in de pers dat aan dit experiment een vervolg gebreid zou worden in de Bourlaschouwburg in Antwerpen. Johan Terryn was immers op vraag van de universiteit van Antwerpen meegereisd om heel dat gebeuren op beeld vast te leggen. "In 2007 ben ik inderdaad samen met 7 wetenschappers en 7 kunstenaars naar Spitsbergen getrokken. Ik heb daar een docufilm gedraaid en die is inderdaad een maand na onze terugkeer in de Bourla vertoond, samen met liedjes van Eva en teksten van Ramsey." Het opmerkelijke aan deze voorstelling is dat Eva haar liedjes tijdens de vertoning van de film live brengt, daarbij voor de gelegenheid begeleid door de groep Backback. Dit Gentse trio maakt door de bank het soort jazz dat in het Belgische jazzlandschap te vaak afwezig blijft. Zij spelen rockjazz in de meest non-conformistische zin van het woord. Van die liedjes die Eva in verband met dit project schreef, is er eentje vereeuwigd op de cd "Kleur In E Mineur" van Radio 1, de vijftiende juni 2012 uitgebracht op het ARS-label. We hebben het over het werkelijk prachtige nummer Lichtbevroren dynamiet, dat Eva in alle eenvoud zingt, fluisterzacht begeleid door slechts één elektrische gitaar.

Meester Prikkebeen

Eva De Roovere zingt samen met Boudewijn De Groot het liedje Meester Prikkebeen tijdens Nekka.

Ik leef voor jou

Uit Zo is er maar één

Slenterblues

Uit De Laatste Show

De jager in Nederland

Met "De Jager" breekt Eva pas echt in Nederland door wanneer ze daar mag optreden in het voorprogramma van Ilse DeLange, goed voor vier Edisons en bij ons ook bekend als leadzangeres van The Common Linnets en hun Songfestivalnummer Calm after the storm.

Fantastig toch

"Ik schreef Fantastig toch ergens midden in de nacht. Ik schreef dat over mijn toenmalig lief en de tegenstrijdige gevoelens die dat met zich meebrengt. In amper twintig minuten was de klus geklaard. In de periode dat ik het schreef, had ik net zo'n fase dat ik in mijn liedjes graag woorden samentrok. Tederstrijdig in plaats van tegenstrijdig, dat soort vondsten. Fantastisch moest hier rijmen op lastig, vandaar. Je kan dat zo hebben, dat je iemand graag ziet, maar dat de relatie toch niet gemakkelijk gaat. Een soort haat-liefdeverhouding, daar gaat het eigenlijk over", vult Eva aan.

