De Romeo's

Chris Van Tongelen

Chris Van Tongelen werd op 4 juni 1968 in Duffel geboren. Voor de volledigheid moeten we vertellen dat zijn moeder hem eigenlijk Christiaan noemde, omdat ze dat een mooie naam voor een al even mooi kind vond. Tot zijn derde woonde hij in de beenhouwerij van zijn vader in Borgerhout. Nadien verhuisden ze naar Putte. Moeder, moeke zoals ze haar noemen, was een plichtsgetrouwe huisvrouw die niet alleen haar man en Chris in de watten legde, maar ook haar andere zoon Dave. Dave ging later voor kok studeren, oefende die job twaalf jaar uit in zijn eigen brasserie, om vervolgens met zijn vrouw een Spar-filiaal in Sint-Katelijne-Waver te gaan runnen. Thuis werd de woning gedeeld met de ouders van de moeder van Chris, vava en moemoe. Dankzij moeke Van Tongelen stond de godganse dag Radio 2 op en schalde vooral de muziek van James Last heel vaak door het huis. Er ging ook geen weekend voorbij of er werd aandachtig naar de Vlaamse Top Tien geluisterd. Naar school gaan als kleuter en nadien als scholier-student was qua afstand makkelijk, want vijftig meter van hun woning verwijderd lag de jongensschool van Putte. Dat Chris kon zingen, viel toen al op. In het eerste studiejaar werd Chris geselecteerd om mee te zingen in het schoolkerkkoor en snel stond hij als voorzanger met kerst te schitteren tijdens de nachtmis. Enkele jaren later trekt Chris naar het Sint-Romboutscollege aan de Veemarkt in Mechelen. Hier komt hij terecht in het Sint-Romboutsknapenkoor. Met dat koor zal hij in 1980, hij is dan twaalf, optreden in zijn allereerste musical "Oliver". Het is hier dat Chris zijn voorliefde voor dat genre ontdekt. Vervolgens verhuist Chris naar het Sint-Ursula-Instituut in de Bosstraat in Onze-Lieve-Vrouw-Waver om daar de afdeling moderne talen te volgen. Studeren was wel niet zijn ding. Zijn moeder vertelde daarover aan de pers: "Chris was niet dom, maar de school sprak hem niet aan. Hij haatte de school. Ik lag daar wel wakker van. We hebben er veel ruzie over gemaakt. Maar het zat in zijn kop dat hij muziek zou doen. Hij wou naar het conservatorium, maar dat mocht niet van ons. Tot we in het laatste jaar humaniora van de directeur te weten kwamen dat onze zoon niet langer welkom was. Chris ging liever als monitor mee met de ziekenkas naar Zwitserland in plaats van naar school. Hij veegde er compleet zijn voeten aan. Dus als je zoon wil zingen, wat doe je dan? We hebben er ons bij neergelegd en hij is dan toch in de muziek gegaan. Gelukkig maar."