De Nieuwe Snaar

Delen S
Bekijk DiscografiesLees Biografie
Een hoogstpersoonlijke wereld vol kleur, muziek en zottigheid
De Vlaamse Marx-brothers

Best of

Om het afscheid extra in te kleuren, verschijnt op het Warner-label de verzamelaar "De Nieuwe Snaar - Best of". In het totaal 60 liedjes, gespreid over drie cd's. Op 17 mei 2014 staat het album op plaats 85 in de Ultratop Album 200 en op plaats 32 in de Ultratop Belgische Album 40.

Nekka-nacht

De Nieuwe Snaar houdt er dus in 2014 definitief mee op. Na méér dan vijfduizend optredens spelen ze op vrijdagavond 25 april 2014 in het Sportpaleis in Antwerpen tijdens Nekka-Nacht hun allerlaatste voorstelling onder de vlag "De Nieuwe Snaar - De Ereronde". Elke fan wil die avond present zijn om Jan, Kris, Geert en Walter uit te wuiven en hen te bedanken voor al die mooie jaren en al die geweldige optredens. "De Ereronde" wordt een verrassingsreis door alle muzikale en theatrale aspecten van deze populaire groep: met extra muzikale optredens, met dans, gegoochel met illusie, circus en acrobatie, spectaculaire verschijningen en veel humor. Het publiek ziet De Nieuwe Snaar zoals het hen nog nooit zag en nooit meer zal zien. Het hoort voor de laatste keer De zwemmer, Dylan, Calypso Be, De postbode en zovele andere zaligheden. Voor elk ingrediënt dat in de voorstelling ingebouwd is, werd een specifieke artiest uitgezocht die haast iedereen verbaasde en verraste. Bekende artiesten, artiesten die uniek zijn in hun genre, groepen en individuen waarmee De Nieuwe Snaar een band heeft. In totaal passeerden méér dan tweehonderd jonge en oude artiesten de revue. Het podium was voor de gelegenheid in drie stukken opgedeeld.

Dranouter

Tijdens de zesentwintigste editie van het Festival van Dranouter staat De Nieuwe Snaar in 2013 nog eens op de affiche. Ze sieren dit keer het podium samen met Agnes Obel, Arno, Daan, Black Box Revelation, De Dolfijntjes, Amatorski, Bent Van Looy en Wouter Deprez.

Een muzikant kan meestal niet goed dansen

Uit Vanthilt on tour

In de hemel is geen Dylan

Uit De Zevende Dag

Illusies

Uit De Zevende Dag

Koñec

In 2012 gaat De Nieuwe Snaar nog een laatste keer op tournee met de toepasselijke show "Koñec'", Tsjechisch voor einde. De officiële aftrap wordt in de Ancienne Belgique in Brussel gegeven. Kris De Smet: "Geheel in de traditie van De Nieuwe Snaar zijn de repetities niet van een leien dakje gelopen. Spannende momenten en conflicten wisselden elkaar af, met uitbarstingen van plezier en creativiteit en periodes van twijfel en moedeloosheid. Er was natuurlijk de bezorgdheid dat deze laatste show een hoogtepunt moest worden. Er waren de verscheurende keuzes tussen de favoriete liedjes en visuele acts van de verschillende muzikanten en er moest een consistent geheel gemaakt worden van al die losse elementen die in de loop van de jaren waren ontstaan. Bovendien waren er een aantal nummers die we sowieso moesten brengen, omdat je nu eenmaal een aantal verwachtingen van het publiek moet inlossen als je een afscheidsvoorstelling maakt. Het heeft ons vier maanden gekost om de show te monteren. Regisseur Marc Peeters heeft in de loop van de trip moeten afhaken en in zijn plaats heeft Randall Casaer alles in goede banen geleid tot aan de première." De show wordt de negende december 2011 in zaal De Foyer in Lier voor een levend publiek uitgeprobeerd. De teksten waren nog niet af, de volgorde van de liedjes nog niet bepaald en het decor ontbrak, maar wat de groep tevredenstelde was de tevredenheid van het publiek zelf. Hun opmerkingen waren positief en bemoedigend.

Het verhaal van De Nieuwe Snaar

In 2011 wil Kris De Smet koste wat het kost zijn ei kwijt. Het moest er ooit van komen, het enige echte verhaal van De Nieuwe Snaar moet gevat worden in één boek, een kanjer van 622 pagina's, onder de titel "Het verhaal van De Nieuwe Snaar", uitgegeven bij Manteau in Antwerpen. Het boek zal nadien meermaals herdrukt worden. Knack reageert enthousiast: "Een hoogstpersoonlijke wereld vol kleur, muziek en zottigheid". Het Nieuwsblad heeft het over "muzikaal vakmanschap". Voor Kris leek dat schrijven op een bepaald moment haast onbegonnen werk: "Dat het niet gemakkelijk zou zijn, wist ik op voorhand, maar dat het zo'n beslag op mijn leven zou leggen, kon ik niet bevroeden. Er waren dagen dat alles bijna automatisch uit mijn hoofd op het beeldscherm verscheen en er waren dagen dat ik met moeite een pagina geschreven kreeg waar ik tevreden over was. Ik heb mezelf de discipline opgelegd om elke dag te schrijven. Gelukkig kon ik daar voldoende uren per dag voor uittrekken, omdat De Nieuwe Snaar het grootste deel van dat jaar geen voorstellingen deed. Maar ik ben blij dat de klus geklaard is. Er is een oosterse wijsheid die zegt dat een man in zijn leven drie dingen moet verwezenlijken: een zoon krijgen, een boom planten en een boek schrijven. Ik heb een zoon en ook twee dochters, ik heb meerdere bomen geplant en nu heb ik een boek. Wat er verder zal gebeuren, weet ik niet. Misschien moet ik wel op zoek naar andere oosterse wijsheden die me een nieuwe opdracht geven." Wanneer De Nieuwe Snaar er in 2014 mee ophoudt, zal Kris op basis van dit boek lezingen gaan geven, die als volgt gepromoot worden: "Tijdens deze lezing dist Kris sappige verhalen en anekdotes op uit het rijke toerleven van De Nieuwe Snaar. Bovendien illustreert hij alles met beelden en acts uit het onuitputtelijke repertoire dat in al die jaren werd opgebouwd. Hebt u een vraag die u al heel lang wil stellen aan een gepokte en gemazelde Snaar, of wilt u een verzoeknummer aanvragen, dan krijgt u die mogelijkheid er gratis bovenop!" Kris zal met die lezingen trouwens nog een hele tijd doorgaan.

Bwana Kitoko

Uit De Laatste Show. Samen met 't Schoon Vertier.

Een belangrijke vergadering

In januari 2010 plant De Nieuwe Snaar een belangrijke meeting. Er zal beslist worden over de toekomst van de groep. Kris schrijft daarover: "De vergadering, waarop wij vieren en Kris Eelen aanwezig zijn, verloopt bijzonder stroef, maar we komen uiteindelijk tot een eensgezind besluit. We zullen nog één voorstelling maken, die een compilatie zal zijn van de beste stukken van de voorbije dertig jaar. We zullen een eigenzinnige keuze maken van de liedjes en acts die we in eerste instantie zelf de moeite waard vinden. Met deze show zullen we zeker twee seizoenen op tournee gaan. De première wordt in januari 2012 gepland. Na de laatste uitvoering van deze ultieme show zal het doek definitief over De Nieuwe Snaar vallen. Dit nieuws zal pas worden bekendgemaakt bij de aankondiging van de nieuwe tournee. Het hoge woord is eruit, de teerling is geworden en we weten waar we aan toe zijn." Omdat er nog steeds vraag is naar de bekendste nummers van De Nieuwe Snaar, brengt EMI in de cd-reeks "Alle 40 Goed" de zevenentwintigste september 2010 veertig van hun bekendste en meest geliefde nummers op een dubbele verzamelaar uit.