De Jager

Omdat ze zo graag op eigen vleugels wil vliegen en alleen op jacht gaan naar succes, richt Eva in 2006 haar eigen begeleidingsgroep op en verrast ons de zesentwintigste augustus van dat jaar met de release van het album "De Jager", in een productie van Jo Francken. "Ik wou met dit album een soort statement maken, zo van: dit ben ik nu, dit is wat ik wil doen, dit is mijn eigenste verhaal. De titel 'De Jager' draagt in zich een gevoel van iets wat ik wil najagen. Met name zelf iets bereiken, zelf een album maken, zelf aan liedjes sleutelen. Van nature ben ik dat ook, iemand die jaagt, najaagt, maar niet ten koste van anderen. Op de hoes heb ik me voor de gelegenheid in een bruidsjurk uitgedost, ik Eva De Roovere als de jagende bruid. Met plezier draaide ik het cliché om. Deze keer niet eens de man als de jager, maar de vrouw." Eva had vooraf met Jo Francken enkele demo's opgenomen en die was daarmee naar Universal België gestapt. Die waren erg enthousiast, ook al omdat ze Eva kenden van haar vorige projecten. Er moest wel snel boter bij de vis komen, dus zo snel mogelijk een studioalbum inblikken. Bekende namen in de studio tijdens de opname, onder anderen: Wigbert Van Lierde, Wim Punk, Hans Francken, Tom Vanstiphout en Ruben Block. Er wordt opgenomen in de studio's MotorMusic en Galaxy. Drie liedjes schrijft Eva in haar dooie eentje: Om mee te slapen, Dat mag niet en Fantastig toch. Wat dat laatste betreft, dit is niet de hitversie waarmee ze als Slaap lekker in 2009 groots zal scoren. Het album zet in met Niemand zoals wij van Frank Vander linden. Eva over die samenwerking: "Ik vind Frank tekstueel sowieso heel sterk, dat stond buiten kijf. Hij heeft dat Vlaams rockgehalte. Ikzelf heb geen rockstem, maar ik hou wel van die stijl. Persoonlijk had ik op dat moment nog niet echt de kunst van het schrijven onder de knie en daarom had ik vooraf een lijstje gemaakt van mensen met wie ik wou samenwerken. Op het moment dat we met de opnamen begonnen, had ik vier liedjes kant-en-klaar zelf afgewerkt. Mijn management had Frank gevraagd of hij voor mij iets wou schrijven. Hij heeft er dan drie geschreven en die me op een demobandje bezorgd, zelf ingezongen. Daar zijn Niemand zoals wij en Zonde van de tijd van overgebleven. Raar maar waar, Frank kan goed schrijven vanuit de positie, de leefwereld van een vrouw." Niemand zoals wij werd nadien geremixt, nadat het vooraf vaak op de radio was gedraaid en men het naar de zomer toe een wat frissere touch wou meegeven. Eva werkte voor het album ook samen met Luka Bloom, Tom Van Laere, die de titelsong schreef, en met Joost Zweegers met wie ze Emma schreef. "Ik had de tekst al klaar en een vaag idee over de muziek, maar het schoot niet echt op en dan heeft mijn producer Joost getipt. We zijn toen letterlijk gaan samenzitten, met Joost al zingend aan de piano, en zo hebben we samen de klus geklaard. En ik moet eerlijk zeggen, dat gaf me op dat moment toch wel een ferme boost." Speels flirtend pakt Eva op dit album uit in het nummer Laat me je lied zijn: "Krijg je me niet op papier, ik help je graag op weg. Ja, ik ben je fantasie, maar dan levensecht. Laat me jouw..."

De jager

Uit Zomer 2006

Van boord

Uit Nekka 2006. Eva De Roovere zingt samen met Kadril het liedje Van boord.

Einde samenwerking met Gerry De Mol

Ook het verhaal met Gerry kent een einde: "Ik stelde na een tijdje vast dat ik de jaren voordien steeds had samengewerkt met mensen die ettelijke jaren ouder waren dan ik. Gerry bijvoorbeeld achttien jaar ouder dan ik en dan is je beleving van en je kijk op de wereld compleet anders. En ik werkte veel met mannen samen, die trouwens die muziekwereld aardig inpalmen, nog steeds. Ik was een vrouw van 28, die haar visie op de wereld eens wou laten klinken, wat méér op zichzelf gericht. Die anderen liepen me niet in de weg, hoor. Ze hebben me heel veel bagage meegegeven, maar ik wou eens op mijn eigen vleugels vliegen. Ik vond het hoogdringend tijd om volwassen te worden. Ik moest even, sterk uitgedrukt, de zogeheten vadermoord plegen, uit mijn luie stoel komen en bewijzen dat ik het ook zelf kon. Men hoefde niet meer te dicteren wat ik hoorde te doen, ik mocht het voortaan zelf bepalen en uitstippelen."

Op een hoopje

Eva De Roovere en Gerry De Mol zingen het liedje Op een hoopje tijdens Nekka.

Kleinkunsteiland

Van 2005 tot 2006 toert Eva samen met Liesbeth List, Kris De Bruyne en Lucas Van den Eynde met de liedjescarrousel "Kleinkunsteiland". Het wordt een vocale zoektocht naar het betere Nederlandstalige lied. Eva zingt onder andere haar eigen Op een hoopje, Mia van Gorki en Van God los van Monza. Tijdens de voorstelling kunnen de aanwezigen ook genieten van Eva's virtuositeit op de klarinet.

Min & Meer

In 2005 is er ook de cd "Min & Meer" met deze keer veertien liedjes waarin Eva en Gerry worden bijgestaan door onder anderen Ivan Smeulders, Lode Vercampt, Wouter Vandenabeele, Vera Coomans en Luc Van Den Bosch. Gerry De Mol schreef zowat alle liedjes, behalve Blokje om, dat een vertaling is van The long way home van Tom Waits, en Teder hart, waarin je wellicht Les cœurs tendres van Jacques Brel zal herkennen.

Het lied der rusteloosheid

We zouden het nog vergeten, maar Eva herinnert ons aan hun samenwerking met de Portugese fadozanger Pedro Moutinho voor het theaterproject "Het lied der rusteloosheid", met daarop liederen op tekst van Herman De Coninck en de Portugese dichter Fernando Pessoa. In De Standaard lezen we, vijf dagen na hun opvoering van de veertiende januari 2005 in de Arenbergschouwburg, het volgende: "De Mol wilde de gedichten van De Coninck en Pessoa samenbrengen in het fadoprogramma dat hij al langer wilde maken. De verschillen en de gelijkenissen tussen de dichters en hun werelden van papier, vormen nu het uitgangspunt van 'Het lied der rusteloosheid', dat afgelopen vrijdag in Antwerpen in première ging. Het samenbrengen van verschillende artistieke werelden is een van de specialiteiten van Oblomow, dat overigens evolueert naar een los-vaste groep van muzikanten die in wisselende bezetting met elkaar kunnen samenspelen. Voor 'Het lied der rusteloosheid' staan tien artiesten op de scène. Met de cellist Lode Vercampt en de accordeonist Ivan Smeulders werkte De Mol al vaker samen, daarnaast werd voor de gelegenheid het klassieke koperblaaskwartet Os Desassossegos (De rustelozen) gevormd, speelt Pedro de Castro Portugese gitaar en vond men na een lange zoektocht de fadist Pedro Moutinho om de Portugese liedjes te zingen. Hij is de broer van de wereldvermaarde fadist Camané. Met zijn bijzonder mooie stem vertolkt Moutinho een paar fadoliedjes die in Portugal op de gedichten van Pessoa werden gemaakt, en de twee geslaagde nummers die De Mol daaraan toevoegde, Relogio en het slaapliedje Dorme, criança, dorme. Ook de liedjes met gedichten van De Coninck die door Eva De Roovere worden vertolkt, passen wonderwel in het geheel. In nummers als Liedje en Verjaardagsvers vallen tekst en muziek zonder meer samen. Andere teksten vereisen uitstapjes naar de jazz, verplichten tot een parlando of vragen om muzikale spielereien die de charmante humor van De Coninck kunnen vertalen."

Kleine Blote Liedjes

In de maand oktober van 2004 besluit Eva na zes jaar haar samenwerking met Kadril stop te zetten. Ook Oblomow blijkt een springplank te zijn naar het volgende, het project "Kleine Blote Liedjes", een idee van Gerry De Mol samen met Eva. Gerry en Eva treden zelfs op tijdens het Aardklop Festival in Zuid-Afrika. "Kleine Blote Liedjes" is ook de titel van de cd die de zevende februari van 2004 bij Culture Records verschijnt. Het jaar voordien al opgenomen op diverse plaatsen, waaronder de Ecole de Clerheid in Clerheid en MotorMusic te Koningshooikt. In de studio krijgen ze muzikale ruggensteun van Gert-Jan Blom, Evi Baetens, Lode Vercampt en Joni De Mol. Naast een rist eigen songs zijn er liedjes te horen van Roberto Carlos, Kris De Bruyne, een bewerking van een menuet van Bach, Gillian Welch en Richard Thompson. Graag gehoord en veel gedraaid uit deze cd is Op een hoopje.

Op een hoopje

Uit De Laatste Show. Eva De Roovere zingt samen met Gerry De Mol het liedje Op een hoopje.