Klaar voor het feest

Uit De Laatste Show

Foor 11

In de staart van 2008 zijn Jan, Kris, Geert en Walter al druk in de weer voor wat hun elfde show moet worden, "Foor 11". Deze keer beweegt de groep zich achter de schermen van een wereld die draait rond drukte, opzichtigheid, kleur, luide muziek en bombastische verlichting. Er wordt geoefend in Het Gevolg in Turnhout. Op zondag de vierde januari verlaten ze het pand en trekken richting Ancienne Belgique. Op de tweede, derde en vierde januari 2009 speelden ze wel nog enkele keren nieuwe voorstelling in Het Gevolg. Op zaterdag de dertiende januari 2008 heeft de première plaats. Jan had aan de pers vooraf al gemeld dat de groep uit ervaring weet dat de eerste officiële voorstelling niet sowieso de beste is. Qua cd-opname trekt de groep in de maanden juni en juli 2009 naar de Alea Studio in Gent. De productie is in handen van Pieter-Jan De Smet en Erwin Libbrecht. Een negental muzikanten komt een extra handje toesteken en vooral een mondje meeblazen. Passeren de liedjesrevue: De King, De nieuwe anonimiteit, Rommel, Marialied en De Laatste Ronde. Frank Vander linden schrijft mee aan het nummer Geen vrouwen in de groep: "Geen vrouwen in de groep, ik mag het u wel vertellen, ik zit al lang in dit beroep. Geen vrouwen in de groep, want 't is makkelijk te voorspellen, alles draait dan in de soep." Achteraf geeft Jan toe dat over "Foor 11" een soort donkere sluier hing: "Er waren privéproblemen en dat voelde je. We wilden op deze manier geen afscheid nemen van ons publiek dat ons al jaren trouw was blijven volgen. Hier moest koste wat het kost een vervolg aan gebreid worden, zeker omdat we toen al wisten dat we er stilaan een definitief punt achter gingen zetten." De eerste oktober van dat jaar trekt De Nieuwe Snaar naar Nederland, om precies te zijn geven ze de aftrap in Leiden en niet in Amsterdam zoals gewoonlijk.

De wereld is om zeep

Uit Urbanus Vobiscum

Urbanus Vobiscum

In de maand november 2007 verschijnt als een soort hommage aan Urbanus de cd "Urbanus Vobiscum". Speciaal voor deze cd neemt De Nieuwe Snaar een cover op van De wereld is om zeep. Aan dit album werken onder meer ook Bart Peeters, Stijn Meuris, Axelle Red, Clouseau en Will Tura mee.

Het heelal

Uit De Laatste Show

Helden

Van 13 tot 30 juni 2006 houdt De Nieuwe Snaar tijd vrij om in Studio The Groove in Schelle hun nieuwe album "Helden" op te nemen onder aanvoering, hoe kan het ook anders, van Jean Blaute. Jean schaart zich al musicerend in de studio rond Jan, Kris, Geert, Walter, Stoy Stoffelen, Tompie Van Saet en Tom Vanstiphout. 15 nummers worden er ingeblikt. De jongens gaan niet vreemd en schrijven alle songs zelf, met links en rechts verbale steun van Stijn Vranken. In het totaal komen 36 verschillende instrumenten aan bod om alzo een degelijk instrumentaal tapijt uit te rollen voor liedjes als Plaats in de annalen, Den Bono, Duiven op til, Het heelal en de titelsong Helden. "Ik ben op zoek in de velden, naar de helden van vandaag, ze zijn zonderling en zeldzaam en er is een grote vraag. Want die zogenaamde helden, die helden van vandaag, die laten zich nog amper gelden en hun taak is nogal vaag." Uiteraard ging eerder aan de release een gelijknamige tournee vooraf. Daar begonnen de jongens, ondanks hun sabbatical year, al in 2005 aan te werken, want rust roest en anders moet je er nadien te snel in vliegen om alles tijdig klaar te krijgen voor het nieuwe seizoen.

Sabbatjaar

In 2005 lassen Jan, Geert, Walter en Kris een sabbatjaar in. Her en der vangen we op: "Het sabbatjaar staat duidelijk niet voor een rustig verdwijnen in de anonimiteit: een hele reeks nieuwe voorstellingen van de individuele leden wijst veeleer op een herbronning. Opvallend is dat zowel 'Liefs' van de Snaar-leden Geert Vermeulen en Walter Poppeliers als 'Woody' van Jan De Smet zich richten tot een jong publiek. 'Corneel' van Jan De Smet en zijn gelegenheidskompaan Arne Van Dongen is dan weer een literair-muzikaal programma rond de gelijknamige column in het weekblad Humo." EMI besluit dan maar wat na te snoepen van hun samenwerking met de groep en brengt in de cd-reeks "Essential" twintig songs van De Nieuwe Snaar verzameld uit: van Ardennen Doo-wop tot en met De duivelse dans.

Marktrock

De organisatoren van Marktrock Leuven hebben lang op hen moeten wachten, maar op vrijdag 13 augustus 2004 is het zover. Het programma voor het hoofdpodium bestaat die dag achtereenvolgens uit: Spring, Natalia, Belle Perez, Xander (ex-Volumia!), De Nieuwe Snaar, Bart Peeters en De Kreuners. Een dag later treden hier ook nog Praga Khan, Novastar, El Tattoo del Tigre, Junkie XL, Zornik en Leki op en op zondag Axelle Red, Hooverphonic, The Rasmus, Flip Kowlier en Sioen. Hoogtijdagen voor wie van Vlaamse groepen houdt.

De zwemmer

Uit Vox Pop

Georges

Uit De Laatste Show

Nieuw management

Op het einde van het eerste seizoen van "De Omloop" nemen de heren van De Nieuwe Snaar in 2003 een moeilijke beslissing. Er komt een einde aan de samenwerking met Léon Lamal. Na veel heen-en-weergepraat wordt besloten de samenwerking te laten uitdoven, dit om het komende seizoen niet in de war te laten lopen. In de toekomst zal De Nieuwe Snaar samenwerken met het bureau van Kris Eelen, Garifuna in Kasterlee. Omdat er niet meer met Léon wordt samengewerkt, kan het nieuwe album ook niet op diens label verschijnen en brengt De Nieuwe Snaar het voor de eerste keer echt in eigen beheer uit. Zij willen sowieso een single uitbrengen en dat wordt In de hemel is geen Dylan, gekoppeld aan Het mooiste orkest van de wereld, een medley van een aantal instrumentale nummers uit de voorstelling. Radio 1 draait het singletje haast grijs en voert de heren vaak op via diverse interviews in hun programma's. Ze spelen In de hemel is geen Dylan de tweeëntwintigste maart tijdens de Pop Poll de Luxe-avond van Humo, een teken dat de song in die korte tijd is uitgegroeid tot een Nieuwe Snaar-klassieker.

In de hemel is geen Dylan

Uit De Laatste Show

De Dag van de klant

Plaats voor een aardigheidje tussendoor is er altijd. Clouseau en De Nieuwe Snaar nemen in 2002 de single Samen op, naar Let's Stick Together van Bryan Ferry, vertaald door Piet Van den Heuvel. Op zaterdag 28 september, de vijftiende Dag van de Klant, kreeg je dat cd'tje gratis aangeboden en het paste bij de slogan van de UNIZO-campagne die toen net van start ging, "Samen maken we er een hit van". Op de cd, een muziek-cd én cd-rom, staat de originele versie, de videoclip en de karaokeversie van Samen. De single werd niet te koop aangeboden en is intussen een soort collector's item geworden. Je kon hem enkel op de Dag van de Klant in je favoriete winkel krijgen.

De Omloop der Lage Landen

En die voorstelling komt er. Op 27 september 2002 gaat De Nieuwe Snaar van start met de première van hun negende theatershow "De Omloop der Lage Landen" in de Ancienne Belgique in hartje Brussel. Van hieruit hebben zij toch iets meer impact op de media, ook iets meer uitstraling dan tot dan toe in Strombeek-Bever. In Het Belang van Limburg noteert Raymond De Condé: "Het programma, in een regie van Lucas Van den Eynde, heeft eerst iets van een dolle roadmovie die door de muziekgeschiedenis dendert. In het tweede deel keert het terug naar de roots van het viertal met een Vlaamse wielerkoers als rode draad en een speaker met een nasaal stemgeluid. Naast muzikale acrobatie zijn er uiteraard ook acrobatische hoogstandjes. Zo blijft Geert Vermeulen bijna tien minuten met zijn magneetschoenen aan het plafond hangen. Heel wat nummers hebben Zuid-Amerikaanse ritmes en de jongens brengen een drietal hommages aan hun muzikale helden: Georges Brassens, Buddy Holly en Bob Dylan. De jongens hebben er een halfjaar van 's morgens tot 's nachts aan gewerkt. Het resultaat is bewonderenswaardig."

Nekka 2002

Tijdens Nekka 2002 was De Nieuwe Snaar de centrale gast. Zij zongen "De ouwe zanger", "Dweil", "De heilige miss België" en "Spek en bonen".