Hamdallaye

Om zo veel mogelijk haar facetten aan bod te laten komen, is er in de maand februari van 2003 Eva's samenwerking aan het project "Hamdallaye" van Vredeseilanden met muzikanten uit Vlaanderen en Senegal, en precies een jaar later het theaterproject "Jumbalaya" met daarin aandacht voor countryklassiekers. "Jumbalaya was een van de eerste projecten van Compagnie Maandacht (Maandacht is een organisatie met als doel een aantal creatieve geesten te bundelen om culturele initiatieven te realiseren. Zij willen een brug zijn tussen artiesten, pers en organisatoren om alzo muziek- en theaterproducties te ondersteunen). Ron Reuman en ik zijn al heel lang vrienden en collega's, hebben elkaar leren kennen bij Kadril, en Ron heeft me toen gevraagd om te zingen, samen met Nathalie Delcroix en Chris Mazarese. Mijn eerste, maar zeker niet laatste, kennismaking met het zingen van countrymuziek", aldus Eva. "Het is inmiddels zo lang geleden dat ik er niet veel meer over weet. Ik heb geen flauw idee waar de première plaatshad. Er is daar nog weinig info over terug te vinden. Wat ik wel nog weet is dat ik onder andere 'Jerusalem Tomorrow' van Emmylou Harris zong: 'Man you should have seen me way back then. I could tell a tale, I could make a spin. I could tell you black was white, I could tell you day was night. Not only that I could tell you why'. Ik vond dat erg leuk om te zingen, vooral met dat zwaar Amerikaans accent. Voor dit project heb ik ook leren jodelen. Ik had dat nodig in het nummer 'Cowboy's Sweetheart'. Er zijn daar meerdere versies van: de originele is die van Patsy Montana, nadien opgepoetst door LeAnn Rimes, en bij ons in Vlaanderen op cd gecoverd door Sanne."

Ya'waaw

Twee jaar later is er het album "Ya'waaw". De muziek komt deze keer uit Sefardische bodems, Arabo-Andalousische wortels, klassiek Arabische en Europese stammen en vertakkingen naar hedendaagse singer-songwriters, Kurt Weill en eigen werk. Voor Eva was dit project en die samenwerking weer een stap in de juiste richting.

Oblomow

Haar voorliefde voor folk en vooral wereldmuziek kan Eva nog meer botvieren wanneer zij in 2001 aanbelandt bij de Belgische groep Oblomow. Folk en wereldmuziek is namelijk hun dada. "Ik was Kadril niet beu, maar ik wou geen jaren na elkaar datzelfde genre blijven zingen. Ik wou mezelf niet profileren als een folkzangeres. Dat klinkt misschien cru, want ik heb dat heel erg graag gedaan. Maar ik wou andere horizonten verkennen. En toen kwam Gerry De Mol langs met zijn project Oblomow. En het klikte." De leden van de groep komen uit Vlaanderen, Turkije, Irak en Marokko, onder anderen: Berlinde Deman, Metin Toplar, Azzedine Jazouli, Laila Amezian en Gerry De Mol. "Het was Gerry die me belde. Hij had mijn telefoonnummer gekregen van iemand van Kadril. Hij vroeg me meteen op de vrouw af of ik niet wilde meedoen aan het project 'Sporen', aldus Eva. "Sporen" was een totaalproject waarin tekst, beeld en muziek samenvloeiden, zonder dat ze elkaar hoefden te illustreren. Het concert bracht de muziek van de eigen volkeren van Vlaanderen. De sporen die ze achterlaten, die wij hen meegeven, die ze dragen, die we volgen. De sporen uit Spaanse, Joodse, Engelse, Amerikaanse, Vlaamse, Nederlandse, Franse, Marokkaanse, Portugese, Braziliaanse, Turkse, Iraakse en eigen stadsculturen. De eigen composities zijn van Osama Abdulrasol, Mattias Laga en Gerry De Mol. Het concert was een suite van instrumentale en gezongen liederen. Enkele verhalen lopen door elkaar. Maar steeds in de achtergrond van migratie: weglopen, terugkomen, overleven, dromen, heimwee, verwachtingen, ontgoochelingen en feesten; en daar de sporen van meedragen, van rijker worden van mooie dingen, maar ook van lange tochten, gevangenzitten in het steeds weer weggaan en onderweg zijn. Van schoonheid creëren. Van iemand missen en iemand meenemen en iemand achterlaten. De verhalen werden afwisselend door de muzikanten en zangers verteld en afwisselend met projectie van teksten (Richard Minne, Nazim Hikmet, …) en vooral de foto's die Patrick De Spiegelaere in Latijns-Amerika en Afrika nam. De foto's hebben hun eigen verhaal. Soms neemt de projectie van foto's en tekst de dynamiek over tijdens stillere instrumentale nummers. Het Sporen-project van Oblomow liep in november-december 2001 en januari 2002 live in samenwerking met Vredeseilanden. De negentwintigste november 2001 had de première plaats in CC Ter Rivieren in Deurne, daarna waren er optredens in Vooruit Gent, de Minnepoort in Leuven, De Doos in Hasselt, de Stadsschouwburg in Kortrijk en de Warande in Turnhout. Er is ook het album "Sporen". Het jaar nadien scoort Oblomow veel lof in de pers door hun optreden op het Dranouter Festival.