Illusies

Uit "De Laatste Show"

Nekka

2002 is een speciaal jaar voor de groep, want de vijftiende januari vieren ze het feit dat ze twintig jaar op de planken staan. Op vrijdag 19 april 2002 vindt in het Antwerpse Sportpaleis de negende editie van de NEKKA-NACHT plaats. Aan de pers laat de organisatie weten: "Met De Nieuwe Snaar als centrale gast, al kunnen we in dit geval misschien beter spreken van blikvanger, belooft NEKKA-NACHT 2002 zeker opnieuw een niet te missen concert te worden. Reeds jaren stonden ze op het verlanglijstje van de organisatoren en nu, voor hun twintigjarige bestaan, zijn ze bereid gevonden tijd vrij te maken om een speciaal en uniek programma samen te stellen voor NEKKA. In het Sportpaleis optreden, doe je niet elke dag. Zeker voor een groep als De Nieuwe Snaar, die een patent heeft op zowel muzikale als visuele hoogstandjes, is dit een uitdaging die ze voluit aangaan. Reeds maanden werken de vier heren aan een programma dat meer dan ooit garant staat voor spektakel. Het Sportpaleis zal voor de gelegenheid de magische sfeer van een circustent krijgen." In het eerste deel staan een aantal oudere nummers op het menu, alleen of in combinatie met de genodigden. Het tweede deel bestaat voor het hoofdaandeel uit een bondig exposé van "De Vierde Maat". Na deze onvergetelijke nacht gaat hun aandacht uit naar hun nieuwe show. De pers begint al ongeduldig aan hun mouw te trekken. Op de vraag hoever het er al mee staat, antwoordt Jan haast laconiek: "Nergens. En toch hebben al verschillende theaterdirecteurs hem in vertrouwen aangekocht. Dat zorgt uiteraard voor een zekere spanning. Het enige wat vaststaat is dat er eind december een première is. Misschien gaan we wel een totaal andere richting uit met wat meer ernstige nummers." Tijdens de maand mei worden er vijf dagen uitgetrokken om onafgebroken te repeteren. Als regisseur hebben zij Lucas Van Den Eynde aangetrokken. "Hij laat ons vooral onze gang gaan en stuurt subtiel bij daar waar hij het nodig vindt", aldus Kris De Smet. Eind juni wordt iedereen opgetrommeld om te evalueren. Ondanks de warmte wordt er tijdens de maand juli naarstig voortgeploeterd en -gesleuteld. De show zal worden opgevat als een roadmovie. In de maand september slaan zij hun tenten op in Overijse om er de laatste hand te leggen aan hun nieuwe voorstelling. In Het Nieuwsblad lezen we vooraf al een babbel met de groep: "De voorstelling is een reis langs de dingen die ons bezighouden. We laten voor het eerst een grote dosis melancholie toe. In tegenstelling tot vroeger laten we de dingen in hun waarde en relativeren alles niet meer dood. Er zijn bijna geen bindteksten meer, want we laten de liedjes alles vertellen. De improvisatie leggen we doelbewust aan banden om de vaart erin te houden."

De vierde maat

UIt "Plankenkoorts" Live-optreden van De Nieuwe Snaar in de AB in Brussel n.a.v. hun nieuwe cd "De vierde maat".

Dweil

Uit "De Laatste Show"

De vierde maat

De productie van de nieuwe cd is deze keer in handen van Wim De Wilde. Er wordt tijdens de maand mei 2000 opgenomen bij Motormusic in Koningshooikt. Wim werkt anders dan Jean Blaute. Hij sleutelt meer aan de nummers, werkt met sampling en puzzelt graag met opgenomen fragmenten tot het als één geheel klinkt. Wim krijgt van de groep carte blanche om aan een nieuw geluid te werken. Hij durft een arrangement anders aan te pakken dan de groep eerst in gedachten had. In de maand oktober wordt de cd gereleaset, goed voor dertien nummers, waaronder De eerste woorden, De ouwe zanger, Houten man, De heilige Miss België en Bandboy. De groep schrijft het merendeel van de songs, met uitzondering van Dweil en Houten man, dat voor een deel van de hand is van Hugo Matthysen. Dweil is lekker genieten van een kakmadam, met iets té veel pretentie, die eindigt als poetsvrouw. De cd boeit door de afwisseling: liedjes die variëren van spitsvondige teksten tot opvallende arrangementen, afwisselend verpakt in dan eens een mambo en een calypso, dan weer Vlaamse country en zelfs futurofolk, al worden ze hier en daar in de pers op de vingers getikt dat het bijwijlen als een soort déjà entendu klinkt.

De vierde maat

Begin juli trekken ze naar Studio The Groove in Schelle voor de eerste opnamen van de nieuwe cd. De nummers blijken heel fragiel te klinken: Donker en het door Hugo Matthysen van een knappe tekst voorziene Dweil. "De sfeer in de studio", vertelt Kris, "was om te snijden. De werkdruk lag erg hoog. Er was het voortdurend bezig zijn met de nieuwe show, de optredens tussendoor, de nieuwe songs. Jean wilde het onderste uit de creatieve kan. Hij had maar schrik dat er te weinig respons van onze kant kwam. Hij vreesde zelfs dat het verhaal van De Nieuwe Snaar na dit zo goed als uitverteld was." De tiende en elfde september hebben de eerste try-outs plaats, voor een beperkt publiek weliswaar, dat achteraf voldoende respons geeft. Vlak voor de start van een nieuw millennium, het gezegende jaar 2000, heeft de première in Strombeek-Bever plaats. "De Vierde Maat" mogen we, sinds de komst van Walter Poppeliers, letterlijk nemen, goed voor extra zangwerk en vuurwerk op de gitaar, contrabas en marimbula. In een vorig leven was Walter muzikant bij de Holzbein Brothers, trok op tournee met Catherine Delasalle en de Jiddische zangeres Zahava Seewald, speelde met de groep Psamim en met Wannes Van de Velde. Poppeliers is geen vreemde voor De Nieuwe Snaar, want op hun vraag speelde hij voordien al mee op de albums "Hackádja!" en "Famineurzeven". Met "De Vierde Maat" wordt er tot begin november in Vlaanderen opgetreden. Nadien is het de beurt aan Nederland. Vlak voor de kerstdagen spelen ze vier keer in de Turnhoutse Warande.

Walter Poppeliers

Geert is intussen gaan samenwerken met Walter Poppeliers voor de kindervoorstelling "Muzet Superet". Waarom hem niet bij de groep betrekken? Voor het najaar van 1998 staan er vooral kleinere theaters op het programma, waar "Famineurzeven" wordt opgevoerd, goed voor zo'n drie voorstellingen per week in Vlaanderen en Nederland. Eind september nodigen zij Walter uit om met hem voor de nieuwe voorstelling muzikaal het een en het ander uit te proberen. Walter staat erop dat zij met partituren gaan werken, hij schrijft namelijk alle arrangementen uit en dat is De Nieuwe Snaar niet gewoon. Maar ze wagen het erop. Er wordt besloten met nog méér vreemde klanken te werken. Geert nodigt hen uit om bij hem thuis in Bouwel met de repetities te beginnen en de nieuwe voorstelling stilaan uit te werken. Tweemaal per week blijkt een haalbare kaart. De titel ligt meteen vast, voor de hand liggend zelfs sinds de komst van Walter, "De Vierde Maat". Daarmee is De Nieuwe Snaar aan hun achtste productie toe.

Famineurzeven in Nederland en Frankrijk

1998 wordt ingezet met de verlenging van het tweede seizoen van "Famineurzeven". Tijdens de maanden januari en februari wordt Vlaanderen druk bezocht. De maand maart is voorbehouden voor het Nederlandse publiek, om tijdens de maanden april en mei opnieuw de Vlamingen op te vrijen. Zij produceren ook een Franstalige versie van "Famineurzeven", waarmee zij drie weken zuidwaarts trekken. Ook deze keer werden de Franse teksten vertaald door Yves Dardenne. Van de twaalfde tot de zestiende mei speelt De Nieuwe Snaar in Clermont-Ferrand in Centraal-Frankrijk. Vervolgens zijn Nantes en Ile de Ré aan de beurt. Dan wordt het tijd stilaan aan hun nieuwe voorstelling te denken, waarmee zij eind 1999 on the road gaan.

De hoezen van Julie

UIt "Nieuwe maandag"

Een muzikant kan meestal niet goed dansen

Uit "Abracadabra" (05/12/1997)

Famineurzeven

Vanaf de maand juni wordt dagelijks gerepeteerd om van hun nieuwe show een topper te maken. De laatste week van augustus nemen ze in de studio een nieuwe single op, Limburglimbo en De hoezen van Julie. Jan De Smet is namelijk tot over zijn oren verliefd op de legendarische Amerikaanse zangeres Julie London en heeft intussen al haar elpees verzameld, waarop ze hem meerdere verleidelijke blikken gunt. In Ontmoetingscentrum 't Waaigat in Zwijndrecht mag tijdens de laatste week van september, een maand voor de première, gerepeteerd worden. Zij voorzien twee try-outs voor " Famineurzeven". Vervolgens wordt er geoefend in De Bosuil in Jezus-Eik en het Fenikshof in Grimbergen. Karel Vereertbrugghen wordt ingeschakeld om de bindteksten aan te reiken. Vooraleer met de première wordt uitgepakt, wordt alles opgesteld in het cultureel centrum van Strombeek-Bever, waar zij vanaf de twintigste oktober drie dagen de kans krijgen alles te finetunen. Er wordt groots gedacht en gepland, met in het totaal vier premièredagen, die eindigen op zondag de zevenentwintigste oktober.

Als eieren zo groot

In ons land toeren ze in 1995 met de kleinschalige best-of-tournee onder de titel "Als eieren zo groot", goed voor een dertigtal voorstellingen vanaf eind september tot en met half november. Er wordt inmiddels gebroed op een nieuwe show.

De postbode

Uit "De Zevende Dag"

Revue in Nederland en Duitsland

Ook al waren ze het in het begin niet van plan, toch trekt De Nieuwe Snaar de vierde januari 1995 met de "Revue" richting Nederland om daar op vraag van directeur Joost Nuissl vijf optredens te geven in De Kleine Komedie in Amsterdam. Eind januari keren zij naar Vlaanderen terug. De "Revue" wordt ook hier gulzig opgevoerd en verteerd. Opnieuw worden ze aangesteld als ambassadeurs van Vlaanderen. Een deel van het budget wordt besteed aan de opname van een Duitstalige cd tijdens de maand juni, bedoeld als visitekaartje voor de Duitse markt. Wannes Van de Velde vertaalt samen met zijn van origine Duitse vrouw, die ook bij de opnamen in de studio van Bert Candries in Wezemaal aanwezig is als taalcoach. Zij brengen de cd uit op het onafhankelijke Myron-label, opgericht door Léon Lamal samen met Dirk Van Esbroeck en in eerste instantie bedoeld om de Argentijnse muziek die Dirk samen met Alfredo Marcucci en het Sexteto Tango al Sur inblikt, uit te brengen. Eind juli begint De Nieuwe Snaar aan een grootse promocampagne in Duitsland. Ze trekken onder meer naar München voor een tv-opname voor het ZDF. De twintigste augustus staat een tv-optreden in Mainz op het programma.

De Nieuwe Snaar Revue

Tijdens de maanden mei en juni wordt er veel gebrainstormd en gaan ze in samenspraak met hun platenfirma EMI werken aan een uitgebreide verzamel-cd. Hun nieuwe voorstelling "De Nieuwe Snaar Revue" moet sowieso dolle pret worden. Er worden gasten uitgenodigd zoals het Trio Grande, drie a-capelladames, sitdowncomedian Earl Okin (speelde ooit in een voorprogramma van Wings) en illusionist Gili. Het Trio Grande is ook te horen op het nieuwe album. In Studio Impuls in Herent wordt onder andere Mocking Bird Hill ingeblikt, met een knipoog naar Les Paul & Mary Ford. De dames Grande mogen hier alvast laten horen wat ze kunnen. Om dat trio de nodige ervaring te gunnen, mogen de dames hier en daar mee op tournee. De maand augustus wordt voorbehouden om aan de nieuwe show te sleutelen en te prutsen. Er moet koste wat het kost vuurwerk aan te pas komen. Samen met regisseur Marc Peeters wordt alles tot één mooi geheel gekneed tijdens hun vele repetities in het cultureel centrum van Jezus-Eik. In "De Warande te Turhnout heeft de eerste november de première plaats. Voorafgaand aan de show lanceerde EMI in de maand oktober al hun album "De Nieuwe Snaar Revue", goed voor zesentwintig songs, waaronder als toetje Le chat du Pharaon, Die schöne Müllerin en El nadador. Acht liedjes verschenen niet eerder op cd.

Mocking bird hill

UIt "De Zevende Dag"

Cuarteto Triangular

Verslag over de 5 weken durende tournee van De Nieuwe Snaar in Barcelona

Cuarteto Triangular

Op 28 december van dat jaar zendt de VRT een reportage over het Spaanse avontuur uit onder de titel "Cuarteto Triangular". Met de Spaanse voorstelling kapen de heren het Diploma d'Aplaudiment van het seizoen 1993 weg, uitgereikt door El Premi Sebastià Gasch de Music-hall i Arts Parateatrals. Manager Léon Lamal spoort hen tussendoor aan een show uit te werken, waarmee ze in 1994 hun vijfentwintigjarige bestaan in de verf kunnen zetten, een terugblik, die ze maar één seizoen zullen opvoeren en enkel in de grotere culturele centra.

Los Snars

Met het oog op hun Spaanse tournee vertaalt Dirk Van Esbroeck hun teksten in het Spaans en mogen ze bij hem thuis Spaanse les gaan volgen. Vooraleer Spanje aan de beurt is, toeren ze in de maand juli een week langs Italiaanse festivals en theaters, onder meer in Bologna. Op maandag 27 september vertrekt De Nieuwe Snaar vanuit Zaventem naar Barcelona voor een verblijf tot de eerste november om zes dagen per week op te treden in het Teatre Condal, gelegen aan de Via Paralelo. De persmap liegt er niet om: "Los Snars, los musicomicos mas famosos de Europa." Zij worden omschreven als een mengeling van Mel Brooks en Grock, een soort Jacques Tati meets Buster Keaton, ze zijn met z'n drieën zoals de gebroeders Marx, muzikanten zoals Chico en Harpo. Geen enkel voorwerp kan hun weerstaan of ontsnapt aan hun aandacht. Ze spelen elke soort melodie, van de grote muziek over charanga tot rock en ze hebben geen genade. Ze moeten nu nog lachen wanneer ze eraan terugdenken hoe ze bijna stoethaspelend de teksten uit het hoofd gingen leren en eraan moesten wennen dat Liesje's poesje, El conejito de Lily werd en De zwemmer, El nadador. De show die ze hier brachten was de Spaanse versie van "Musicomic". Ze zullen hem in het totaal dertig keer opvoeren. "Een volle zaal", beamen Jan en Kris, "hebben we nooit gehaald. De vijfhonderd zitjes hebben we niet altijd gevuld gekregen. De organisator liet ons dan ook weten dat ze geen verlies hebben geleden, maar ook geen grote winst hebben gemaakt." Eenmaal terug thuis wordt tijdens de maanden oktober en november volop getoerd met "William". Ze animeren daarnaast de eigenaars van kleinere zalen met een soort best-of-optredens.

Cultureel ambassadeur

In 1993 wordt er in Vlaanderen volop getoerd van januari tot begin april met "William". Op 23 maart 1993 overhandigt minister van Cultuur Hugo Weckx hun de geloofsbrief waarin ze worden aangesteld als cultureel ambassadeur (in het totaal wordt hun die eretitel driemaal toegewezen). De formule luidt als volgt: "Overwegende dat cultureel waardevolle organisaties en projecten, die over een sterke internationale reputatie beschikken en zich duidelijk als Vlaamse initiatieven manifesteren, kunnen bijdragen tot het versterken van de internationale politieke, culturele en economische uitstraling van Vlaanderen, overwegende dat het hierna genoemde initiatief aan de bovengenoemde criteria voldoet, hebben we besloten De Nieuwe Snaar aan te stellen als cultureel ambassadeur van Vlaanderen." Dat lukt makkelijk, want met "Hackádja!" trekken ze enkele weken later richting Frankrijk en meteen nadien richting Zwitserland, waar ze ook enkele schoolvoorstellingen in het Frans en het Duits geven. Eind mei staan ze vijf dagen in een theater in Mainz geprogrammeerd enzovoort.

William Vanderlinden

Uit "Vlaanderen 2002"

Slim Gaillard

Uit "Vlaanderen 2002"

King Elvis Presley

Voor een hulde-cd aan de King Elvis Presley, die 15 jaar eerder overleed, neemt De Nieuwe Snaar op vraag van EMI en het maandblad Panorama in een productie van Eric Melaerts het nummer Rock-A-Hula Baby op uit Presleys film "Blue Hawaii". Die versie zal iets later als extra track op hun nieuwe cd verkrijgbaar zijn.