Nachtvrijage

Uit De Zevende Dag met Kadril

Leids Cabaret Festival

Eva wil van vele walletjes eten en neemt in de maand januari 1999 deel aan het Leids Cabaret Festival met het programma "Eeef & Coo", dat ze samen met Colette Notenboom bracht. Zij sleept daar als eerste Belg de overwinning en de prijs van de jury in de wacht. Toen ze in het tweede jaar aan het Herman Teirlinck Instituut te horen kreeg dat ze gebuisd was, deelde Eva deze tegenslag met haar Nederlandse medestudente Colette, die toen ook net naar huis was gestuurd. Om niet bij de pakken te blijven zitten, steken ze de koppen bij elkaar en trekken richting Leiden. Na die overwinning zetten ze het programma "Mierenneuken" op het getouw, waarmee ze de daaropvolgende drie jaren veel in Nederland hebben opgetreden.

Kadril

In 1998 laat Eva, veel vroeger dan gepland, het Herman Teirlinck Insituut achter zich. Zij kreeg hier onder meer les van Wannes Van de Velde, die haar de knepen van het gitaarvaak probeerde bij te brengen. Eva had intussen via een affiche op een advalvasbord vernomen dat de folkgroep Kadril op zoek was naar een zangeres en zij vroeg aan Wannes, die Kadril behoorlijk goed kende van er samen mee op te treden, wat hij daar van vond. Hij raadde haar aan zeker aan de auditie deel te nemen. Op die manier kon Eva haar stem wat oefenen en wat kennismaken met de folkmuziek. Via een auditie gaat men in 1998 bij Kadril namelijk op zoek naar een vervanging voor Patrick Riguelle, die andere oorden wou opzoeken. Kadril was in 1976 ontstaan uit de toenmalige jeugd- en natuurbeweging Wielewaaljongeren. In 1986 verschijnt hun eerste elpee. Ze evolueren stilaan richting folkrock. Eva slaagt tijdens haar auditie en mag de plaats van Patrick innemen. Vanaf april 1998 gaat zij als frontvrouw met Kadril op tournee. Zo schittert zij als 19-jarige op het podium van Dranouter, Winterfolk, Boterhammen in de Stad en leert zij samen met hen een deel van Europa kennen. Wanneer in 1999 het nieuwe album van Kadril verschijnt, dopen ze dat meteen "Eva", waarop De Roovere onder meer Noten kraken en Van boord zingt, in een productie van Werner Pensaert. "Dat was van mijn kant even afwegen of we dat album zo wel zouden noemen. Maar we dachten aan de eerste vrouw uit het Genesisverhaal, Eva, en dit was het eerste Kadril-album met een vrouwenstem voorop, vandaar. Ze wilden trouwens het verschil maken met de stem van Patrick Riguelle en de mijne, dat moest duidelijk hoorbaar zijn", dixit De Roovere. Aan journalist Walter Vanheuckelom vertelde ze jaren later over die periode: "Ik ben bij Kadril begonnen toen ik nog heel jong was en daar ben ik nog steeds blij om. Op die manier kon ik beginnen met roots- en folkmuziek en dat is toch de basis waarop wij hier muziek maken, en ook de Nederlandstalige teksten spraken me wel aan."

Jazz Studio Tritonus

Tussendoor volgde Eva nog zang en piano aan Jazz Studio Tritonus in de De Vrièrestraat te Antwerpen (deze school is een privé-initiatief, opgericht door onder anderen Ondine Quackelbeen).

Studio Herman Teirlinck

In haar tienerjaren dweepte Eva met een acteur als Jan Decleir en de hele Vlaamse toneelscene. Zij was in de wolken trouwens toen ze hen leerde kennen toen ik me als studente inschreef aan het Herman Teirlinck Instituut. Pas na het slagen in 1996 voor mijn ingangsexamen kwam ik aan de weet dat mijn vader aan Studio Herman Teirlinck kleinkunst wou gaan studeren, dus meer de muziekrichting uitgaan, niet persé acteur worden, maar heeft dat nooit gedaan. Dus hij maakte geen bezwaar, wat mijn keuze betreft. Maar voor mij draaide het toch anders uit dan verwacht, want na mijn tweede jaar zagen mijn leraren in dat ik niet als actrice in de wieg was gelegd, maar eerder als zangeres of toch iemand die met muziek aan de bak zou komen. Ergens begreep ik dat wel, want ik ademde muziek. Mijn moeder zong thuis altijd, ik baadde als het ware in de muziek. Dat lag me dus beter dan acteren. Stilaan begon ik mijn eigen liedjes te schrijven. Die liet ik aanvankelijk door mijn vriendinnen zingen omdat ik vond dat die een mooiere stem hadden dan ik. Pas toen ik aan Studio Herman Teirlinck ging studeren, ben ik mijn liedjes zelf beginnen zingen. Meteen bleek dat ik over een leuke stem beschikte en ook toonvast kon zingen._"

Muzikale voedingsbodem

Haar voedingsbodem thuis was vrij breed, want daar leerde ze niet alleen opera waarderen, maar ook operette én kleinkunst. Van Boudewijn de Groot tot en met Miel Cools. "Daardoor is mijn muzikale smaak nogal genreoverschrijdend. Ik word eerder aangesproken door een liedje an sich. Als het goed zit, dan maakt het voor mij niet uit in welke stijl het gebracht wordt, ook al is dat punk of jazz", aldus een bevlogen Eva. Tijdens haar tienerjaren was ze een hevige fan van The Cure en Nirvana. Later werden dat onder meer Tori Amos, Carla Bruni en Suzanne Vega. Ook Turkse en Marokkaanse muziek zal in de loop van de jaren nadien haar aandacht trekken. In haar tienertijd wanneer ze middelbare school loopt, gaat ze graag met vrienden en vriendinnen op stap. Dromen koesterde ze natuurlijk zoals elke puber. "_Ik droomde er toen al van om actrice te worden, al wou ik als kind eerst dierenarts of architecte worden, maar sowieso nooit zangeres.

Eva wordt geboren

Eva werd op 14 juni 1978 in Lier onder het gesternte Tweelingen geboren. Eva groeide als enig kind op in een ambtenarengezin. Moeder was bibliothecaresse in Grobbendonk met dit voordeel dat dochterlief zowat alle jeugdboeken heeft gelezen, en papa was boswachter. Qua muziek stond er thuis veel klassiek op. Haar ouders zijn dol op muziek trouwens. Geen wonder dat Eva op haar achtste al naar de muziekschool trok. Ze volgde daar een klassieke muziekopleiding. "Ik heb klarinet gevolgd vanaf mijn 8ste tot mijn 18de en viool vanaf mijn 15de tot mijn 18de."