Hackadja! in Italië

Om wat te bruinen, trekt De Nieuwe Snaar in de maand juli richting Italië, waar ze een vijftal voorstellingen geven van "Hackádja!". De bindteksten zijn in het Italiaans, de liedjes in het Frans. De ganse maand augustus rusten ze verdiend op hun lauweren. Verbonden aan de nieuwe theatertournee verschijnt in de maand september hun derde album "William", voorgesteld in De Kleine Komedie in Amsterdam. De Belgische pers wordt met een busrit verwend. Het album, voor het merendeel opgenomen tijdens de maand juni 1992 in Studio Impuls in Herent, staat bol van de songs, twintig in het totaal, ook rijk gevarieerd qua thema's: Mr. Ghost in een vertaling van Wannes Van de Velde, Clouseau, William Vanderlinden, Slim Gaillard, Krokodil, Bo Diddley, René Magritte, Bwana Kitoko. In de studio wordt er door het productieteam onder leiding van Jean Blaute op geen muzikant meer of minder gekeken, zo'n negentien in het totaal. Daaronder opvallende namen als Patrick Riguelle, Stoy Stoffelen, Fay Lovsky, Kevin Mulligan en Mich Verbelen. Ook al gaan hun albums vlot over de toonbank, een notering in de Ultratop Album 200 zit er ook deze keer niet in. Twee songs daaruit verschijnen op single: Bwana Kitoko en Ik heb vannacht... Na de persconferentie lezen we in De Standaard: "De Nieuwe Snaar scheppen hoop in tijden van verkleutering." Naar aanleiding van het twintigjarige bestaan van De Warande in Turnhout de eenendertigste oktober werkt De Nieuwe Snaar een speciale show uit.

Hackadja! in Nederland

Alvorens Vlaanderen met "William" te veroveren, gaat De Nieuwe Snaar begin 1992 de remmen een maand lang wat losgooien in Nederland. Tijdens die maand wordt er 22 keer bij onze noorderburen opgetreden. In de loop van de maand april houden ze hun adem wat in, om nadien een vervolg aan hun Hackádja!'s in Frankrijk en Duitsland te breien. In de Escovi Studio's in Brussel wordt in een regie van John Erbuer "Hackádja!" voor het nageslacht op dvd vereeuwigd. Er wordt ook een Franse versie ingeblikt. Telkens wordt er gebruikgemaakt van de geluidsband van de cd-opnames. Het eindresultaat mag er best wezen.

William

Op 24 december 1991 pakt De Nieuwe Snaar in Strombeek-Bever uit met de première van de theatervoorstelling "William", de vijfde op rij. Pas de week voorafgaand aan die première heeft de show de juiste vorm gekregen, het blijft sleutelen tot het laatste moment. Try-outs waren er al op 18 december in Tilburg en de dag nadien in 's-Hertogenbosch. Op 23 december is er voor alle zekerheid nog een generale repetitie. Ze beginnen er 's ochtends om negen uur aan, om pas 's avonds rond elf uur af te ronden. De show staat bol van de hommages: aan Canned Heat, Inspector Clouseau, Slim Gaillard, René Magritte... Stevige elektrische rock wordt afgewisseld met stille momenten en een heuse countryachtige tranentrekker.

Het peukje

Uit "Toon 75", een gelegenheidsprogramma n.a.v. de 75ste verjaardag van Toon Hermans

Bwana Kitoko

Op 25 november trekken de drie heren naar Studio Zeezicht in Spaarnwoude, waar ze onder leiding van Henny Vrienten een nieuwe single inblikken. De platenfirma drong daar sterk op aan. Jean Blaute is té druk bezig met Hugo en De Bomen om voor hen tijd vrij te maken. Er wordt het Afrikaans getinte Bwana Kitoko opgenomen, het verhaal van de onafhankelijkheid van Belgisch-Congo aan de hand van twee reizen van koning Boudewijn in 1955 en 1960. Fay Lovsky verleent haar gewaardeerde medewerking. Op de B-kant van de single belandt de a-capellaversie van William Vanderlinden.

Hackadja! in het Frans

In oktober 1991 mag De Nieuwe Snaar in Frankrijk uitpakken met de Franse versie van "Hackádja!". Hun teksten worden in het Frans vertaald door de Fransman Yves Dardenne, gehuwd met een Vlaamse en daardoor perfect tweetalig. Van de cd wordt er in Studio Impuls een Franstalige versie ingezongen. Die nummers werden al in de maand april ingeblikt. Op 17 september worden in Lille zowel de show als de cd aan de pers voorgesteld. De première heeft op de tweede, derde en vierde oktober plaats in het Théâtre Sébastopol in Lille en twee dagen later in het Théâtre Municipal in Tourcoing. De zesentwintigste oktober ronden zij af in Cahors. Een krant als La Montagne pakt vrij euforisch uit: "Les Snaars, perfectionisten als het humor en muzikale effecten betreft, ontketenen steevast de ene lachbui na de andere. Een avondje in het gezelschap van dit energieke trio is de perfecte therapie tegen neerslachtigheid. Les Snaars kunnen alles aan, het publiek kan het weten."

Calypso Be

Uit "Zeg maar Jessie"

De Orde van de Snaar

"De Nieuwe Snaar Deluxe" wordt op 3 maart 1991 in Maaseik voor de laatste maal opgevoerd. Alleen al in de voorafgaande maand februari stonden er nog 24 voorstellingen genoteerd. De voorstellingen mogen rekenen op een behoorlijk positieve pers. Na de tour krijgen al de muzikanten en technici een ereteken opgespeld als dank en worden ze verheven tot Erelid in de Orde van de Snaar. In de maand maart wordt er onder andere in Duitsland en Frankrijk getoerd en wordt er ernstig nagedacht over een nieuwe theatershow.

Bwana Kitoko

Uit "Zeker weten"

Feestlied

Uit "Margriet"

Humorologie

Programma n.a.v. het Humorologiefestival in Marke-Kortrijk

Te bed of niet te bed

UIt "Bij leven en welzijn"

De Nieuwe Snaar Deluxe

Om de organisatoren van de zomerfestivals te plezieren, pakt De Nieuwe Snaar uit met een grotere bezetting. De Ritme Kings bestaan uit: Jean Blaute, Stoy Stoffelen, Chris Peeters, Eric Melaerts, Walter Poppeliers en Hugo Matthysen, met wie Jan De Smet het nummer Feestlied schrijft, dat in 1990 op single verschijnt, gekoppeld aan Calypso Be van Wannes Van de Velde. Ze gaan met de Ritme Kings ook toeren onder de hoofding "De Nieuwe Snaar Deluxe". De première heeft de eerste juni 1990 in Brussel plaats. Koning Boudewijn wordt de zevende september 1990 zestig, voor de groep en hun platenfirma de gelegenheid om Dynastie-Rap wat op te frissen en als Dynastie-Rap 1990 op single in de markt te zetten. Jean Blaute staat in voor die nieuwe verpakking. Een leuke kapstok overigens om de elpee "Hartelijk Gefotografeerd" eindelijk op cd uit te brengen.

Feestlied

UIt "De Zevende Dag"

De Préhistorie

De Nieuwe Snaar springt graag een extra zijsprongetje. Op vraag van de VRT maken ze in 1990 speciaal voor de televisieversie van "De Pré Historie" enkele liedjes. Over naar collega Guy De Pré voor tekst en uitleg. "_De Nieuwe Snaar heeft eigenlijk drie liedjes geschreven voor de tv-versie van 'De Pré Historie'. Alle medewerkers vonden het een goed idee om De Nieuwe Snaar, die toen hot waren en lekkere teksten schreven, te vragen om voor 'De Pré Historie' een liedje te schrijven mét bijbehorende clips voor de start van het nieuwe tv-seizoen. Voor het eerste en meest bekende nummer koos Jan De Smet voor een bewerking van het Amerikaanse sixtiesnummer Bread And Butter van The Newbeats. De andere twee songs kwamen later en kregen beduidend minder aandacht omdat het toen al niet meer nieuw was natuurlijk. Die drie versies zijn terug te vinden op de in 1994 verschenen cd 'De Nieuwe Snaar Revue': De Préhistorie 1, De Préhistorie 2, een vertaling van Everybody needs somebody to love van Solomon Burke, en De Préhistorie 3 een door de heren zelf geschreven nieuwe tekst op Elke Zaterdag van Will Tura uit 1965.

De komkommertijd

Uit "Zeker weten"

De Préhistorie

videoclip "De Préhistorie"

De 1000 Kings of rock 'n roll

Uit de "Pak de poen-show"

De pet van Martens

Uit "Zeker weten"

Calypso Be

Uit "De Zevende Dag"

Ego boogie

UIt "De Zevende Dag"

Roskilde

In Denemarken treden zij op tijdens het bekende Festival van Roskilde. Ze brengen een mix van hoogtepunten uit hun eerste en tweede show. Tijd en ruimte om hun decor op te stellen is er niet. Het is een beetje open en bloot performen. Er wordt opgetreden op een klein zijpodium in de grote festivaltent. Een paar honderd mensen scharen zich om hen heen en maken op die manier kennis met een toch wel aparte vorm van theater. Wat gretig wordt meegepikt is dat Kris, Jan en Geert, dankzij hun backstagepasjes, die avond kunnen genieten van optredens van The Jesus and Mary Chain én Leonard Cohen.

Les Trois Sympas en de Ritme Kings

Op verzoek van de Ancienne Belgique, die hun tienjarige bestaan viert, steken ze een speciale show in elkaar, die ze verkopen als Les Trois Sympas en de Ritme Kings. Ze krijgen daarbij op het podium de steun van Guido Belcanto, Hugo Matthysen, Bart Peeters en Romeo Spinelli. Onder meer De Morgen kwam langs en zag dat het goed was: "Herkenning en verrassing zorgden voor het perfecte evenwicht om er een avond van te maken die iedereen in het publiek kon smaken." Na de AB staan ze een hele week in De Kleine Komedie in Amsterdam om daar hun nieuwste album uitgebreid voor te stellen. Pech: hun platenfirma heeft vergeten de pers uit te nodigen. Ook geraken ze bij de Nederlandse televisie moeilijk aan de bak. Jammer, want er zat bij onze noorderburen voor dat album meer in.

Hackádja!

Hun platenfirma heeft tussen al die binnen- en buitenlandse drukte door geduld moeten oefenen, want pas in 1989 is er hun tweede album, "Hackádja!". Producer van dienst is ook deze keer Jean Blaute. Ook deze keer is Hugo Matthysen tekstleverancier van dienst. Vaak gehoord over de radio en intussen uitgegroeid tot echte klassiekers zijn de liedjes De zwemmer en Liesje's poesje. Het valt op dat er meer in de richting van de muziek wordt gestapt, ook al blijven de nonsens en de woordspelingen op deze plaat hoogtij vieren. VTM is net van start gegaan en is maar wat blij dat De Nieuwe Snaar in "Tien Om Te Zien" wil opduiken.

Blueberry Hill

Voor de film "Blueberry Hill" van Robbe De Hert worden ze gevraagd om in de huid van een jarenvijftiggroepje te kruipen, terwijl ze de Franse versie zingen van De fotografie. Ze hebben er dan al een aantal tournees in Nederland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Luxemburg en Denemarken op zitten.

De schat van de farao

Uit de "WWF-special"

Ego boogie

UIt "Klim Op"

Hackadja!

Uit "Kunstzaken"

Hackádja!

De maanden september en oktober van 1988 worden vrijgehouden om zich te concentreren op de voorbereidingen van hun nieuwe theatershow. Op 21 december 1988 is het zover. Dan lanceren zij in Brussel een voltreffer, hun derde theatershow "Hackádja!". Kris herinnert zich nog dat ze voor deze titel kozen omdat dit klanknabootsende woord goed klinkt, goed bekt en omdat nu eenmaal niet alles meteen een betekenis hoeft te hebben. Grafisch oogde het ook goed op affiches en in programmaboekjes. Eigenlijk pikten ze het idee van de band van Spike Jones, die een hilarische versie van De vlucht van de hommel opnam waarin een van de muzikanten op een bepaald moment in een niesbui uitbarst die fonetisch lijkt op iets als hackádja., waarna het volledige orkest de slappe lach krijgt. Vanaf 5 december gaan ze vier dagen in de week de nieuwe show in de Ancienne Belgique uitwerken en instuderen. Op 21 december heeft de première plaats. De AB is tot de laatste zetel uitverkocht. Om de show vooraf in de media te kunnen promoten, hebben ze vooraf in Studio Impuls twee nummers opgenomen: De Ego Boogie en De schat van de farao. In de pers wordt de show laaiend enthousiast onthaald. Hun klasse wordt alom geprezen, alsook hun combinatie van eigenheid en brede toegankelijkheid. Ook het originele decor en de functionaliteit daarvan kunnen op schriftelijke waardering rekenen. De jongens halen opgelucht adem en bereiden zich voor op een lange tournee. Eén probleem doet zich voor: het decor is te groot om in de bus te passen en dus besluiten ze een aanhangwagen te kopen. Voortaan trager rijden, is de nieuwe opdracht. Die show zal jarenlang meegaan. Ze voeren hem op 14 mei 1994 in Genua voor de laatste keer op, in het totaal goed voor precies 409 voorstellingen.

Ego boogie & zwembad

UIt "Hard Cross"

Zwembad

Uit "De verkiezingsshow"

Feest

Uit de "Verkiezingsshow"

La-La in Duitsland en Frankrijk

Mei 1988 laat De Nieuwe Snaar "La La" los op het Duitse publiek. Zo zijn zij te horen en te zien in Wilhelmshaven en Gütersloh. De Duitse pers reageert positief met opmerkingen als "Immer wieder Lacherfolge mit originellen Einfällen nen Menü mit Chilibonen der Clownerie gewürzt". Toch is De Nieuwe Snaar verrast wanneer ze in de maand augustus in Hamburg tijdens het Komik Klamauk Kurioses Festival de Goldene Hummel overhandigd krijgen als meest vernieuwende en originele theateract van het voorbije seizoen. Aan die prijs is 3000 DM verbonden. Dat bedrag wordt aan hun nieuwe voorstelling besteed. Die eretitel verzilveren ze iets later in het Duitse Wilhelmshaven, waar ze, om dezelfde reden, de Bronzen Knurrhahn in ontvangst mogen nemen als kers op de "La La"-taart. Zij traden daar trouwens regelmatig op in het Kulturzentrum Pumpwerk. De pret kan niet op, want deze keer gaan ze met 5000 DM aan de haal. De Franse première van "La La" is te zien op het Festival van Ris-Orangis bij Parijs. Ze treden daar op in de grote tent, de nacht na de eerste festivaldag.

Dynastyrap

Uit "Klim Op"

Shto mi e milo

Uit "Klim Op"

Zonder auto

UIt "Plant een bos: de bomenshow"

Vakantie in Cyprus

Uit "Pak de poen-show"

La-La in Nederland

In 1987 programmeert de Nederlandse zender VARA hun show "La La", die al eerder was ingeblikt. Dit levert hun bij onze noorderburen een pak extra fans op. En dus trekken de drie heren met veel goesting noordwaarts om daar hun frapatsen aan de Hollanders op te dienen. Op 6 juni 1991 zullen ze in Breda voor de laatste maal "La La" voor een livepubliek opvoeren.

De fotografie

Uit de legendarische Pak De Poen-show

Een Nieuwe Snaar in 't Oude Jaar

De Nieuwe Snaar is intussen ook gelauwerd door de VRT-televisie, die hun in 1986 de kans biedt om hun kunnen op oudejaarsavond op het scherm te etaleren in de show "Een Nieuwe Snaar in 't Oude Jaar". Ze mogen ook enkele gasten uitnodigen, onder wie José Happart, Drs. P en Les Ballets Contemporains de La Belgique.

Hartelijk Gefotografeerd

Als trio nemen Jan, Kris en Geert in 1986 hun debuutplaat op, "Hartelijk Gefotografeerd". Voor deze productie trekt De Nieuwe Snaar naar de studio in het gezelschap van producer Jean Blaute. Ze bespelen alle instrumenten zelf. Blaute hield zich tevens bezig met de klavieren en de drumprogrammatie. Voor gastmuzikanten was er geen speelruimte omdat het budget dat niet toeliet. Ze blikken tien liedjes in met daarop de vaak gedraaide en over de radio te horen ¨¨De fotografie, Dynastie-Rap en Ardennen Doo-wop. De twintigste december van dat jaar staan ze met Dynastie-Rap** op zes in de Vlaamse Top Tien. Het is Hugo Matthysen die hun belangrijkste tekstleverancier wordt.

Zonder auto

Uit "Mike"

La-La

In 1985 winnen zij de Tasse d'Or op het theaterfestival in Cannes. In Avignon worden ze bekroond met de Prix du Off. In datzelfde Frankrijk spelen ze dat jaar op 21 november hun vijfhonderdste concert. In ons land gaat op 24 december hun nieuwe show "La-La" in première in de Beursschouwburg in Brussel. Er is dat jaar in de Parijse Olympia hun optreden als Les Snaars.

Staplied De Natuur

UIt "De muziekantiquair"

Ardennen Doowop

Uit "Hotel Americain - Oudjaar"

Ardennen Doowop

UIt "Met Mike in zee"

Musicomicolor

Musicomicolor

Op vraag van de VRT stelt De Nieuwe Snaar in 1984 op basis van die eerste show "Musicomicolor" samen om daarmee mee te dingen naar de Gouden Roos van Montreux. Zij winnen in Montreux niet alleen de Bronzen Roos, maar tevens de persprijs met als leuk gevolg dat ze gevraagd worden om op te treden in Oostenrijk, Duitsland, Frankrijk en Canada. Over dat succes vertellen Jan en Kris aan de pers: "De voornaamste reden van ons succes in het buitenland is dat we daar een nieuwe groep zijn. In België denkt men nog altijd: ja, dat is De Snaar, dat hebben we al eens gezien. Maar ons huidige programma heeft echt niks meer met folktoestanden te maken, al zijn de drie instrumenten gebleven, zij het met een nieuwe violist erbij. We spelen nu vooral in Nederland in het cabaretcircuit. In Zwitserland spelen we in de kleine theaters en ook in Duitsland is het nu serieus begonnen. Dan is er natuurlijk ook nog Frankrijk, vooral nu we op het grote Lentefestival van Bourges nogal een goede beurt hebben gemaakt."

Allegro bestiale

Uit "Muziekgolven"

Unos tiros de pistolas

UIt "Eddy Wally-Show"

1 mei feest

De Nieuwe Snaar zingt 3 liedjes: "Moment chromatique", "F.N." en "Allegro bestiale"

Eerste optreden

Er wordt intens gerepeteerd. Geert houdt zich op dat moment wat gedeisd, maar ontpopt zich tot de meest opvallende binnen De Nieuwe Snaar tijdens hun eerste optreden, de vijftiende januari 1982, wanneer ze in zaal De Spiegel in Beveren-Waas uitpakken met hun eerste show "Fragmenten uit de geïllustreerde muziek". Daarover Geert zelf: "Ik ben nogal technisch aangelegd, ik heb altijd gymnastiek gedaan en ik kon vioolspelen. In geen van de drie was ik echt goed, maar als ik de drie elementen combineerde, had ik er een goed gevoel bij. Zo ben ik erin gerold. Ik vond het spannend dat te ontwikkelen, vanuit mijn fantasie en mijn vroegere ervaring met poppenkast en Jans filmarchief van Spike Jones. Daaruit is iets gegroeid wat speciaal was." In die beginfase bestaat hun repertoire nog grotendeels uit songs van De Snaar en het Puneizencombo, maar dan wel in een nieuw jasje gepresenteerd. En ze scoren, vrij snel gevolgd door optredens in Nederland, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland. De Franse taal hadden ze vlug onder de knie, maar het Duits vergde toch iets meer inspanning. Ook in 1983 wordt er aardig rondgereisd en wordt er vaak de grens overgestoken. Met Geert wordt afgesproken dat hij zich voor het volle pond met het decor gaat bezighouden.

De Nieuwe Snaar

Op het einde van 1981 besluit Stef Koekoekx De Snaar te verlaten. Doordat Stef nogal druk met zijn bedrijf bezig was en zich niet altijd vrij kon maken voor optredens, moesten ze regelmatig aanbiedingen weigeren. Jan en Kris waren ook erg ambitieus en wilden stevig verder stappen. Zij gaan hun zinnen op een nieuwe groep zetten, De Nieuwe Snaar, en doeken in 1981 De Snaar op. Zij speuren naar twee nieuwe muzikanten. In eerste instantie acteur Marc Peeters, die voor het visuele aspect mag zorgen, maar dat loopt niet vlot. Hij wordt na samenspraak regisseur van de groep. Vervolgens kloppen ze ook aan bij Geert Vermeulen, die net gestopt was met zijn groep Het Stekkedozeke.

Dzjin

UIt "Dzjin" een programma over De Snaar en De Nieuwe Snaar

De Snaar - De kontrolleur

Uit "Met zicht op zee"

Plaza

Maar laat u niet misleiden, ondanks die muzikale zijweg blijft De Snaar even naarstig optreden. In 1981 is er zelfs een tweede album, deze keer in eigen beheer uitgebracht, "Plaza", waarbij ze muzikale steun krijgen van Gerard Lavigne, Bruno Menny, Michel Boulerne en Marcel Bel. De keuze valt op songs als Allegro Bestiale, De Speelman, Javigne, Twee Vrienden, Het Jaar van 't Kind en De Kontrolleur. In de zomer van dat jaar gaat De Snaar op tournee met de groep Radeis, een groep die het vooral van het visuele moet hebben. Zij raden Jan en Kris aan in de toekomst hetzelfde te doen, hun act beter uit te werken.

Allegro bestiale

Uit "Urbanus Van Anus"

De Snaar - 't Was al op nen schonen morgen

Uit 'Urbanus Van Anus"

Het Punaizencombo

In 1979 gaat De Snaar op zoek naar een nieuwe uitdaging, eerder een nieuwe uitlaatklep. Terwijl in de popmuziek de punk van zich laat horen, richten zij Het Punaizencombo op, een dolkomisch gezelschap in de stijl van de Britse groep The Bonzo Dog Doo-Dah Band. Zij brengen een mix van experimentele en psychedelische pop en komische rock met The Rutles en Monty Python als hun grote voorbeelden. Dit wordt een project dat voor de heren De Smet financieel weinig opbrengt, want ze gaan de baan op met een achtkoppige bezetting. Niet alleen drums en een stel gitaren, maar ook toetsen en blazers worden aan de band toegevoegd, plus een koffer boordevol opvallende kledij. Er mag best wat show gemaakt worden, variétérock. Muzikaal wordt in deze bezetting al de basis gelegd voor de latere Nieuwe Snaar met liedjes als Suzy, Ardennen Doo-wop en Dynastie-Rap.

Eerste LP

Omdat zij zeker willen zijn van hun kunnen, wacht het trio tot in 1977 om hun eerste elpee uit te brengen, "Snaar". In de studio krijgen ze behoorlijk veel steun van muzikanten als Jean Blaute, Stoy Stoffelen, Rens van der Zalm, Alfred Den Ouden en Michel Verstraeten. 17 tracks vullen de elpee met onder meer Vier Weverkens, Schoon Lieveken, Blokkendans, Rue du Village, Ik wil deze nacht in de straten verdwalen en Trage Mars. De plaat wordt uitgebracht op het Parsifal-label, opgericht door Nico Mertens. Die plaat kwam er vooral op vraag van het publiek, dat achteraf thuis nog eens wilde nagenieten. De grote festivals nodigen hen met graagte op hun podia uit: Dranouter, de Gentse Feesten... In 1978 zetten ze een legendarisch optreden neer tijdens het Sfinksfestival. De jongens weten nog goed dat op de eerste rij Bart Peeters zat. Op de bijval die hun tijdens dit optreden te beurt valt, kunnen ze teren tot in 1980.

Nekka

De vierentwintigste april 1972 heet Radio 2 hen opnieuw welkom. Deze keer is het de beurt aan Omroep Antwerpen om De Snaar in het kasteel van Schoten joviaal te ontvangen in de persoon van producer Jos Baudewijn. Door het vele optreden wordt de groep ook door de pers opgemerkt, al kan die hun aanpak niet altijd waarderen. De groep komt tot inkeer en gaat meer en meer aan haar act schaven. Maar ze laten de moed niet zakken. Om wat inspiratie op te doen, trekken ze in de maand oktober van dat jaar naar Nekka, maar uitsluitend als toeschouwers,. Ze genieten daar vooral gretig met hun ogen, want ze willen graag wat opsteken van de optredens van onder meer Wannes Van de Velde, 't Kliekske en De Kadullen. Zij zullen hier pas zelf voor de eerste keer in 2002 hun opwachting maken. Ze worden vanaf 1972 steeds vaker gevraagd om op te treden tijdens festivals en dat blijkt achteraf een goede leerschool te zijn geweest. Practice makes perfect! Op het einde van dat jaar telt hun agenda zevenenzeventig optredens: van Affligem tot Lommel, van Roeselare tot Essen.

Eerste eigen geluidsinstallatie

Eind januari 1972 staat De Snaar op een podium in Alblasserdam, in de buurt van Rotterdam. Omdat de jongens het beu zijn met plaatselijke geluidsinstallaties te moeten optreden, kopen ze er zelf een. De keuze valt op een Geloso-versterker, vier houten klankzuilen, vier telescopische microstatieven en vier microfoons. Een geluidstechnicus van dienst is er niet.

Kleinkunstwedstrijd Hoeilaart

Het is de verdienste van Radio 2 en in het bijzonder van producer Guido Cassiman van Omroep Brabant dat De Snaar in 1971 voor de omroep een optreden mogen geven, waarna hij hun adviseert tijdens het laatste weekend van september deel te nemen aan de kleinkunstwedstrijd van Hoeilaart. Ze worden geselecteerd voor de finale, waar ze aantreden met De vriezeman, Dubbele Jan en Den uil en de kat. Met glans winnen ze die wedstrijd en zijn door het dolle heen met die onverwachte einduitslag. Ze winnen niet alleen 7.000 frank, maar ook een optreden tijdens een troubadoursavond georganiseerd door Radio 2 Omroep Brabant. Dat optreden heeft op 20 november 1971 in Lot plaats. Ze mogen daar een halfuur lang optreden als het voorprogramma van Jules de Corte en ¨¨Will Ferdy¨¨. De jongens beslissen, na grondig overleg, scheep te gaan met Theaterbureau Merlijn uit Brugge, in 1968 opgericht door Nico A. Mertens. Zo komen ze terecht in een aantrekkelijke stal met daarin onder anderen Lamp en Lazarus, Elly Nieman en Rikkert Zuiderveld, Dimitri van Toren, Jan De Wilde en Hugo Raspoet. Nico regelt meteen een optreden in het buitenland.

Skifflefestival van Hove

Ook in 1971 wordt de trend voortgezet zich in de kijker te spelen om op die manier een platencontract te versieren. Optredens in onder meer Ekeren, Elewijt, Hofstade, Lier en Duffel. Er wordt ook opgetreden tijdens de Grote Meifeesten in Mechelen. Als kers op de nazomerse taart is er op 12 september hun optreden tijdens het Skifflefestival van Hove, een wedstrijd voor jonge groepen en solisten. Hun optreden duurt een kwartier met op het programma onder andere De vriezeman. Na enkele ongeduldige uren komt De Snaar aan de weet dat ze in de finale zitten, waar ze uitpakken met het liedje Twee vrienden. Zij gaan uiteindelijk met de vierde prijs lopen. Voor hun liedje De vriezeman krijgen ze de prijs van de minister van Cultuur als beste Nederlandstalige lied van het ganse festival. Een opsteker kan je dit gerust wel noemen.

De Snaar

De eerste repetitie van de Werkgroep Sgraap plannen zij bij hen thuis, op zaterdag 3 oktober 1970. Jan De Broeck mag het woord voeren, want hij schrijft ook zelf liedjes, vandaar. Kris weet nog akelig precies hoe dat verliep: "Ik voelde me een soort vijfde wiel aan de wagen. Ik speelde geen gitaar en wie geen gitaar in die tijd speelde, werd niet als een echte muzikant beschouwd. Alle muzikanten in loondienst hadden het statuut van bediende, behalve de drummers, die werden als handarbeiders beschouwd en genoten een minder gunstig statuut. Het scheelde niet veel of ik was meteen uit de groep gestapt." Zij gaan dadelijk op zoek naar een geschikte groepsnaam. Eerst wilden zij zich De Muziekwinkel noemen, maar na wat heen-en-weergepraat komt De Meziek en Liekesgroep De Snaar uit de mouw. Zij moeten snel aan hun samenspel schaven, want De Broeck had hen ingeschreven voor een crochetwedstrijd, naar het voorbeeld van "Ontdek de Ster", op vrijdag 30 oktober in Houtem in de buurt van Vilvoorde. Die dag geeft De Snaar hun eerste publieke voorstelling. Ter plaatse hebben zij pech, want die wedstrijd is niet toegankelijk voor groepen. De twee Jannen en Simon schrijven zich dan maar in als solisten, telkens door de andere drie groepsleden begeleid. Simon eindigt laatste, Jan een paar plaatsen hoger en de beste score is voor Jan De Broeck, die zich op de negenentwintigste plaats mag nestelen in een lijst van veertig deelnemers. Zij voelen zich dus zeker geen hoogvliegers en beperken de rest van 1970 tot een wekelijkse repetitie met hier en daar een optreden in een of andere parochiezaal of jeugdclub.

De Werkgroep Sgraap

Toen vader De Smet nog leefde, schreef hij voor Jan en Kris komische sketches die ze hier en daar opvoerden, tot groot jolijt van het aanwezige publiek. Zo speelden ze met veel plezier de sketch van de nachtwaker. De jongens traden toen samen met pa op tijdens bonte namiddagen die ze in parochiezalen en dito zalen gaven. Zo leerden zij op piepjonge leeftijd voor een publiek te staan. Kris nam na een tijdje ook de ukelele ter hand, maar ontdekte snel dat snaren, gitaren en akkoorden niet zijn ding waren. Toch begint hij samen met Jan in 1969 De Werkgroep Sgraap, samen met koorlid Rob Tison.

Overlijden vader De smet

Na de dood van hun vader, die in 1965 overleed (Jan was toen twaalf, Kris elf en hun jongere broer Koen zes), leed hun moeder daar erg onder en liep de ganse dag letterlijk en figuurlijk helemaal in het zwart gekleed. Jan en Kris begrepen dat wel. Koen niet. Hij bleef tot zijn dertigste thuis wonen. Hij voelde zich verantwoordelijk voor hun moeder. (Koen stapte in 2005 uit het leven. Hij was 45.) Die vroege dood van pa is voor Jan de reden om op zijn zeventiende te besluiten de kostwinner te worden. De eindjes moesten immers aan elkaar worden geknoopt.

Kris De Smet

Broer Kris volgt in zijn kielzog. Kris maakt zijn middelbare studies af en heeft na drie jaar een diploma van maatschappelijk assistent op zak. Jan trekt op zijn beurt naar Sint-Lucas omdat het kunstonderwijs hem meer aansprak. Jan wil namelijk koste wat het kost tekenaar worden, dat stond buiten kijf. Hij voelt zich hier in zijn sas, want hij komt hier toekomstige collega's tegen als Kris De Bruyne, Lamp en Lazarus, een groot deel van de groep Pendulum, Zjef Vanuytsel enzovoort. Tijdens de vrije momenten op school wordt er vaak over muziek gepraat en worden er platen uitgewisseld, onder meer oude bluesplaten. Kris is op dat moment eerder een stille jongen, meer het volgzame type. Hij ging niet zo graag naar school, maar was wel meer plichtsbewust. Moeder zei af en toe aan Jan dat hij beter een voorbeeld aan zijn broer zou nemen. Omdat ze het thuis niet zo breed hadden, vond Kris dat hij op school daarom ook extra zijn best moest doen.

Eerste instrumenten

Op zijn achtste kweekt Jan een haat-liefdeverhouding met een groene melodica. Voordien had hij van Sint-Nicolaas al een xylofoontje en een blokfluit gekregen. Die melodica kwam goed van pas in het schoolorkestje waarvan hij deel uitmaakte. Hier maakte Jan kennis met de heimatliederen van onder meer Armand Preud'homme. Wanneer Jan later overschakelt op de accordeon, erft broer Kris die melodica en sluit zich op zijn beurt bij dat schoolorkest aan. Zij werden ook op jonge leeftijd ingeschakeld als misdienaars en waren dito verplicht mee te zingen in het jongenskoor Heikrekels, opgericht door de jonge onderpastoor Herman Van Dessel. Zo kon je hen horen kwelen tijdens eucharistievieringen en huwelijksmissen. Achteraf had dit voor beide heren dit voordeel dat hun stem ontzettend goed getraind werd én zij kregen daar ook notie van diverse stijlen. Ze zongen zelfs een canon van Bach en een lied van Benjamin Britten. Van pa had hij al eerder een ukelele cadeau gekregen, een instrument dat vanaf die dag een soort fetisj wordt en dat hem zijn carrière lang zal begeleiden. Hij sleurde dat instrument vaak mee naar school om daar met een paar vrienden muziek te maken. Wanneer Jan naar de Vrije Middelbare School in Mechelen trekt, moeten de ukelele en de accordeon het afleggen tegen de gitaar. Dat stond beter om je tienernek, zag er iets meer macho uit.

Vader De Smet

Ten huize van de familie De Smet klonk er vaak en veel muziek. We hadden het voordeel dat ons vader veel optrad in het bonteavondcircuit en daar zijn eigen sketches en liedjes bracht. Hij was collega van de in die tijd bekende, in Deurne geboren, Theo Van den Bosch en Suzy Marleen, van de debuterende Strangers, Charles Janssens enzovoort. Pa kocht nogal wat instrumenten die in huis zomaar voor het grijpen lagen en waar we ons met graagte door lieten verleiden: piano, banjo, accordeon. Pa was daarnaast clownesk genoeg om zelf instrumenten te bouwen, die hij dan in zijn acts verwerkte. Wat we van hem geleerd hebben, is dat hij wat hij ook deed tot in de puntjes afwerkte."